مقالات ملاک تشخیصی | مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان https://behdashtravan.com/tag/ملاک-تشخیصی/ Sun, 25 Aug 2019 06:50:52 +0000 fa-IR hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.8.2 https://behdashtravan.com/wp-content/uploads/2017/09/cropped-logo-32x32.png مقالات ملاک تشخیصی | مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان https://behdashtravan.com/tag/ملاک-تشخیصی/ 32 32 اختلال پوست‌کنی https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d9%be%d9%88%d8%b3%d8%aa%e2%80%8c%da%a9%d9%86%db%8c/ https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d9%be%d9%88%d8%b3%d8%aa%e2%80%8c%da%a9%d9%86%db%8c/#respond Thu, 15 Aug 2019 10:30:20 +0000 http://behdashtravan.com/?p=3867 اختلال وسواس پوست‌کنی افراد مبتلا به اختلال پوست‌کنی (تشخیص تازه در DSM-5) به‌طور مداوم پوست خود را می‌کَنند. پوست‌کنی می‌تواند از پوست سالم، پوستی که بی‌نظمی‌های خفیف دارد (مثل خال‌ها)، جوش‌ها، پینه‌ها، یا زخم‌ها صورت گیرد. افراد مبتلابه اختلال پوست‌کنی با ناخن یا با ابزارهایی نظیر موچین، پوست این نواحی از بدن را می‌کَنند. این …

The post اختلال پوست‌کنی appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> اختلال وسواس پوست‌کنی

افراد مبتلا به اختلال پوست‌کنی (تشخیص تازه در DSM-5) به‌طور مداوم پوست خود را می‌کَنند. پوست‌کنی می‌تواند از پوست سالم، پوستی که بی‌نظمی‌های خفیف دارد (مثل خال‌ها)، جوش‌ها، پینه‌ها، یا زخم‌ها صورت گیرد. افراد مبتلابه اختلال پوست‌کنی با ناخن یا با ابزارهایی نظیر موچین، پوست این نواحی از بدن را می‌کَنند. این افراد وقت قابل‌ملاحظه‌ای، شاید چند ساعت در روز را صرف پوست‌کنی می‌کنند. وقتی آنها مشغول کندن پوست خود نیستند، به کندن آن فکر می‌کنند و می‌کوشند در برابر میل شدید خود به انجام این کار مقاومت کنند.

این افراد با استفاده از پوشاک یا نوار زخم‌بندی ممکن است سعی کنند شواهد پوست‌کنی خود را مخفی کنند و از این رفتار خود خجالت می‌کشند و احساس شرمندگی می‌کنند.

چون این تشخیص جدید است، داده‌های همه‌گیر شناختی محدود هستند، اما DSM-5 میزان شیوع حداقل ۱/۴ درصد را در بزرگ‌سالان برآورد می‌کند که سه چهارم آنها زن هستند.

پژوهشگران معتقدند که اختلال پوست‌کنی به عنوان تشخیص مجزا از اختلال موکنی، معتبر است (لاچنر، گرانت، اولاو، و استین، ۲۰۱۲). با این حال، این دو اختلال از نظر علت‌ها و روش‌های درمان مؤثر، ویژگی‌های مشترکی دارند (اسنوراسون، بلو و وودز، ۲۰۱۲).

ملاک‌های DSM-5 برای اختلال پوست‌کنی

  • پوست‌کنی عودکننده که به ضایعات پوستی منجر می‌شود.
  • اقدامات مکرر برای کاهش دادن یا متوقف کردن پوست‌کنی.
  • پوست‌کنی، ناراحتی یا اختلال قابل ملاحظه‌ی بالینی در عملکرد اجتماعی، شغلی، یا زمینه‌های مهم دیگر عملکرد ایجاد می‌کند.
  • پوست‌کنی ناشی از تأثیرات فیزیولوژیکی مواد (مثل کوکائین) یا بیماری جمانی دیگر (مثل جرب یا گال) نیست.
  • پوست‌کنی با نشانه‌های اختلال روانی دیگر بهتر توجیه نمی‌شود (مثل هذیان‌ها یا توهمات لامسه‌ای در اختلال روان‌پریشی، اقداماتی برای بهبود بخشیدن به نقص یا عیب خیالی در ظاهر در اختلال بدشکلی بدن، رفتارهای قالبی در اختلال حرکت قالبی، یا قصد صدمه زدن به خود در جرح خویشتن غیرخودکشی‌گرا).

منبع

کتاب: آسیب‌شناسی روانی
نویسنده: ریچارد پی هالجین – سوزان کراس ویتبورن
مترجم: یحیی سیدمحمدی

The post اختلال پوست‌کنی appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d9%be%d9%88%d8%b3%d8%aa%e2%80%8c%da%a9%d9%86%db%8c/feed/ 0 نظر بتلهایم در مورد درخودماندگی (اوتیسم) https://behdashtravan.com/%d9%86%d8%b8%d8%b1-%d8%a8%d8%aa%d9%84%d9%87%d8%a7%db%8c%d9%85-%d8%af%d8%b1-%d9%85%d9%88%d8%b1%d8%af-%d8%af%d8%b1%d8%ae%d9%88%d8%af%d9%85%d8%a7%d9%86%d8%af%da%af%db%8c-%d8%a7%d9%88%d8%aa%db%8c%d8%b3/ https://behdashtravan.com/%d9%86%d8%b8%d8%b1-%d8%a8%d8%aa%d9%84%d9%87%d8%a7%db%8c%d9%85-%d8%af%d8%b1-%d9%85%d9%88%d8%b1%d8%af-%d8%af%d8%b1%d8%ae%d9%88%d8%af%d9%85%d8%a7%d9%86%d8%af%da%af%db%8c-%d8%a7%d9%88%d8%aa%db%8c%d8%b3/#respond Sun, 04 Aug 2019 10:30:49 +0000 http://behdashtravan.com/?p=5002 نشانگان درخودماندگی درخودماندگی (اوتیسم) نخستین آشفتگی شخصیتی شدید است که اغلب در دومین سال زندگی بروز پیدا می‌کند. کودکان درخودمانده از نظر جسمی سالمند، اما منزوی و گوشه‌گیر هستند و از تعامل با انسان‌ها پرهیز می‌کنند. بااین‌حال به نظر می‌رسد که آنها در تمام مدت متوجه افراد هستند. اغلب آنها صحبت نمی‌کنند و هنگامی هم …

The post نظر بتلهایم در مورد درخودماندگی (اوتیسم) appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> نشانگان درخودماندگی

درخودماندگی (اوتیسم) نخستین آشفتگی شخصیتی شدید است که اغلب در دومین سال زندگی بروز پیدا می‌کند. کودکان درخودمانده از نظر جسمی سالمند، اما منزوی و گوشه‌گیر هستند و از تعامل با انسان‌ها پرهیز می‌کنند. بااین‌حال به نظر می‌رسد که آنها در تمام مدت متوجه افراد هستند. اغلب آنها صحبت نمی‌کنند و هنگامی هم که صحبت می‌کنند، دچار پژواک گویی می‌شوند. آنها همچنین اختلال مختلف دیگری نظیر خود تحریکی self stimulation از خود نشان می‌دهند، مثلاً یک زیرسیگاری را به‌دفعات زیاد می‌چرخانند. در موارد اندکی نیز رفتار خود تخریبی self destructive behavior مانند گاز گرفتن دست‌ها را به‌ویژه زمانی که آنها را از نظر جسمی حرکت بدهد از خود بروز می‌دهند.

نظر بتلهایم در مورد درخودماندگی

علت بیماری درخودماندگی (اوتیسم) هنوز ناشناخته است. بتلهایم از جمله کسانی است که معتقدند درخودماندگی نتیجه تعاملات اولیه با محیط اجتماعی، یعنی والدین و مراقبان است. در رشد بهنجار، نوزادان از همان ابتدا از حس خودمختاری در خود برخوردار می‌شوند. اما در موارد مبتلا به درخودماندگی، نوزاد دارای این احساس می‌شود که به‌احتمال‌زیاد، اعمالش به اضطراب، بی‌تفاوتی یا بی‌قراری منجر می‌شود. در نتیجه کودک عمل خودمختارانه را رها می‌سازد. بتلهایم اعتقاد داشت که احساس نوزادان این است که آنها ناخواسته هستند و مراقبان آنها ترجیح می‌دهند که آنها زنده نباشند. آنها تصمیم می‌گیرند هیچ کاری انجام ندهند و هیچ‌چیز نباشند.

بتلهایم اغلب والدین را مسبب درخودماندگی (اوتیسم) کودکان می‌دانست و آنها را مورد سرزنش قرار می‌داد، اما معتقد بود تفاوت‌های ذاتی بین والد و کودک نیز ممکن است نقش زیادی را در این اختلال ایفا کند.

درمان

عشق و پرستاری

یکی از جنبه‌های مهم ایجاد فضایی سرشار از عشق، پرستاری و محافظت است؛ فضایی که احتمال بروز هرگونه احساسات کودکان درخودمانده را که باعث می‌شود آرزوی تخریب خودشان را داشته باشند، از بین ببرد.

خودمختاری

مهم‌ترین کار برای این کودکان، این است که آنها باید در خود احساس خودمختاری به وجود بیاورند و این خودمختاری زمانی اصیل است که کودکان از درون به آن برسند. آنچه مشاوران می‌توانند انجام دهند، این است که شرایط مناسبی توأم با عشق و احترام برای کودکان فراهم آورند و سپس امیدوار باشند که کودکان به‌اندازه کافی به آنها اعتماد خواهند کرد تا اولین گام‌ها را خودشان بردارند. اغلب اوقات اولین تلاش کودکان برای ابراز وجود، حول‌وحوش مسئله دفع است. آنها از طریق بازی نمادی سعی می‌کنند تا تعارضات اولین مراحل رشد، یعنی مراحل دهانی را بار دیگر تجربه کنند و بر آنها فائق آیند.

نگرش نسبت به نشانه‌ها

بتلهایم خاطرنشان کرد که در کودکان این نشانه‌ها (برای مثال خود تحریکی و شکلک‌های بخصوص) به‌طور خودبه‌خود برای رهایی یافتن و حتی تا حدی چیره شدن بر تنش‌ها به وجود می‌آیند. اگر ما این نشانه‌ها را ناجور و کم‌اهمیت تلقی کنیم و مثلاً کودک را دلسرد کنیم تا آنها را کنار بگذارند، آنگاه نمی‌توانیم احترام و توجه خودمان را به این کودکان منتقل کنیم.

گاهی اوقات نشانه‌های کودکان دربرگیرنده رفتار خود تخریبی است؛ کودکان سعی می‌کنند تا خود را زخمی سازند و به خود آسیب برسانند. در این‌گونه موارد، درمانگر مداخله می‌کند. اما در مورد سایر نشانه‌ها، تا جایی که امکان دارد، باید به آنها احترام گذاشته شود، زیرا این نشانه‌ها جز ساختارهای خودمختارانه کودکان هستند.

پدیدارشناسی

کار بتلهایم، رویکردی پدیدارشناسانه داشته است. در روان‌شناسی به‌طورکلی به این معناست که پیش‌داوری خودمان را در مورد اینکه دیگران به شیوه مرسوم رفتار می‌کنند، کنار بگذاریم و سعی کنیم تا وارد دنیای منحصربه‌فرد دیگران شویم. بتلهایم معتقد بود مادامی‌که دیگران صرفاً علاقه‌مند هستند تا کودکان درخودمانده، دنیا را مانند آنها ببینند، آنها هرگز حالت‌های دفاعی خود را رها نمی‌کنند.

کودک درخودمانده باید احساس کند که ما در دنیای خصوصی او، با او هستیم، نه اینکه بارها و بارها، پیش خود بیندیشد که هر کس از من می‌خواهد تا دنیای خود را کنار بگذارم و وارد دنیای او شوم.

خلاصه

از دیدگاه بتلهایم درمان باید شامل مقدار زیادی عشق و دلسوزی و مراقبت برای کودکان درخودمانده باشد تا آنها را قادر سازد به دیگران اعتماد کنند و جرئت پیدا کنند تا در جهت اعمال مستقلانه گام‌هایی بردارند. این کودکان تنها هنگامی پیشرفت می‌کنند که به آنها به‌عنوان انسان، توجه کامل شود و این شامل احترام گذاشتن به نشانه‌ها و علائم آنها به‌عنوان بزرگ‌ترین اقدام برای تسکین ناراحتی‌هایشان است. سرانجام اینکه آنها تنها هنگامی می‌توانند وضعیت درخودماندگی (اوتیسم) را تغییر دهند که مسئولان مدرسه به طریقی با کودکان ارتباط برقرار کنند که از آنها نخواهند تا وارد دنیای آنان شوند، بلکه تلاش کنند تا تجربه منحصربه‌فرد کودک را درک کنند.

پیمان دوستی
۶ خرداد ۹۴

سوالات و نظرات خود را برای بهداشت روان ارسال کنید

منبع

دوستی

The post نظر بتلهایم در مورد درخودماندگی (اوتیسم) appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> https://behdashtravan.com/%d9%86%d8%b8%d8%b1-%d8%a8%d8%aa%d9%84%d9%87%d8%a7%db%8c%d9%85-%d8%af%d8%b1-%d9%85%d9%88%d8%b1%d8%af-%d8%af%d8%b1%d8%ae%d9%88%d8%af%d9%85%d8%a7%d9%86%d8%af%da%af%db%8c-%d8%a7%d9%88%d8%aa%db%8c%d8%b3/feed/ 0 اختلال لالی انتخابی https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d9%84%d8%a7%d9%84%db%8c-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%ae%d8%a7%d8%a8%db%8c/ https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d9%84%d8%a7%d9%84%db%8c-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%ae%d8%a7%d8%a8%db%8c/#respond Thu, 18 Jul 2019 10:30:02 +0000 http://behdashtravan.com/?p=3873 لالی انتخابی امتناع از صحبت کردن در موقعیت‌های خاص، ویژگی اصلی لالی انتخابی است. کودکان مبتلا به این اختلال می‌توانند از زبان معمولی استفاده کنند، اما تحت برخی شرایط، عموماً در کلاس، تقریباً به‌طور کامل ساکت می‌شوند. برآوردهای شیوع این اختلال ۲/۰ تا ۲ درصد است و بین ۳ تا ۶ سالگی شروع می‌شود و …

The post اختلال لالی انتخابی appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> لالی انتخابی

امتناع از صحبت کردن در موقعیت‌های خاص، ویژگی اصلی لالی انتخابی است. کودکان مبتلا به این اختلال می‌توانند از زبان معمولی استفاده کنند، اما تحت برخی شرایط، عموماً در کلاس، تقریباً به‌طور کامل ساکت می‌شوند.

برآوردهای شیوع این اختلال ۲/۰ تا ۲ درصد است و بین ۳ تا ۶ سالگی شروع می‌شود و فراوانی آن در پسرها و دخترها برابر است (کرنی و چیو، ۲۰۰۷).

با توجه به اینکه کودکان معمولاً لالی انتخابی را در مدرسه و نه در خانه نشان می‌دهند، اضطراب می‌تواند علت آن باشد (شریور، سگول و گورتمارکر، ۲۰۱۱).

روش‌های رفتاری با استفاده از شکل‌دهی و مواجهه برای درمان کردن کودکان مبتلا به لالی انتخابی خیلی مناسب به نظر می‌رسند. متخصص بالینی سلسله‌مراتبی از پاسخ‌های مطلوب تهیه می‌کند و با تقویت کردن کودک برای هرگونه سخن گفتن شروع می‌نماید، و بعد کلمات و جملات بیشتری را مطالبه می‌کند، و از خانه به کلینیک و سرانجام به مدرسه پیش‌روی می‌کند.

در روش رفتاری دیگری از مدیریت وابستگی استفاده می‌شود که به موجب آن کودکان در صورت انجام دادن رفتار مطلوب سخن گفتن، پاداش‌های مطلوبی را دریافت می‌کنند. مدیریت وابستگی برای استفاده در خانه توسط والدین خیلی مناسب به نظر می‌رسد. از این دو روش، شکل‌دهی به علاوه‌ی درمان مواجه‌سازی مؤثرتر به نظر می‌رسند، اما با این حال، مدیریت وابستگی در خانه، ضمیمه‌ی مهمی است (وچیو و کرنی، ۲۰۰۹).

ملاک‌های تشخیصی DSM-5 برای لالی انتخابی

  • ناتوانی مداوم صحبت کردن در موقعیت‌های اجتماعی که انتظار صحبت کردن در آنها می‌رود (مثلاً در مدرسه)، با وجود صحبت کردن در موقعیت‌های دیگر.
  • این اختلال، پیشرفت تحصیلی یا شغلی یا ارتباط اجتماعی را مختل می‌کند.
  • ناتوانی صحبت کردن ناشی از آگاه نبودن از زبان گفتاری لازم در موقعیت اجتماعی یا احساس راحتی نکردن از آن نیست.
  • این اختلال با اختلال ارتباط (مثل اختلال فصاحت با شروع کودکی) بهتر توجیه نمی‌شود و منحصراً در طول دوره‌ی اختلال طیف اوتیسم، اسکیزوفرنی، یا اختلال روان‌پریشی دیگر روی نمی‌دهد.

منبع

کتاب: آسیب‌شناسی روانی
نویسنده: ریچارد پی هالجین – سوزان کراس ویتبورن
مترجم: یحیی سیدمحمدی

The post اختلال لالی انتخابی appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d9%84%d8%a7%d9%84%db%8c-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%ae%d8%a7%d8%a8%db%8c/feed/ 0 اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%b1%d8%b3-%d9%be%d8%b3-%d8%a7%d8%b2-%d8%b3%d8%a7%d9%86%d8%ad%d9%87-%db%8c%d8%a7-ptsd/ https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%b1%d8%b3-%d9%be%d8%b3-%d8%a7%d8%b2-%d8%b3%d8%a7%d9%86%d8%ad%d9%87-%db%8c%d8%a7-ptsd/#respond Sun, 30 Jun 2019 10:30:23 +0000 http://behdashtravan.com/?p=5148 اختلال استرس پس از سانحه PTSD یکی از اختلالات روانی است که مردم به اندازه‌ی اختلال افسردگی و اضطراب با آن آشنایی ندارند. اختلال استرس پس از تروما (اختلال استرس پس از سانحه) برای نخستین بار در DSM III نگاشته شد. پیش از آن‌که در DSM، اختلال PTSD آورده شود با نام‌هایی مانند نوروز جنگ …

The post اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> اختلال استرس پس از سانحه PTSD یکی از اختلالات روانی است که مردم به اندازه‌ی اختلال افسردگی و اضطراب با آن آشنایی ندارند. اختلال استرس پس از تروما (اختلال استرس پس از سانحه) برای نخستین بار در DSM III نگاشته شد. پیش از آن‌که در DSM، اختلال PTSD آورده شود با نام‌هایی مانند نوروز جنگ یا موج انفجار شناخته می‌شد. دلیل این نام‌ها این بود که این اختلال روانی بیش‌تر در سربازانی دیده می‌شد که در میدان‌های جنگ بودند.

شاید با اصطلاح موجی شدن آشنا باشید. موجی شدن سربازان در جنگ به معنای بروز اختلال استرس پس از سانحه PTSD در فرد است. اختلال PTSD تنها به جنگ محدود نمی‌شود و می‌تواند پس از حادثه‌های تلخ و ناگوار دیگری هم آغاز شود. اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD یکی از زیرگروه‌های اختلالات مرتبط با تروما و استرس است. در این نوشته شما را با این اختلال روان‌شناختی آشنا خواهم کرد.

اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD

اختلال استرس پس از سانحه PTSD (Post-Traumatic Stress Disorder) اختلال روانی است که پس از یک رویداد ناگوار و آسیب‌زا مانند تجاوز جنسی، جنگ، تصادف رانندگی و دیگر عواملی که جان فرد را تهدید می‌کند بروز پیدا می‌کند. رویداد تروماتیک، رویدادی است که فرد را با تهدید شدن به مرگ، احتمال مرگ واقعی، جراحت جسمانی جدی و یا خشونت و تجاوز جنسی روبه‌رو می‌کند. ترس و فشار روانی که پس از برخورد با این رویدادها در فرد پدید می‌آید بیش‌ازاندازه است و فرد توانایی کنترل شرایط را از دست می‌دهد.

انسان در زندگی روزمره با رویدادهای ناگوار گوناگونی روبه‌رو می‌شود اما هر رویدادی را نمی‌تواند تروماتیک دانست. برای نمونه ورشکستگی، مشکلات زناشویی و طلاق، مرگ عزیزان و … جز رویدادهای زمینه‌ساز PTSD نیستند. پس هر رویداد ناگواری زمینه‌ساز PTSD نمی‌شود. آمارها نشان می‌دهد احتمال خودکشی در کسانی که دچار اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD هستند بیش از دیگران است پس این اختلال روانی باید جدی گرفته شود. اختلال PTSD در کودکان نیز می‌تواند بروز کند و نباید از درمان آن چشم‌پوشی کرد چون اگر این اختلال درمان نشود زمینه‌ساز مشکلات بزرگ‌تری در بزرگ‌سالی خواهد شد.

نشانه‌ها و معیارهای DSM 5 برای اختلال استرس پس از سانحه PTSD

نشانه‌ها و معیارهایی که می‌خوانید برای بزرگ‌سالان، نوجوانان و کودکان بزرگ‌تر از ۶ سال است و در کتاب DSM 5 نوشته شده است.

A: قرار گرفتن در معرض مرگ یا تهدید شدن به مرگ، جراحت شدید یا تجاوز جنسی به یکی از شیوه‌های زیر:

  1. فرد رویداد یا رویدادهای تروماتیک را به طور مستقیم تجربه می‌کند.
  2. فرد رویداد یا رویدادهای تروماتیک که برای دیگران پیش آمده را به طور مستقیم مشاهده کند.
  3. فرد از رویداد یا رویدادهای تروماتیک که برای یکی از اعضای خانواده یا دوستان نزدیکش پیش آمده آگاه شود. در صورت وقوع مرگ یا تهدید شدن به مرگ، برای یکی از اعضای خانواده یا دوستان، این رویدادها باید فاجعه‌آمیز، خشونت‌بار یا تصادفی باشند.
  4. فرد بارها یا به شدت در معرض جزئیات ناراحت‌کننده‌ی رویدادهای تروماتیک قرار می‌گیرد. برای نمونه نخستین کسانی که به محل حادثه می‌روند تا جنازه‌ها و بقایای انسانی را جمع‌آوری کنند. یا افسران پلیس که پیاپی بدرفتاری با کودکان یا کودک‌آزاری را مشاهده می‌کنند و از آن آگاه می‌شوند.

نکته: قرار گرفتن در معرض جزئیات ناراحت‌کننده‌ی رویدادهای تروماتیک، درصورتی‌که از طریق رسانه‌های اجتماعی، اینترنت، تلویزیون کلیپ‌های ویدیویی یا تصاویر باشد. جزء معیارهای شماره‌ی ۴ نیست. مگر این‌که با شغل و کار فرد در ارتباط باشد. برای نمونه فرد به خاطر شغلش ناچار باشد اخبار رویداد تروماتیک را در روزنامه‌ها بخواند یا کلیپ‌هایش را در اینترنت یا تلویزیون نگاه کند.

B: حضور یک یا چند نشانه از نشانه‌های زیر در رابطه با نفوذ یا ورود افکار مزاحم و ناخواسته مربوط به رویدادهای تروماتیک که پس از رخ دادن آن‌ها آغاز شده‌اند.

  1. خاطرات تکراری، مزاحم و ناخواسته از رویداد یا رویدادهای تروماتیک به طور ناخواسته یا به خاطر برخی محرک‌ها به یاد فرد می‌آیند. کودکان بزرگ‌تر از ۶ سال ممکن است به پیاپی به بازی‌هایی بپردازند که در آن‌ها، موضوعات یا جنبه‌هایی از رویداد تروماتیک به نمایش در می‌آیند.
  2. کابوس‌های تکراری و آزاردهنده که در آن‌ها، محتوا یا احساسات موجود در رؤیا با رویدادهای تروماتیک در ارتباط هستند.
  3. واکنش‌های گسستگی مانند فلش‌بک که در آن‌ها فرد طوری احساس یا عمل می‌کند که انگار رویدادهای تروماتیک دوباره در حال رخ دادن هستند. این گونه واکنش‌ها ممکن است روی یک پیوستار قرار گیرند که در شدیدترین حالت آن ممکن است که فرد آگاهی خود را درباره‌ی پیرامونش به طور کامل از دست بدهد.
    توجه: ممکن است کودکان در بازی‌های خود، رویدادهای تروماتیک را بازسازی کنند.
  4. هنگامی که فرد در معرض محرک‌های درونی یا بیرونی قرار می‌گیرد به فشار روانی شدید یا درازمدت دچار می‌شود. این محرک‌های بیرونی و درونی به طور مستقیم یا غیرمستقیم به یکی از جنبه‌های رویدادهای تروماتیک شبیه هستند.
  5. فرد همیشه به محرک‌هایی که او را به یاد رویدادهای تروماتیک می‌اندازند واکنش‌های شدید فیزیولوژیکی نشان می‌دهد.

C: فرد همیشه از محرک‌هایی که با رویدادهای تروماتیک تداعی شده‌اند خودداری می‌کند. این خودداری کردن پس از رخ دادن رویداد تروماتیک آغاز شده‌اند. این موضوع را یک یا هر دو مورد زیر نشان می‌دهند:

  1. فرد از خاطرات، افکار یا احساساتی که به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم با رویدادهای تروماتیک در ارتباط هستند اجتناب می‌کند یا تلاش می‌کند اجتناب کند. این اجتناب از محرک‌های درونی است.
  2. فرد از برخی محرک‌های یادآور بیرونی (مانند برخی افراد، مکان‌ها، گفت‌وگوها، کارها، چیزها و موقعیت‌ها) که باعث می‌شوند خاطرات، افکار یا احساسات ناراحت‌کننده درباره‌ی رویدادهای تروماتیک، یا در ارتباط نزدیک با آن‌ها زنده شوند اجتناب می‌کند. یا تلاش می‌کند اجتناب کند.

D: در شناخت‌ها (فعالیت‌های فکری و ذهنی) و در مود یا خلق فرد، تغییراتی منفی و مرتبط با رویدادهای تروماتیک ایجاد می‌شود که بعد از وقوع رویدادهای تروماتیک آغاز می‌شوند. یا اگر پیش‌تر آغاز شده‌اند شدیدتر و بدتر می‌شوند. این موضوع را دو یا چند مورد از موارد زیر نشان می‌دهند:

  1. ناتوانی در به یاد آوردن یکی از جنبه‌های مهم رویدادهای تروماتیک (معمولاً در اثر فراموشی گسسته نه در اثر آسیب مغزی، الکل یا مواد مخدر).
  2. فرد در مورد خودش، دیگران، یا دنیا باورها یا انتظارات منفی، همیشگی و اغراق‌آمیز دارد. (مانند: من آدم بدی هستم. به هیچ‌کس نمی‌توان اعتماد کرد. جهان جای خطرناکی است). این موضوع می‌تواند به شیوه‌ی دیگری نیز خودش را نشان دهد. برای نمونه: من روحیه‌ام را برای همیشه از دست دادم. یا، کل سیستم عصبی من برای همیشه دچار مشکل شده است.
  3. فرد افکار منفی همیشگی، درباره‌ی دلیل یا پیامدهای رویداد تروماتیک دارد که باعث می‌شوند فرد خودش را دیگران را مقصر بداند.
  4. فرد همیشه در حالت هیجانی منفی قرار دارد برای نمونه ترس، وحشت، خشم، احساس عذاب وجدان، گناه، و ….
  5. از علاقه‌ی فرد به کارهای مهم زندگی یا میزان مشارکتش در آن‌ها به شدت کاسته شده است.
  6. احساس می‌کند نمی‌خواهد با دیگران ارتباط داشته باشد یا با آن‌ها غریبه شده است.
  7. فرد به طور دائم نمی‌تواند هیجان‌های مثبت را تجربه کند. برای نمونه نمی‌تواند شادی را تجربه کند. از زندگی خود رضایت ندارد. یا نمی‌تواند کسی را عاشقانه دوست داشته باشد.

E: در برانگیختگی و شیوه‌ی واکنش فرد تغییراتی پدید آمده که با رویدادهای تروماتیک مرتبط است. این تغییرات پس از رخ دادن یک رویداد تروماتیک آغاز یا بدتر شده‌اند. این موضوع را دو یا چند مورد از گزینه‌های زیر نشان می‌دهند:

  1. زودرنج است و ناگهان بدون هیچ تحریک یا با کوچک‌ترین تحریکی از خشم منفجر می‌شود. این زودرنجی یا انفجار خشم، بیش‌تر به صورت پرخاشگری زبانی یا فیزیکی در برابر دیگران یا اشیا نشان داده می‌شود.
  2. بی‌احتیاط است کارهای خطرناک می‌کند یا رفتارهای خودتخریبی نشان می‌دهد.
  3. همیشه گوش‌به‌زنگ است و بیش‌ازاندازه به پیرامونش توجه می‌کند.
  4. واکنش‌های «از جاپریدگی» فرد بیش‌ازاندازه زیاد و افراطی است.
  5. نمی‌تواند به‌سادگی تمرکز حواس داشته باشد.
  6. دچار اختلال خواب است. نمی‌تواند به‌سادگی به خواب برود. بدخواب می‌شود یا در خواب بی‌تاب و بی‌قرار است.

F: مدت ناراحتی‌های معیارهای B, C, D, E بیش از یک ماه است.

G: این ناراحتی‌ها به رنج شخصی یا نابسامانی شدید در عملکرد شغلی، اجتماعی، خانوادگی و سایر جنبه‌های مهم زندگی بینجامند.

H: این اختلال با بیماری جسمانی یا مصرف مستقیم ماده (مانند دارو، مواد مخدر یا الکل) قابل توجیه نباشد. پس اگر چنین مواردی دلیل بهتری برای این حالت باشد نمی‌توانیم فرد را دچار PTSD بنامیم.

اسپسیفایر

به همراه سمپتوم‌های گسستگی: سمپوتوم‌های فرد معیارهای لازم برای اختلال PTSD را دارند. هم‌چنین در واکنش به استرس‌زاها فرد سمپوتوم‌های همیشگی یکی از این دو را نشان می‌دهند.

  1. دیپرسونالیزیشن: فرد احساس می‌کند که از خودش جدا شده انگار فرد دیگری است که از بیرون به بدنش یا به فرآیندهای روانی و افکارش نگاه می‌کند. برای نمونه احساس می‌کند در خواب و رواست. احساس می‌کند که شخصیتش، خودش یا بدنش وجود ندارند و غیرواقعی هستند. یا احساس می‌کند که زمان به‌کندی می‌گذرد.
  2. دیریالیزیشن: فرد احساس می‌کند که محیط پیرامونش غیرواقعی است. برای نمونه محیط پیرامونش را به‌صورت جهانی غیرواقعی، رؤیایی، مخدوش و تحریف‌شده تجربه می‌کند. احساس می‌کند که انسان‌های پیرامونش مقوایی هستند.

توجه: برای به کار بردن این اسپسیفایر، سمپتوم‌های گسستگی نباید به دلیل تأثیرات فیزیولوژیک و تحت تأثیر مصرف ماده (مانند مواد مخدر، الکل، دارو) یا به دلیل عارضه‌ی پزشکی مانند تشنج‌های جزئی و پیچیده باشند.

به همراه ظهور دیرهنگام: هنگامی‌که معیارهای کامل تا حداقل ۶ ماه بعد از رویداد مورد نظر وجود ندارند. هر چند آغاز و بروز برخی از سمپتوم‌های ممکن است بلافاصله باشد.

روان‌درمانی اختلال استرس پس از حادثه PTSD

روان‌درمانی اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD به روش‌های گوناگونی انجام می‌شود که بستگی به رویکرد روان‌شناس دارد. یکی از بهترین روش‌ها برای درمان PTSD، روش درمان شناختی-رفتاری یا CBT است. درمان PTSD ممکن است ماه‌ها به طول بیانجامد بهبود فرد به این بستگی دارد که تا چه اندازه با روان‌شناس همکاری کند. یکی دیگر از روش‌های درمانی PTSD، حساسیت‌زدایی با حرکات چشم و پردازش دوباره یا EMDR است. EMDR تکنیکی است که از حرکت‌های چشم برای کمک به مغز به منظور پردازش تداعی‌ها و منطقی‌سازی رویدادهای تروماتیک بهره می‌گیرد. این روش درمانی نیز یکی از روش‌هایی است که در درمان PTSD بسیار اثرگذار بوده است.

دارو درمانی اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD

دارو درمانی می‌تواند به بهبود اختلال PTSD کمک کند اما باعث درمان کامل این اختلال روانی نمی‌شود. داروهای ضدافسردگی SSRI در بهبود PTSD اثرگذار هستند.

سوالات خود را برای بهداشت روان ارسال کنید.

منبع

آقای روان‌شناس

The post اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%b1%d8%b3-%d9%be%d8%b3-%d8%a7%d8%b2-%d8%b3%d8%a7%d9%86%d8%ad%d9%87-%db%8c%d8%a7-ptsd/feed/ 0 اختلال خواب https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%ae%d9%88%d8%a7%d8%a8/ https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%ae%d9%88%d8%a7%d8%a8/#respond Sun, 14 Apr 2019 10:30:41 +0000 http://behdashtravan.com/?p=4938 دو وهله کاملاً متفاوت در خلال خواب عبارت‌اند از: خواب معمولی، عمیق و کند یا سوخت و سازی و نباتی و خواب سریع، توأم با فعالیت مغزی گسترده یا خواب متناقض خواب آرام یا کند فاقد فعالیت حرکتی است، بر اساس امواج کند در موج نگاری الکتریکی مغز مشخص می‌شود و برحسب ریتم و طیف …

The post اختلال خواب appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> دو وهله کاملاً متفاوت در خلال خواب عبارت‌اند از: خواب معمولی، عمیق و کند یا سوخت و سازی و نباتی و خواب سریع، توأم با فعالیت مغزی گسترده یا خواب متناقض

خواب آرام یا کند

فاقد فعالیت حرکتی است، بر اساس امواج کند در موج نگاری الکتریکی مغز مشخص می‌شود و برحسب ریتم و طیف امواج الکتریکی به چهار مرحله I، II، III و IV تقسیم می‌شود, مراحلی که از خواب سبک (مرحله I) تا خواب عمیق (مرحله IV) گسترش می‌یابند.

مرحله I مرحله‌ای مختلط است که وهله‌های خواب‌آلودگی، سستی و به خواب رفتن را در بر می‌گیرد و بدین دلیل، با تغییرپذیری مفرط فرکانس‌های ضبط‌شده که بین ۲٫۵ تا ۷٫۵ چرخه در ثانیه نوسان دارند همراه است. در این مرحله امواج تتا غلبه دارند.

مرحله II شامل یک خواب کند و سبک است که در خلال آن، امواج دوکی‌شکل با آهنگ ۱۲ تا ۱۴ چرخه در ثانیه، ثبت می‌شوند و مرحله دوم را به‌رغم آنکه با مرحله اول در یک گروه قرار دارد، متمایز می‌کنند.

مرحله III را به علت اهمیت امواج دلتا می‌توان به مرحله گذار بین مراحل II و IV در نظر گرفت.

مرحله IV، مرحله خواب واقعی است که بر اساس غلبه تقریباً کامل امواج دلتا، مشخص می‌شود و به همین دلیل می‌توان مراحل III و IV را به صورت یک مجموعه یا یک مرحله کلی در نظر گرفت.

در جریان خواب آرام و عمیق، امکان ایجاد تمایز بین دو شیوه بیان خواب وجود دارد: شیوه نخست با وهله به خواب رفتن و خواب سبک مطابقت دارد (مراحل I و II) و شیوه دوم مبین خواب عمیق است (مراحل III و IV). بااین‌حال، همه این مراحل فرایند خواب را زیر پوشش خود قرار نمی‌دهند.

خواب متناقض REM

خواب متناقض یا خواب توام با حرکت سریع چشم، در واقع خواب عمیقی است که در خلال آن، فرد عملاً در برابر همه محرک‌های بیدارکننده مقاوم است، اما به رغم تفاوت آشکار این آستانه با وهله‌های بیداری، نتایج موج نگاری الکتریکی مغز در این دو وهله به هم نزدیک‌اند. قطع این خواب یا محروم کردن فرد از آن، به کیفیت کلی خواب و سلامت فرد آسیب می‌رساند. اگر بزرگ‌سال را به طور منظم در وهله خواب متناقض بیدار کنند، اختلال‌های روانی (مانند حالت‌های عصبی، اضطراب و فقدان تمرکز) به سرعت در آنها بروز می‌کنند، در دوره‌های خواب بعدی نسبت خواب متناقض آنان افزایش می‌یابد و بدین ترتیب، محرومیت خود را جبران می‌کنند.

در این مرحله نشانه‌های زیر مشاهده می‌شوند: الف) فعالیت الکتریکی سریع که با آنچه در حالت بیداری مشاهده می‌شود چندان تفاوتی ندارند؛ ب) حرکت‌های سریع چشم؛ ج) سست شدن تنود عضلانی و وقفه فعالیت تنودی چانه‌ای.

تحول و سازمان‌یافتگی خواب

دوره‌های خواب می‌تواند از چند دقیقه تا چند ساعت تغییر کند. خواب متناقض معمولاً ۹۰ دقیقه پس از خواب آرام عمیق ظاهر می‌شود. سپس به تدریج، با کاهش طول مدت خواب عمیق، مدت‌زمان خواب متناقض طولانی‌تر می‌شود. طولانی‌ترین وهله خواب آرام عمیق قبل از نخستین گذار به خواب متناقض بروز می‌کند. مدت‌زمانی که یک فرد بزرگ‌سال به‌طور متوسط به این نوع خواب نیاز دارد در حدود پنج ساعت است. در موقعیت بهنجار و در شرایط تعادل حیاتی، خواب آرام عمیق و خواب متناقض به صورت متناوب بروز می‌کنند.

در خلال خواب کند، هورمون رشد یک قله ترشحی را نشان می‌دهد درحالی‌که خواب متناقض با وهله خواب‌دیده‌ها مطابقت دارد.

فعالیت ذهنی با وقوع خواب از بین نمی‌رود. بنابراین چندین ساخت مغزی مانند هیپوکامپ با این برانگیختگی مبارزه می‌کنند تا فرد را در حالت خواب نگه دارند. در نخستین وهله، بازداری فعالیت ذهنی در بالاترین حد خود است و در نتیجه خواب عمیق حادث می‌شود. در وهله دوم فعالیت ذهنی کمی تشدید می‌شود و وهله خواب‌دیده‌ها ایجاد می‌گردد. در وهله نخست، حرکت‌های چشم اندک و در وهله دوم، این حرکت‌ها متعددند. این وهله‌ها در خلال خواب چندین بار به صورت متناوب ظاهر می‌شوند و آهنگ تناوب آنها نیز به‌تدریج در جریان تحول متعادل می‌گردد.

تمایز خواب بزرگ‌سال و کودک

تفاوت کمی

یک نوزاد در شبانه‌روز به‌طور متوسط ۱۶ تا ۱۷ ساعت می‌خوابد. از شانزدهمین هفته زندگی، دوره شبانه خواب آشکارا از دوره روزانه آن متمایز می‌شود. طول مدت خواب در شب بیشتر (تا ۷ ساعت متوالی) و زمان‌های بیداری در خلال روز طولانی‌تر می‌شوند. در پایان نخستین سال زندگی، کودک هنوز هم به ۱۵ ساعت خواب شبانه‌روزی نیاز دارد. خواب شبانه وی تقریباً ۱۰ ساعت طول می‌کشد و افزون بر آن، صبح و بعدازظهر هم می‌خوابد. در جریان سال دوم زندگی بیشتر کودکان از خوابیدن اکراه دارند. این بیداری با نخستین رؤیاهای تصویری و نخستین تظاهرات اضطراب‌آمیز در مقابل تنهایی و تاریکی شب همراه است.

خواب روزانه (بعدازظهر) حدود ۴ سالگی حذف می‌شود و از آن پس مجموع ساعات خواب به‌تدریج کاهش می‌یابد و از ۱۳ تا ۱۵ ساعت در حدود یک سالگی به ۱۲٫۵ ساعت بین ۳ تا ۵ سالگی، ۹٫۵ ساعت بین ۶ تا ۱۲ سالگی و ۸٫۵ ساعت بین ۱۳ تا ۱۵ سالگی می‌رسد.

تقسیم وهله‌های خواب

در نخستین هفته‌های زندگی، آهنگ بیداری – خواب از توالی چرخه‌های ۴۵ دقیقه‌ای تشکیل شده است و به همین دلیل، بیداری‌های شبانه تا دومین ماه زندگی کاملاً بهنجارند. همزمان با کاهش طول مدت خواب شبانه، مدت‌زمان چرخه‌ها به‌طور متوسط در نوزادی به ۷۰ دقیقه در ۱۰ سالگی و ۹۰ دقیقه در بزرگ‌سالی می‌رسد.

وهله‌های حرکت سریع چشم با تغییرپذیری قابل‌ملاحظه آنها، به خصوص در دو سال اول زندگی، مواجه هستند:

نخست آنکه در نوزاد و کودک خردسال (قبل از دو سالگی)، یک وهله خواب متناقض زودرس در حدود ۳۰ تا ۴۵ دقیقه پس از به خواب رفتن مشاهده می‌شود. درحالی‌که بالعکس در کودک بزرگ‌تر، نخستین وهله خواب متناقض به‌گونه‌ای نامشخص و ناقص پس از مدت‌زمانی طولانی‌تر بروز می‌کند. پاره از مؤلفان، سبکی و نا استواری نخستین بخش خواب این کودکان و بروز رویدادهای بحران‌آمیزی چون وحشت‌زدگی شبانه یا خواب‌گردی در خلال آن را به همین خصیصه نسبت داده‌اند.

دوم آنکه خواب متناقض که در بدو تولد تقریباً ۵۰ تا ۶۰ درصد خواب را به خود اختصاص می‌دهد در پایان سال دوم زندگی به ۲۵ تا ۳۰ درصد می‌رسد و در آستانه بلوغ به خواب بزرگ‌سال نزدیک می‌شود. بخش عمده این تغییرات به دگرگونی‌های هورمونی وابسته است. قلمرو خواب از کودکی تا بزرگ‌سالی را می‌توان به دگرگونی‌هایی که در پی می‌آیند اشاره کرد:

  • طول مدت خواب با افزایش سن کاهش می‌یابد.
  • زمان آغاز خواب شبانه تغییر می‌کند، درحالی‌که تغییر قابل‌ملاحظه‌ای در ساعات بیدار شدن مشاهده نمی‌شود و بدین ترتیب، مدت‌زمان کلی خواب کاهش می‌یابد.
  • تعداد چرخه‌های خواب (خواب کند + خواب متناقض) تقلیل می‌یابد.
  • زمان بروز خواب متناقض تغییر می‌کند و درصد آن نسبت به مدت‌زمان کلی خواب کاهش می‌یابد.

تغییر معنای خواب

در خلال خواب است که ارگانیزم، انرژی خود را ترمیم می‌کند و سلول‌های عصبی احیا می‌شوند. خواب از ارگانیزم علیه خستگی مفرط و فزون – تنودی حمایت می‌کند. خواب فقط یک کنش عصبی – فیزیولوژیکی نیست؛ از لحاظ روان‌شناختی، تأثیر ترمیم‌کننده آن به‌اندازه‌ای است که اشخاص تنیده و عصبی را با خوابانیدن درمان می‌کنند. برای به خواب رفتن باید قطع روابط با محیط اطراف را پذیرفت. خواب که تا سن سه ماهگی نیازی صرفاً جسمانی است به یک کنش ارتباطی بنیادی تبدیل می‌شود. شکنندگی خواب نوزاد به‌گونه‌ای است که هر عامل برونی نامتناسب مانند صدا، حرارت مفرط و یا تغییرات غیرمنتظره می‌تواند فرایند آن را مختل کند. تقریباً از حدود سه ماهگی، به خواب رفتن نوزاد کمتر با پایان شیر خوردن ارتباط دارد. در حدود ۹ تا ۱۲ ماهگی، کودک نخستین مخالفت‌های جدی با خواب و تمایل به حفظ تماس با محیط را آشکار می‌کند. اگر کودک در روابط محبت‌آمیز با مادر یا دیگر موضوع‌های موردعلاقه‌اش ناایمن باشد به هنگام خوابیدن، اضطراب وی پابرجا می‌ماند.

دیدگاه‌های نظری درباره رؤیاها یا خواب‌دیده‌ها

دیدگاه فیزیولوژیکی

فیزیولوژی خواب متناقض

مرحله پنجم خواب یا مرحله خواب متناقض با فعالیت خواب دیدن مطابقت دارد. افرادی که به هنگام وهله خواب متناقض بیدار می‌شوند، همواره رؤیاهای خود را با دقت به یاد می‌آورند درحالی‌که اگر در جریان خواب عمیق بیدار شوند این‌چنین نیست. پژوهشگران به وجود همبستگی بین شدت احساسی رؤیا و شدت تظاهرات خوب متناقض (مکث تنفسی، تسریع ضربان قلب) پی برده‌اند.

خواب متناقض، مجموعه منابع ارگانیزم را با کوتاه کردن مدار کنش‌ها یا مکانیزم‌هایی که نمی‌توانند در فعالیت رؤیایی مشارکت داشته باشند، تحت انقیاد خود در می‌آورد. به‌طور متوسط در خلال هشت ساعت خواب شبانه، پنج چرخه وجود دارد. طول مدت هر چرخه بر اساس فواصل بین آغاز دو خواب متناقض مشخص می‌شود. در آغاز شب، مدت‌زمان خواب کند و عمیق بیشتر است، اما به‌تدریج، طول مدت خواب متناقض افزایش می‌یابد. بزرگ‌سال جوانی که ۷ تا ۸ ساعت می‌خوابد، حدود ۱۰۰ دقیقه از مجموع خواب (یعنی ۴ تا ۵ وهله ۱۵ تا ۲۰ دقیقه‌ای) به خواب‌دیده‌ها اختصاص می‌یابد، ضمن آنکه خواب صبحگاهی بیشترین زمان خواب‌دیده‌ها را در بر می‌گیرد.

عامل یا عواملی که توالی مراحل مختلف و به‌خصوص مرحله پنجم خواب را ممکن می‌سازند الزاماً زیست – شیمیایی هستند و از مواد نظم‌دهنده تشکیل‌شده‌اند. تجربه‌های متعددی که باعث بی‌خوابی و یا حذف خواب متناقض شده‌اند نشان داده‌اند که این عامل با سروتونین مشتبه نمی‌شود، و ذخیره‌سازی آن است که دریافت‌کنندگان اجرای خواب متناقض را برمی‌انگیزد.

خواب‌دیده‌های نوزاد

۵۰ تا ۶۰ درصد از مجموع ساعات خواب نوزاد را خواب متناقض تشکیل می‌دهد. در پایان سال دوم زندگی این نسبت به ۲۵ تا ۳۰ درصد می‌رسد و در آستانه بلوغ به سطحی که در بزرگ‌سال مشاهده می‌شود (تقریباً ۲۰ درصد) کاهش پیدا می‌کند. تعداد دوره‌های خواب آرام در خلال تحول تغییر زیادی نمی‌کند. اضافه خواب نوزاد به‌خصوص به‌صورت خواب متناقض است.

به نظر نمی‌رسد که تصاویر خواب نوزاد مانند محتوای خواب‌دیده‌های بزرگ‌سالان صریح و سازمان‌یافته باشند به دلیل اینکه ظرفیت‌های دیداری و تجربه‌های نوزاد هنوز بسیار محدودند.

خواب متناقض معرف نوعی فعال‌سازی ارتجالی است که به هنگام فقدان محرک‌های برونی متجلی می‌شود و چون نوزاد اغلب در خواب است و توانایی پاسخگویی به محرک‌های جهان برونی را ندارد درنتیجه، دوره‌های خواب متناقض لازم برای تعادل روانی وی متعددترند. به‌عبارت‌دیگر، خواب متناقض در ابتدا وسیله‌ای برای تحریک درونی رشد عصبی است و سپس تکیه‌گاه دیداری خواب‌دیده‌های بزرگ‌سال و کودک می‌شود.

طبقه‌بندی اختلال‌های خواب

قسمت اول: اختلال‌های نخستین

الف) نارس خوابی‌ها

  • بی‌خوابی نخستین
  • فزون خوابی نخستین
  • خواب‌زدگی
  • اختلال خواب وابسته به تنفس
  • اختلال ریتم چرخه خواب
  • نارس خوابی‌های تصریح نشده

ب) پارسومنیا (شبه خواب)

  • اختلال کابوس
  • اختلال وحشت‌زدگی به هنگام خواب
  • خواب‌گردی
  • پاراسومنیاها تصریح نشده

قسمت دوم: اختلال‌های توأم با اختلال روانی دیگر

الف) بی‌خوابی توأم با اختلال روانی دیگر

ب) فزون خوابی توأم با اختلال روانی دیگر

قسمت سوم: اختلال خواب ناشی از عوارض طبی عمومی

قسمت چهارم: اختلال خواب ناشی از مصرف مواد

 

گروه نخست: نارس خوابی‌ها

بی‌خوابی‌های نخستین

اختلال‌هایی هستند که معمولاً در بزرگ‌سالان جوان و میان‌سالان دیده می‌شوند اما آغاز آنها می‌تواند از کودکی و نوجوانی نیز باشد. این اختلال با افزایش سن از فراوانی بیشتری برخوردار می‌گردد و در زنان بیش از مردان مشاهده می‌شود. طول مدت آن متغیر است: گاهی در خلال چند ماه پایان می‌پذیرد و گاهی پس از بروز به‌تدریج افزایش می‌یابد، به‌صورت مزمن در می‌آید و می‌تواند سال‌ها باقی بماند و گاهی نیز بر حسب رویدادهای کم‌وبیش تنیدگی‌زای زندگی – جنبه نوسانی دارد. این اختلال‌های با وهله به خواب رفتن و یا در خواب ماندن مرتبط‌اند و کمبود خواب از زاویه کمی یا کیفی، خصیصه اصلی آنها را تشکیل می‌دهد.

الف) بی‌خوابی‌های دوره اول زندگی

اختلال‌های زودرس خواب (شش ماهه اول زندگی) معمولاً به صورت بی‌خوابی‌ها متجلی می‌شوند و تنها پس از یک آزمایش دقیق و بالینی و حذف علل جسمانی است که می‌توان از بی‌خوابی‌های کنشی سخن به میان آورد.

بی‌خوابی‌های زودرس متداول

فراوان‌ترین نوع بی‌خوابی‌ها هستند و بر اساس دوره‌های کوتاه خواب، بیداری‌های مکرر، گریه‌ها و فریادها مشخص می‌شوند. اغلب این بی‌خوابی‌ها ناشی از شرایط نامساعد مانند شرایط بد صوتی یا ناشیگری‌های اطرافیان مانند سخت‌گیری مفرط درباره ساعات تغذیه یا افراط در جیره غذایی هستند اما می‌توانند نشان‌دهنده مشکلات سازشی زودرس بین مادر و نوزاد نیز باشند.

بی‌خوابی‌های زودرس شدید

این بی‌خوابی‌ها به گونه‌های متفاوت ظاهر می‌شوند: گاهی با بی‌خوابی نا آرام مواجه هستیم: نوزاد مدام نعره می‌کشد، فریاد می‌زند، ناآرامی می‌کند و تنها در لحظه‌های کوتاهی به علت خستگی مفرط آرام می‌شود اما بلافاصله فریادهایش را از سر می‌گیرد. این بی‌خوابی گاه با حرکت‌های ریتم دار، پیچ‌وتاب خوردن‌های شدید، برون‌ریزی‌های حرکتی توأم با حرکت‌های خود شهوت‌گرای نامتناسب با سن کودک و حتی رفتارهای خودویرانگر همراه است. گاهی با بی‌خوابی آرام روبه‌رو می‌شویم: نوزاد به‌آرامی در رختخوابش می‌ماند، در پاره‌ای از اوقات، بی‌خوابی آرام به‌عنوان علامت زودرس اختلال‌های وخیم محسوب می‌شود و بررسی سوابق کودکان درخودمانده یا روان گسسته مبرهن ساخته است که در خلال نخستین سال زندگی آنها، چنین بی‌خوابی‌هایی فراوان بوده‌اند.

بررسی بالینی بی‌خوابی‌های زودرس

کاهی بازخوردهای مادرانه با نیازهای واقعی و فردی نوزاد منطبق نیستند برای مثال کودکی که در خواب است را برای دادن غذا به وی بیدار می‌کنند. در پاره‌ای دیگر از مواقع، والدین فرزندانشان را به‌گونه‌ای مفرط مانند مدام در آغوش گرفتن تحریک می‌کنند.

بااین‌حال وقتی اختلال‌های خواب جنبه پیگیر و مستمر پیدا می‌کنند، افزون بر شرایط پرورشی، باید مشکلات ارتباطی مادر – کودک و به‌ویژه آسیب‌شناسی روانی مادرانه در نظر گرفته شود.

  • رفتار مادر غیرقابل‌پیش‌بینی است و در پی رابطه‌ای رضایت‌بخش، حالت‌های بی‌حوصلگی یا حرکت‌های خشونت‌آمیزی نشان می‌دهد؛ تناوب محبت و بی‌توجهی وی، کودک را دچار سردرگمی عاطفی می‌کند و یا آنکه مراقبت از کودک بر عهده افراد متعددی قرار دارد؛
  • بازخوردهای ناهشیار متناقض مادر نیز می‌توانند به انتشار پیام‌های متضاد منتهی شوند و یا آنکه موجب گردند تا مادر در تنظیم فاصله بهینه با نوزاد نا توان باشد؛
  • بروز افسردگی در خلال بارداری یا پس از زایمان نیز ظرفیت توجه مادران نسبت به نیازهای کودک را به‌گونه‌ای قابل‌ملاحظه محدود و دچار اختلال می‌کند؛
  • تجلی اضطراب روان آزرده‌وار ناشی از مادر شدن نیز می‌تواند رفتاری اضطراب‌آمیز را در پی داشته باشد.

ب) بی‌خوابی‌های دوره کودکی

بی‌خوابی‌های متداول

وجود مشکلات وهله به خواب رفتن در کودکان ۲ تا ۵ – ۶ ساله، پیش‌پاافتاده و تقریباً بهنجار است. پس از ۲ سالگی، در اغلب کودکان یک حالت دوسوگرایی نسبت به خواب‌دیده می‌شود. چون از سویی به حفظ استقلال خویش تمایل دارند و از دیگر سو، نیاز وابستگی هنوز در آنها بسیار گسترده است. بنابراین، کودک درعین‌حال برانگیخته و مضطرب است.

تظاهرات بالینی بی‌خوابی‌های دوره کودکی

تضادورزی به هنگام خواب. کودک به هنگام خواب علیه آن مبارزه می‌کند، فریاد می‌زند، ناآرام می‌شود، بدون آنکه هیچ نوع اضطرابی داشته باشد از رفتن به رختخواب امتناع می‌کند. وقتی وی را می‌خوابانند دوباره بلند می‌شود و اغلب پس از مبارزه‌ای طولانی با والدین تقریباً از حال می‌رود.

اضطراب و هراس به هنگام خواب و آیین‌های خوابیدن. خواب اضطراب جدایی را که در این سنین عادی است، برمی‌انگیزد و به بروز آیین‌های متداول خوابیدن منتهی می‌شود: کودک می‌خواهد که بالش، اسباب‌بازی، دستمال یا کفش راحتی یا اشیا دیگر به‌طور مخصوص و همواره به یک صورت قرار داده شوند و گاهی خواهان یک لیوان آب، یک آب‌نبات و یا یک قصه معین است. اما اضطراب جدایی می‌تواند ابعاد گسترده‌ای بیابد و بیانگر تعارض‌های عاطفی بین مادر و کودک باشد. این‌گونه هراس‌ها در حدود ۲ تا ۳ سالگی و اغلب پس از وهله‌های وقوع خواب‌دیده‌های دلهره‌انگیز یا هراس‌های شبانه ظاهر می‌شوند.

بی‌خوابی‌های ناشی از فزون کشی حرکتی. معمولاً با تأخیر در گفتار و تأخیر روانی – حرکتی همراه‌اند، ناتوانی کودک را در دستیابی به آرامش حرکتی، که لازمه به خواب رفتن است نشان می‌دهند.

بی‌خوابی‌های ناشی از تحریک‌پذیری روانی. اغلب کودکانی که از لحاظ کلامی پیشرفته‌اند به‌سختی به خواب می‌روند: کودک زمزمه می‌کند، حرف می‌زند، می‌خندد و مدام کوشش می‌کند تا با بذله‌گویی توجه اطرافیانش را نسبت به خود معطوف کند. خواب این کودکان نیز ناآرام است و بلافاصله پس از بیداری، همان کوشش‌های را برای جلب‌توجه به راه می‌اندازند.

ج) بی‌خوابی‌های دوره نوجوانی

در نوجوان بی‌خوابی واقعی اغلب نشانه اختلال وخیمی است که با بحران اضطراب همراه است و ممکن است طلیعه یک روان گسستگی حاد باشد. بنابراین دیر به خواب رفتن نوجوان را نباید با بی‌خوابی واقعی مشتبه کرد: در اغلب موارد کیفیت و کمیت خواب در این نوجوانان بهنجار است اما خواب آنها به طرف پایان شب یا آغاز صبح جابجا شده است، یعنی به‌جای آنکه بین ساعت‌های ۱۰ شب تا ۸ صبح بخوابند از ۲ صبح تا ظهر می‌خوابند. چنین جابجایی‌هایی دارای علل متفاوتی است:

  • تمایل به سلطه کامل بر زندگی خود؛
  • اضطراب شدید در برابر فعالیت‌های کشاننده‌ای؛
  • احساس گناهکاری در مقابل خیال‌پردازی‌ها، خود ارضا گری و ….

نیاز نوجوان به گوش دادن به موسیقی یا خواندن کتاب تا دیروقت را نیز معادل تنظیم فضای گذاری بین بیداری و خواب دانسته‌اند. همچنین بی‌خوابی نوجوان ممکن است پیامد حالت تحریک‌شدگی ناشی از فزون کنشی عقلی، ورزشی و گاهی ارادی (استفاده از آمفتامین) باشد.

بررسی علت شناختی بی‌خوابی‌های نخستین دوره بزرگ‌سالی

مسائل حل‌نشده زندگی روزمره حرفه‌ای یا شخصی و تعارض‌های درون روانی ناهشیار می‌توانند با افزایش سطح تحریک‌پذیری و تنش روانی در فرد، شرایط نامساعدی را برای خواب رفتن و یا در خواب ماندن به وجود آورند. اختلال خواب از احساس گناهکاری ناشی از فرامن، ترس از واپس روی من یا تراکم کشاننده‌های غریزی به وجود می‌آید. رشد نایافتگی من موجب می‌شود تا فرد، امیالش را متوجه جهان پیرامونش کند و اختلال خوب به فواید ثانوی ناشی از بیماری مانند جلب‌توجه دیگران منجر شود.

ضوابط تشخیصی بی‌خوابی‌های نخستین بر اساس DSM IV

  1. شکایت اصلی مربوط به مشکل به خواب رفتن یا در خواب ماندن است یا شکایت از خوابی که‌ترمیم کننده نیست، لااقل به مدت یک ماه.
  2. اختلال خواب (یا خستگی روزانه توأم با آن) به ایجاد درماندگی یا عارضه‌های معنادار بالینی در قلمروهای اجتماعی، حرفه‌ای یا قلمرو و کنش‌وری‌های مهم دیگر منجر می‌شود.
  3. اختلال خواب تنها در جریان خواب‌زدگی، مکث تنفسی در خلال خواب، اختلال چرخه خواب یا شبه خواب بروز نمی‌کند.
  4. اختلال تنها در جریان یک اختلال روانی دیگر مانند اختلال افسردگی، اختلال اضطراب تعمیم‌یافته، دلیریوم، حادث نمی‌شود.
  5. اختلال از تأثیر مستقیم فیزیولوژیکی مواد مثل افراط در مصرف مواد یا دارو یا یک عارضه طبی عمومی ناشی نمی‌شود.

درمانگری بی‌خوابی‌های نخستین

الف) دارو درمانگری

بنزودیازپیم‌ها به‌عنوان متداول‌ترین داروهای خواب‌آور استفاده می‌شود. مصرف مداوم این داروها با تأثیر بر وهله‌های خواب متناقض، کوتاه کردن آنها و همچنین ایجاد کاهش مدت‌زمان خواب عمیق – ساختار خواب را تغییر می‌دهد، به خوابی‌ترمیم کننده منجر نمی‌شود، تقلیل کارآمدی فرد را در پی دارد و بالاخره موجب وابستگی و یا اعتیاد می‌شود. مصرف آنها فقط باید به‌صورت کوتاه‌مدت باشد و به حداقل مقدار مؤثر کاهش یابد. تجویز دارو در خلال کودکی نیز تقریباً همواره با شکست مواجه می‌شود. این خطر وجود دارد که فرد در یک چرخه خود دارو درمانگری مزمن گرفتار شود.

ب) درمانگری‌های روان‌شناختی بی‌خوابی‌ها

نقش عوامل روان‌شناختی در بی‌خوابی‌ها بیش از هر اختلال دیگر خواب به اثبات رسیده است. روش‌های مختلف تنش‌زدایی relaxation ((قصد متناقض paradoxical intention، مهار محرک stimulus control)) از روش‌های گروه اول هستند. شیوه‌های متفاوت حل تعارض‌ها و همچنین مداخله‌گری‌های متمرکز بر مسائل شناختی رفتاری از روش‌های درمانگری گروه دوم محسوب می‌شوند.

روش‌های متمرکز بر نشانه مرضی

تنش‌زدایی. وجه مشترک انواع روش‌های تنش‌زدایی مانند آموزش خود زاد TA، تنش‌زدایی تدریجی progressive relaxation و یا پس‌خوراند زیستی dbackbiofee در این است که بی‌خوابی را ناشی از فعال‌سازی فیزیولوژیکی نامتناسبی می‌دانند که امکان کاهش بهینه آن با استفاده از این روش‌ها وجود دارد. یادگیری روش‌های تنش‌زدایی بر حسب روش و بیمار مستلزم مدت‌زمانی بیش و کم طولانی است و تمرین‌ها باید به صورت منظم انجام شود. می‌توان این احتمال را در نظر گرفت که روش‌های تنش‌زدایی با معطوف کردن توجه فرد نسبت به فرایندهای جسمانی، مانعی در راه تمرکز افکار وی بر اختلال‌های خواب به وجود می‌آورند و در حقیقت اثر بخشی آنها از تأثیرشان در سطح شناختی ناشی می‌شود.

روش قصد متناقض. این روش توسط فرانکل ابداع شده است که قطع نشخوارهای فکری درباره فقدان خواب، نقش بنیادی را ایفا می‌کند. در این روش از بیمار می‌خواهند به جای هدف قرار دادن خواب، کوشش کند تا بیدار بماند و به مشاهده واکنش‌های جسمانی خود بپردازد.

روش مهار محرک. این روش توسط بوتزین ابداع شد. محرک‌هایی که تداعی‌گر خواب هستند (اتاق‌خواب، تختخواب، محیط پیرامونی) به‌صورت محرک‌هایی درمی‌آیند که نشانگر خواب‌اند و نقش تقویت‌کننده را ایفا می‌کنند. وقتی یک فرد اغلب اوقات در رختخواب کتاب می‌خواند، به نشخوار فکری می‌پردازد، تلویزیون تماشا می‌کند، می‌نوشد و …، چهارچوب خوابیدن به‌عنوان محرک نشانگری برای خواب محسوب نمی‌شود بلکه به‌صورت چهارچوبی برای خواندن، نشخوار فکری و یا فعالیت‌های دیگری که بازدارنده خواب‌اند درمی‌آید. بنابراین درمانگری اختلال‌های خواب مستلزم تحلیل و تغییر این شرایط است و درمانگر، هدف‌هایی را که در پی می‌آیند دنبال می‌کند:

  • تقویت محرک‌های نشانگر خواب (مانند رختخواب)؛
  • کاهش محرک‌های نشانگر رفتارهای ناسازگار با خواب؛
  • کمک به بیمار در تنظیم آهنگ بیداری – خواب خویشتن
    • هرگز به رختخواب نرود مگر آنکه خسته و آماده خوابیدن باشد.
    • از رختخواب فقط برای خوابیدن استفاده کند و نه برای خواندن، تماشای تلویزیون، نشخوار فکری و جز آن.
    • اگر پس از حدود ده دقیقه نتوانست بخوابد، از جای خود بلند شود، به اتاق دیگری برود، هراندازه می‌خواهد بیدار بماند و به رخت خواب بازنگردد مگر آنکه کاملاً آماده خوابیدن باشد.
    • اگر بازهم در خلال ده دقیقه به خواب نرفت روشی را که در بند ۳ شرح داده شد تکرار کند.
    • هر روز صبح در ساعت معینی از خواب برخیزد بدون آنکه به مدت‌زمان خواب و یا حالت خستگی خود توجه کند.
    • در خلال روز نخوابد و از استراحت روزانه اجتناب کند.

روش‌های متمرکز بر مشکلات و تعارض‌ها

روش‌های متمرکز بر تعارض‌ها. روش‌های روان تحلیل گری و درمانگری راجرزی بر این فرض مبتنی هستند که اختلال خواب نشانه یک تعارض درون روانی است؛ تعارضی که حل آن موجب از بین رفتن اختلال می‌شود. بی‌تردید در اغلب مواقع، چنین تعارض‌هایی می‌توانند اختلال‌های خواب را در پی داشته باشند اما باید متذکر شد که تاکنون روان تحلیل گران و درمان گران راجرزی روش خاصی را برای درمان بی‌خوابی‌ها پیشنهاد نکرده‌اند.

روش‌های درمانگری شناختی – رفتاری نگر. کار خود را به‌طور مستقیم از اختلال آغاز می‌کند و سپس با در نظر گرفتن دیگر مسائل بیمار، از آن فراتر می‌رود. نکته اخیر دارای اهمیتی بنیادی است چون تجربه نشان داده است که در بیشتر مواقع، بی‌خوابی‌ها بسیار پیچیده و با مسائلی در قلمروهای مختلف رفتاری توام‌اند و بدین دلیل، تحلیل جزییات رفتار فرد را الزامی می‌سازد.

فزون‌خوابی نخستین

الف) فزون‌خوابی نخستین

فزون خوابی درعین‌حال بر اساس خواب مفرط شبانه یا خواب‌آلودگی در خلال روز متمایز می‌شود و فراوانی آن به مراتب کمتر از بی‌خوابی‌هاست. این خواب‌آلودگی مفرط دست‌کم یک ماه طول می‌کشد و نه تنها به درماندگی فرد منجر می‌شود بلکه اغلب نارساکنش‌وری‌های اجتماعی، حرفه‌ای یا قلمروهای مهم دیگر را در پی دارد. مدت‌زمان خواب شبانه بین ۸ تا ۱۲ ساعت است و فرد به سختی می‌تواند صبح‌ها از خواب برخیزد. خواب‌آلودگی مفرط که به‌تدریج افزایش می‌یابد و جنبه یک حمله ناگهانی را ندارد، در خلال ساعات معمول بیداری به‌صورت خواب‌های روزانه ارادی یا وهله‌های غیرارادی خواب متجلی می‌شود.

مدت‌زمان خواب‌های روزانه معمولاً زیاد است (یک ساعت یا بیشتر) و اغلب بیماران آن را ترمیم‌کننده یا نیروبخش نمی‌دانند. خواب غیرارادی اغلب در موقعیت‌هایی رخ می‌دهد که سطوح تحریک‌پذیری و فعالیت پایینی دارند (برای مثال به هنگام حضور در یک سخنرانی، خواندن، تماشای تلویزیون یا رانندگی در جاده‌ها). گاهی فزون خوابی منعکس‌کننده حالات مرضی مختلف است و در پاره‌ای از بیماران افسرده به‌خصوص آنهایی که به آشفتگی یا کم آشفتگی مبتلا هستند، دیده می‌شود. در خلال وهله‌های پیش‌قاعدگی، به هنگام یائسگی یا در جریان حاملگی نیز احتمال بروز خواب‌آلودگی مفرط وجود دارد اما علت ارتباط اختلال‌های خواب با این وهله‌ها هنوز شناخته شده نیست.

ب) فزون خوابی بازگشتی (راجعه)

اصطلاحی است که برای متمایز کردن خواب‌آلودگی‌های متناوب مفرط به کار می‌رود و هنگامی می‌توان به این تشخیص مبادرت کرد که دوره‌های خواب‌آلودگی افراطی دست‌کم به مدت سه روز چندین بار در سال و لااقل به مدت دو سال وجود داشته باشند. مدت‌زمان خواب و سطح مراقبت در بین وهله‌های خواب‌آلودگی بهنجار است. این اختلال نشانگان کلاین لوین را نیز در بر می‌گیرد؛ نشانگانی که به نارساکنشی نواحی لیمبیک یا هیپوتالاموس مغز نسبت داده شده است. مبتلایان به این اختلال اخیر می‌توانند ۱۸ تا ۲۰ ساعت به طور متوالی بخوابند یا در رختخواب بمانند. خواب‌آلودگی در این بیماران با ویژگی‌های بالینی دیگر که نشانگر فقدان بازداری هستند توام‌اند. برای مثال می‌توان به تمایلات جنسی مهار نشده و فعالیت‌های استمنایی آشکار- به‌خصوص در مردان اشاره کرد. پرخوری بی‌اختیار، به‌خصوص علاقه به اغذیه شیرین همراه با افزایش سریع ورن، تحریک‌پذیری، شخصیت زدایی، افسردگی، اغتشاش فکری و توهم‌های مقطعی، حدی از یادزدودگی و حتی برانگیختگی‌های رفتاری را نیز در پاره‌ای از بیماران خاطرنشان کرده‌اند. گاهی تنیدگی‌های هیجانی و بیماری‌های توان با تب شدید، وهله‌های فزون خواب‌آلودگی را تسریع می‌کنند. در پاره‌ای از زنان در وهله‌های معینی از چرخه عادات ماهانه، دوره‌های فزون خوابی مشاهده می‌شود.

فراوانی و سن بروز فزون خوابی‌های نخستین

فراوانی واقعی فزون خوابی نخستین هنوز مشخص نیست. فزون خوابی راجعه یا نشانگان کلاین لوین بسیار نادر است. فزون خوابی نخستین معمولاً بین ۱۵ تا ۳۰ سالگی آغاز می‌شود و در خلال چند هفته یا چند ماه گسترش می‌یابد و در صورت عدم درمان مزمن می‌شود.

نشانگان کلاین لوین نیز در نوجوانی شروع می‌شود و می‌تواند دها سال به صورت ادواری ادامه یابد اما اغلب در سنین میان‌سالی از بین می‌رود.

اختلال خواب‌زدگی

تعریف خواب‌زدگی

خواب‌زدگی اختلالی است که بر اساس حمله‌های غیرقابل مقاومت یک خواب نیروبخش یا ترمیم‌کننده مشخص می‌شود و علت آن هنوز مشخص نیست. فراوانی خواب‌زدگی در زنان و مردان به طور مساوی بین ۰٫۰۲ درصد تا ۱۶ درصد است. خواب‌آلودگی روزانه در خلال نوجوانی از لحاظ بالینی معنادار می‌شود. بااین‌حال، از سطح پیش مدرسه‌ای یا در شروع مدرسه می‌تواند تاریخچه‌ای داشته باشد. پس از ۴۰ سالگی این بیماری به ندرت بروز می‌کند.

ضوابط تشخیصی خواب‌زدگی بر اساس DSM IV

  1. حمله‌های غیرقابل مقاومت خواب نیروبخش که در خلال روز، لااقل به مدت سه ماه به وقوع می‌پیوندند.
  2. وجود یک یا دو نشانه از نشانه‌هایی که در پی می‌آیند:
    1. تعلیق عضلانی، یعنی وهله‌های کوتاه از دست دادن تنود عضلانی که اغلب با هیجان شدید همراه‌اند.
    2. بروز بازگشتی عناصر خواب متناقض REM در وهله انتقال بین خواب‌وبیداری که به‌صورت توهم‌های نیمه‌خواب (بعد و قبل از خواب عمیق) یا فلج خواب (در آغاز یا پایان وهله‌های خواب) متجلی می‌شود.
  3. اختلال ناشی از تأثیر فیزیولوژیک مستقیم یک ماده مانند افراط در مصرف مواد یا دارو یا یک عارضه طبی عمومی نیست.

درمانگری فزون خوابی و خواب‌زدگی

نخست باید اطمینان حاصل کرد که علت عصب‌شناختی مانند انسفالیت، فزون تنشی درون جمجمه‌ای، ضربه‌مغزی یا یک علت سوخت و سازی وجود ندارد. در اغلب موارد فزون خوابی‌ها از علل روان‌شناختی ناشی می‌شوند و می‌توانند نشان‌دهنده یک افسردگی پنهان باشند. فرد برای گریز از مشکلات روزمره زندگی به خواب پناه می‌برد.

اختلال خواب وابسته به تنفس

انقطاع خوابی که به خواب‌آلودگی مفرط با بی‌خوابی منجر شود. مشکل اصلی مبتلایان، خواب‌آلودگی مفرط ناشی از بیداری‌های مکرر شبانه است؛ بیداری‌هایی که در نتیجه کوشش فرد برای تنفس بهنجار به وقوع می‌پیوندند. خواب‌آلودگی در موقعیت‌های توأم با آرامش مانند موقعیت خواندن یا تماشای تلویزیون آشکار است. وقتی جنبه افراطی پیدا می‌کند فرد ممکن است در حال صحبت کردن، راه رفتن و یا رانندگی نیز به خواب رود. استراحت‌های کوتاه‌مدت معمولاً خستگی را رفع نمی‌کنند و به سردردهای شدید به هنگام بیداری منجر می‌شوند. افراد مبتلا از خواب‌آلودگی روزانه ناراحت‌اند و پاره‌ای از آنها نیز از مشکلات تنفسی به هنگام دراز کشیدن یا خوابیدن شکایت دارند. پاره از بیماران به‌منظور بی‌اهمیت جلوه دادن خواب‌آلودگی خود، از اینکه در هر جا و هر زمان می‌توانند بخوابند با غرور صحبت می‌کنند.

ضوابط تشخیصی اختلال خواب وابسته به تنفس بر اساس DSM IV

  1. انقطاع خواب که منجر به خواب‌آلودگی مفرط یا بی‌خوابی می‌شود و با یک عارضه تنفسی مرتبط با خواب مانند نشانگان مکث تنفسی انسدادی یا مرکزی و یا نشانگان صدادار نفس‌تنگی مرکزی مرتبط است.
  2. اختلال بر اساس یک اختلال روانی دیگر تبیین نمی‌شود و از تأثیر فیزیولوژیک مستقیم یک ماده مانند افراط در مصرف مواد یا دارو یا یک عارضه طبی عمومی به غیر از یک اختلال تنفسی ناشی نمی‌گردد.
  3. کدگذاری اختلال خواب وابسته به تنفس باید روی محور III نیز مشخص شود.

اختلال ریتم چرخه خواب

ویژگی اصلی این اختلال، قطع مدام یا متناوب خواب است که در نتیجه عدم مطابقت سیستم چرخه‌ای درون‌زاد که مسئول تناوب بیداری / خواب خاص هر فرد است با اجبارهای برونی در مورد وقت خوابیدن و طول مدت خواب به وجود می‌آید. افراد مبتلا به این اختلال از اینکه در پاره‌ای از ساعات روز دچار بی‌خوابی و در پاره‌ای دیگر از مواقع دچار خواب‌آلودگی می‌شوند، در رنج بوده یا از نابسامانی‌هایی که در کنش‌وری اجتماعی، حرفه‌ای و یا در قلمروهای دیگر زندگی آنها به وجود می‌آیند، احساس درماندگی کنند.

ضوابط تشخیصی اختلال ریتم چرخه خواب بر اساس DSM IV

  1. الگوی دائم یا مکرر انقطاع خواب که به خواب‌آلودگی مفرط یا بی‌خوابی منتهی می‌شود و ناشی از عدم مطابقت بین تناوب بیداری – خواب متداول در محیط زندگی شخصی و چرخه بیداری – خواب خاص اوست.
  2. اختلال خواب باعث درماندگی یا عارضه معنادار بالینی در کنش‌وری اجتماعی، حرفه‌ای یا زمینه‌های مهم دیگر می‌شود.
  3. اختلال تنها در جریان یک اختلال دیگر خواب یا یک اختلال روانی دیگر بروز نمی‌کند.
  4. اختلال از تأثیر فیزیولوژیک مستقیم یک ماده مانند افراط در مصرف مواد یا دارو یا یک عارضه طبی عمومی ناشی نمی‌شود.

تصریح می‌شود:

ریخت توأم با تأخیر وهله خواب: الگوی پایدار دیر به خواب رفتن و دیر بیدار شدن با ناتوانی در زودتر خوابیدن و زودتر بیدار شدن.

ریخت تغییر افق زمانی: دوره‌های خواب‌وبیداری نامتناسب با وقت محلی پس از سفرهای مکرری که شامل گذشتن از بیش از یک منطقه زمانی است.

ریخت کار نوبتی (چرخه‌ای): بی‌خوابی در خلال دوره اصلی خواب یا خواب‌آلودگی مفرط در خلال دوره اصلی بیداری که بر اثر کار نوبتی شبانه یا تغییر مکرر ساعت‌های کار، به وجود می‌آید.

ریخت تصریح نشده: مانند جلو افتادن وهله خواب، تناوب بیداری خواب، که با چرخه ۲۴ ساعته متفاوت است، تناوب نامنظم بیداری خواب یک الگوی تصریح نشده دیگر.

نارس خوابی‌های نامشخص بر اساس DSM IV

شامل بی‌خوابی‌ها، فزون خوابی‌ها یا اختلال‌های چرخه‌ای خواب است که با ضوابط هیچ یک از نارس خوابی‌های خاص مطابقت ندارند.

  1. بی‌خوابی‌ها و فزون خوابی‌های معنادار بالینی که به عوامل محیطی مانند صدا، نور یا مزاحمت‌های مکرر نسبت داده می‌شوند.
  2. خواب‌آلودگی مفرط که با محرومیت دائم از خواب مرتبط است.
  3. نشانگان ایدیوپاتیک: دریافت‌های حسی ناراحت‌کننده‌ای که نیاز شدید به حرکت دادن پاها را به وجود می‌آورند. این دریافت‌ها معمولاً به هنگام شب و قبل از به خواب رفتن آغاز می‌شوند و با حرکت دادن پاها و یا راه رفتن موقت آرام می‌گردند.
  4. نشانگان ایدیوپاتیک حرکت‌های ادواری اعضا، حرکت‌های مکرر و با دامنه کوتاه و ضعیف به خصوص در انتهای اعضای زیرین. این حرکت‌ها در حول‌وحوش زمان به خواب رفتن آغاز می‌شوند و در خلال مراحل ۳ و ۴ خواب نامتناقض و در جریان خواب متناقض کاهش می‌یابند. تقریباً هر ۲۰ تا ۶۰ ثانیه تکرار می‌شوند.
  5. موقعیت‌هایی که در آنها متخصص بالینی به وجود نارساخوابی پی می‌برد اما نمی‌تواند آن را به یک بی‌خوابی نخستین، یک عارضه جسمانی یا مصرف دارو ربط دهد.

اختلال‌های شبه خواب (پاراسومنیاها)

اختلال‌هایی هستند که بر اساس رفتارهای بهنجار و یا بروز پدیده‌های فیزیولوژیک در خلال خواب، در جریان مراحل خاص آن و یا در وهله‌های انتقال خواب – بیداری مشخص می‌شوند. در این اختلال‌ها، مشکل اصلی به‌خودی‌خود متوجه خواب نیست بلکه ناشی از رویدادهایی است که فرایند خواب را مختل می‌کنند. گروهی در وهله حرکت‌های سریع چشم REM متجلی می‌گردند (مانند کابوس‌ها یا فلج خواب) و آنهایی که در جریان خواب کند NREM بروز می‌کنند (مانند خوابگردی و وحشت‌زدگی شبانه)

کابوس‌ها

در وهله خواب متناقض بروز می‌کنند و رویدادهای تنیدگی زا نیز به افزایش آنها منجر می‌شوند، معمولاً فرد را بیدار می‌کنند و در اغلب مواقع، وی می‌تواند دست‌کم بخشی از خواب‌دیده‌های خود را به یاد آورد. کابوس‌ها در زنان ۲ تا ۴ برابر مردان است.

وحشت‌زدگی‌های شبانه

معمولاً یک رفتار توهمی شبانه است که با بیداری‌های ناگهانی مشخص می‌شود.

  1. وهله‌های بازگشتی بیداری ناگهانی که معمولاً در ثلث اول دوره اصلی خواب بروز می‌کند و با یک فریاد وحشت آغاز می‌شوند.
  2. وجود ترس گسترده و تشدید فعالیت دستگاه عصبی خودمختار در خلال هر وهله که بر اساس نشانه‌هایی مانند فزون تپشی، تسریع تنفس و تعرق مشخص می‌شود.
  3. واکنش فرد نسبت به کوشش‌هایی که دیگران برای آسوده‌خاطر ساختن وی به هنگام رویداد به عمل می‌آورند ناچیز است.
  4. مشروح خواب‌دیده به یا نمی‌آید و وهله وحشت‌زدگی فراموش می‌شود.
  5. این وهله‌ها به ایجاد درماندگی و عارضه معنادار بالینی در قلمروهای اجتماعی، حرفه‌ای یا قلمرو کنش‌وری‌های مهم دیگر منجر می‌شوند.
  6. اختلال از تأثیر فیزیولوژیک مستقیم یک ماده (مانند افراط در مصرف مواد یا دارو) یا یک عارضه طبی عمومی ناشی نمی‌شود.

خواب‌گردی

  1. وهله‌های مکرری که طی آنها، فرد از رختخواب خود برمی‌خیزد و در حین خواب به حرکت درمی‌آید. این رویداد معمولاً در خلال ثلث اول دوره خواب به وقوع می‌پیوندد.
  2. فرد در جریان خواب‌گردی دارای چهره‌ای بی‌حالت و نگاهی ثابت است و نسبت به کوشش‌های اطرافیان به‌منظور ایجاد ارتباط با وی واکنش نشان نمی‌دهند و به‌سختی می‌توان او را بیدار کرد.
  3. وقتی فرد بیدار می‌شود، هیچ خاطره‌ای از رویداد را حفظ نکرده است.
  4. چند دقیقه پس از بیدار شدن از یک وهله خواب‌گردی، دیگر هیچ اختلالی در فعالیت عقلی یا در رفتار فرد مشاهده نمی‌شود. اگر چه ممکن است برای مدت‌زمان کوتاهی پس از بیداری، شاهد اغتشاش و از دست دادن جهت‌یابی باشیم.
  5. خواب‌گردی به ایجاد درماندگی و عارضه معنادار بالینی در قلمروهای اجتماعی، حرفه‌ای یا قلمرو کنش‌وریهای مهم دیگر منجر می‌شود.
  6. اختلال از تأثیر فیزیولوژیک مستقیم یک ماده (مانند افراط در مصرف مواد یا دارو) یا یک عارضه طبی عمومی ناشی نمی‌شود.

درمانگری

مصرف یک ماهه یک قرص کامل و پس از آن نصف یک قرص آمی نپتین در خصوص اختلال خواب‌گردی نتیجه‌بخش است.

اختلال‌های شبه خواب تصریح نشده

اختلال رفتار مرتبط با خواب متناقض. فعالیت حرکتی غالباً شدیدی که در خلال خواب متناقض متجلی می‌شود. این وهله‌ها در ساعت‌های دیرتر شب بروز می‌کنند و با خواب دیده‌هایی همراه‌اند که فرد خاطره دقیقی از آنها را حفظ می‌کند.

فلج خواب. ناتوانی در انجام حرکت‌های ارادی در جریان گذار بین حالت بیداری و خواب. وهله‌ها می‌توانند به هنگام گذار از بیداری به خواب یا از خواب به بیداری بروز کنند. این وهله‌ها معمولاً با یک اضطراب مفرط و در پاره‌ای از موارد با ترس از یک مرگ قریب‌الوقوع همراه‌اند.

خودکاری‌های حرکتی: حرکت‌های ریتم دار در خلال خواب. اغلب در پسران پیش از ۳ تا ۴ سالگی بروز می‌کند. این اختلال در آغاز کاملاً بی‌صداست اما هنگامی‌که حرکت‌های کودک به ایجاد سروصدا منجر می‌شود والدین باید به کلینیک مراجعه کنند. حرکت‌های ریتم دار معمولاً در نیمه‌های شب ظاهر می‌شوند، چند ثانیه طول می‌کشند و هر شب ۳ یا ۴ بار تکرار می‌شوند. آهنگ حرکت همواره منظم است یعنی هر ثانیه یک حرکت انجام می‌گیرد.

حرکت ممکن است بسیار شدید و پر سروصدا شود تا حدی که تختخواب کودک را جابجا کند. در واقع کودک برانگیختگی‌های خود را بر اساس فراوانی نوسان‌های تختخواب تنظیم می‌کند و همین امر است که به ایجاد انعکاس می‌انجامد بدون آنکه نیروی مصرف‌شده واقعی زیاد باشد. این حرکت‌ها معمولاً پس از ۳ – ۴ سالگی خودبه‌خود از بین می‌روند. حرکت‌های ریتم دار اغلب در مراحل خواب کند و به‌ندرت در وهله خواب متناقض بروز می‌کنند.

حرکت‌های ریتم دار هیچ ارتباطی با صرع شبانه یا هر نابهنجاری دیگر خواب ندارد و به هیچ‌وجه نمی‌توان درمان‌های ضد صرع را درباره آنها به کار برد یا هر نوع داروی دیگری را تجویز کرد. اگر تشک روی زمین انداخته شود از هر نوع انعکاس صدا جلوگیری می‌شود و نشانه مرضی کاهش می‌یابد.

اختلال‌های خواب توأم با یک اختلال روانی دیگر

بی‌خوابی همراه با یک اختلال روانی دیگر

  1. ناراحتی اصلی که دست کم یک ماه طول می‌کشد مربوط به مشکل به خواب رفتن و در خواب ماندن است یا شکایت از خوابی که نیروبخش و ترمیم‌کننده نیست و خستگی یا اختلال در کنش‌وری روزانه را در پی دارد.
  2. اختلال خواب با پیامدهای روزانه آن به ایجاد درماندگی مشخص یا اختلال در کنش‌وری اجتماعی، حرفه‌ای یا در قلمروهای مهم دیگر منجر می‌شود.
  3. بی‌خوابی با یک اختلال دیگر در محورهای ۱ یا ۲ مانند اختلال افسردگی مهاد، اضطراب تعمیم‌یافته، اختلال سازش یافتگی توأم با اضطراب، مرتبط است اما وخامت آن در حدی است که به تنهایی یک آزمایش بالینی را توجیه می‌کند.
  4. اغتشاش خواب بر اساس یک اختلال دیگر خواب تبیین نمی‌شود.
  5. اختلال از تأثیر فیزیولوژیک مستقیم یک ماده (مانند افراط در مصرف مواد یا دارو) یا یک عارضه طبی عمومی ناشی نمی‌شود.

فزون خوابی همراه با یک اختلال روانی دیگر

  1. ناراحتی اصلی که دست کم یک ماه طول می‌کشد مربوط به وجود خواب‌آلودگی مفرط است که بر اساس وهله‌های طولانی خواب یا وهله‌های خواب روزانه که تقریباً هر روز به وقوع می‌پیوندند نشان داده می‌شود.
  2. خواب‌آلودگی مفرط به ایجاد درماندگی مشخصی یا اختلال در کنش‌وری اجتماعی، حرفه‌ای یا در قلمروهای مهم دیگر منجر می‌شود.
  3. خواب‌آلودگی با یک اختلال دیگر در محورهای ۱ یا ۲ مانند اختلال افسردگی مهاد، اضطراب تعمیم‌یافته، اختلال سازش یافتگی توأم با اضطراب، مرتبط است اما وخامت آن در حدی است که به‌تنهایی یک آزمایش بالینی را توجیه می‌کند.
  4. اغتشاش خواب بر اساس یک اختلال دیگر خواب یا کمبود مقدار خواب تبیین نمی‌شود.
  5. اختلال از تأثیر فیزیولوژیک مستقیم یک ماده (مانند افراط در مصرف مواد یا دارو) یا یک عارضه طبی عمومی ناشی نمی‌شود.

اختلال‌های خواب ناشی از یک عارضه طبی عمومی

  1. وجود اختلال بارز خواب که وخامت آن در حدی است که به‌تنهایی یک آزمایش بالینی را توجیه کند.
  2. تاریخچه بیماری، آزمایش جسمانی و آزمایش‌های مکمل نشان می‌دهند که اختلال خوب ناشی از تأثیر فیزیولوژیکی مستقیم یک عارضه طبی عمومی است.
  3. اختلال بر اساس یک اختلال روانی دیگر (مانند اختلال سازش یافتگی که در آن یک عارضه بدنی وخیم به‌منزله عامل اصلی تنیدگی است تبیین نمی‌شود.
  4. اختلال تنها در جریان یک دلیریوم بروز نمی‌کند.
  5. اختلال با ضوابط اختلال خواب وابسته به تنفس یا خواب‌زدگی مطابقت نمی‌کند.
  6. اختلال خواب به ایجاد درماندگی بارز یا معلولیت در کنش‌وری اجتماعی، حرفه‌ای یا قلمروهای مهم دیگر منجر می‌شود.

تصریح شود:

ریخت بی‌خوابی: درصورتی‌که بی‌خوابی بر جدول بالینی غلبه داشته باشد.

ریخت فزون خوابی: درصورتی‌که فزون خوابی بر جدول بالینی غلبه داشته باشد.

ریخت شبه خواب: درصورتی‌که اختلال‌های شبه خواب بر جدول بالینی غلبه داشته باشد.

ریخت مختلط: درصورتی‌که چندین ریخت اختلال خواب مشاهده شوند بدون آنکه هیچ یک بر جدول بالینی غلبه داشته باشند.

اختلال خواب ناشی از مصرف یک ماده

  1. وجود اختلال بارز خواب که وخامت آن در حدی است که انجام یک آزمایش بالینی را به‌تنهایی توجیه می‌کند.
  2. تاریخچه بیماری، آزمایش جسمانی یا آزمایش‌های مکمل وجود نکات a یا b را برجسته می‌سازند:
    • نشانه‌های ضابطه ۱ به هنگام یا در مدتی کمتر از یک ماه پس از مسمومیت یا ترک یک ماده بروز کرده‌اند.
    • رابطه‌ای علی بین مصرف یک دارو و اختلال خواب وجود داشته است.
  3. این اختلال بر اساس اختلال خواب دیگری که ناشی از مصرف یک ماده نیست تبیین نمی‌شود. مثال‌های زیر نشان می‌دهند که در چه مواردی می‌توان نشانه‌ها را به اختلال خوابی که ناشی از مصرف یک ماده نیست نسبت داد. الف) بروز نشانه‌های قبل از آغاز مصرف ماده یا دارو. ب) تداوم طولانی نشانه‌های برای مثال به مدت یک ماه پس از ترک ناگهانی ماده یا مسمومیت وخیم و یا وجود نشانه‌هایی که با نوع مقدار یا مصرف ماده نا متناسب‌اند.
  4. اختلال تنها در جریان یک دلیریوم بروز نمی‌کند.
  5. اختلال خواب به ایجاد درماندگی بارز یا معلولیت در کنش‌وری اجتماعی، حرفه‌ای یا قلمروهای مهم دیگر منجر می‌شود.

تصریح ریخت اختلال خواب

ریخت بی‌خوابی: درصورتی‌که بی‌خوابی بر جدول بالینی غلبه داشته باشد.

ریخت فزون خوابی: درصورتی‌که فزون خوابی بر جدول بالینی غلبه داشته باشد.

ریخت شبه خواب: درصورتی‌که اختلال‌های شبه خواب بر جدول بالینی غلبه داشته باشد.

ریخت مختلط: درصورتی‌که چندین ریخت اختلال خواب مشاهده شوند بدون آنکه هیچ یک بر جدول بالینی غلبه داشته باشند.

تصریح می‌شود:

شروع اختلال در جریان مسمومیت: اگر ضوابط مسمومیت ناشی از مصرف یک ماده وجود داشته باشند و نشانه‌ها در خلال نشانگان مسمومیت بروز کنند.

شروع اختلال در جریان ترک ماده: اگر ضوابط ترک یک ماده وجود داشته باشند و نشانه‌ها در جریان یا اندکی بعد از نشانگان ترک ماده بروز کنند.

پیمان دوستی
۱۲ خرداد ۹۴

منبع

دوستی

The post اختلال خواب appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%ae%d9%88%d8%a7%d8%a8/feed/ 0 آنورکسیا یا بی‌اشتهایی عصبی چیست؟ https://behdashtravan.com/%d8%a2%d9%86%d9%88%d8%b1%da%a9%d8%b3%db%8c%d8%a7-%db%8c%d8%a7-%d8%a8%db%8c%e2%80%8c%d8%a7%d8%b4%d8%aa%d9%87%d8%a7%db%8c%db%8c-%d8%b9%d8%b5%d8%a8%db%8c-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa%d8%9f/ https://behdashtravan.com/%d8%a2%d9%86%d9%88%d8%b1%da%a9%d8%b3%db%8c%d8%a7-%db%8c%d8%a7-%d8%a8%db%8c%e2%80%8c%d8%a7%d8%b4%d8%aa%d9%87%d8%a7%db%8c%db%8c-%d8%b9%d8%b5%d8%a8%db%8c-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa%d8%9f/#respond Tue, 05 Feb 2019 11:30:12 +0000 http://behdashtravan.com/?p=4095 آنورکسیا یا بی‌اشتهایی عصبی (Anorexia nervosa) یک اختلال خوردن است که افراد مبتلا به آن به‌شدت از افزایش وزن می‌ترسند و از خوردن پرهیز می‌کنند. این اختلال بر خلاف تفکر عموم، بیماری فیزیکی نبوده و از مؤلفه‌های گوناگون رفتاری و روان‌شناسانه به وجود می‌آید و از طریق گفتاردرمانی، خانواده‌درمانی و بستری قابل‌درمان است. آنورکسیا یا …

The post آنورکسیا یا بی‌اشتهایی عصبی چیست؟ appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> آنورکسیا یا بی‌اشتهایی عصبی (Anorexia nervosa) یک اختلال خوردن است که افراد مبتلا به آن به‌شدت از افزایش وزن می‌ترسند و از خوردن پرهیز می‌کنند. این اختلال بر خلاف تفکر عموم، بیماری فیزیکی نبوده و از مؤلفه‌های گوناگون رفتاری و روان‌شناسانه به وجود می‌آید و از طریق گفتاردرمانی، خانواده‌درمانی و بستری قابل‌درمان است.

آنورکسیا یا بی‌اشتهایی عصبی چیست؟

آنورکسیا یک اختلال در خوردن است که به سبب آن افراد غذای بسیار کمی می‌خورند و به شدت از افزایش وزن می‌ترسند. شاید به نظر برسد که بی‌اشتهایی یک مشکل فیزیکی است که کاهش وزن شدید را به دنبال دارد اما در واقع بی‌اشتهایی یک مشکل جدی روانی به حساب می‌آید.

کسانی که مبتلا به این نوع بی‌اشتهایی هستند به شدت از افزایش وزن می‌ترسند. در بسیاری از موارد دیده شده که آنان خود را بر اساس وزنشان قضاوت می‌کنند و مشکلاتشان را ناشی از ظاهر و وزنشان می‌دانند.

هرکسی در هر سن و در هر شرایطی می‌تواند مبتلا به بی‌اشتهایی شود. آمارها نشان می‌دهد این مشکل بیشتر در خانم‌های جوان دیده می‌شود اما با این حال این اختلال امروزه به سرعت در آقایان، خانم‌های بالای ۴۰ سال و نیز کودکان هفت ساله نیز در حال افزایش است.

عامل آنورکسیا چیست؟

دلیل واحدی برای بی‌اشتهایی در افراد وجود ندارد و عوامل بیماری در هر شخص متفاوت است. شاید بتوان عوامل بیماری را در قالب مجموعه دلایل زیر تعریف کرد:

۱- فاکتورهای روانشناسی

عزت‌نفس پایین با شروع اختلال بی‌اشتهایی روانی رابطه مستقیم دارد. بسیاری از افرادی که دچار این بیماری هستند احساس می‌کنند ارزشی ندارند و آن‌چنان که باید خوب نیستند. کاهش وزن در این افراد به عنوان راهی است که به کمک آن احساس می‌کنند چیز مهمی را به‌دست آورده‌اند. به‌دست آوردن این ویژگی در نگاه آنها می‌تواند عاملی باشد که برای خودشان ارزش قائل شوند.

تحقیقات نشان می‌دهد ویژگی‌های شخصیتی مانند کمال‌گرایی نیز عاملی برای مبتلا شدن افراد به این اختلال هستند. مؤلفه‌های روان‌شناسانه دیگری که در آنورکسیا یا بی‌اشتهایی عصبی دخیل هستند عبارت‌اند از:

  • مشکلات دیگر مربوط به سلامت ذهن به خصوص افسردگی، خودزنی و اضطراب در افراد
  • عدم توانایی در مدیریت استرس و تعامل با زندگی
  • وسواس

۲- فاکتورهای اجتماعی

ما در جوامعی زندگی می‌کنیم که تناسب‌اندام افراد بسیار مهم است. منظورمان این است که همیشه در معرض گفته‌های دیگران قرار داریم که می‌گویند ظاهر ما نشان‌دهنده ارزش ماست و به ما القا می‌کنند که باید مانند مدل‌ها بدن زیبایی داشته باشیم و در غیر این صورت خجالت‌زده خواهیم شد.

این موضوع در میزان عزت‌نفس ما و دیدگاه ما نسبت به خودمان اثرگذار است. شاید به نظر برسد که این فشارهای اجتماعی و فرهنگی به تنهایی نمی‌تواند اختلال خوردن را در افراد ایجاد نماید اما باید بدانید که چنین مشکلاتی افراد را برای ابتلا به این‌گونه ناراحتی‌های روانی آسیب‌پذیر می‌کند. برخی از افراد به اختلال خوردن روی می‌آورند تا بتوانند راهی برای فرار از این مشکلات پیدا کنند.

۳- فاکتورهای بیولوژیکی

تحقیقات جدیدی بر روی ارتباط ژنتیک و ایجاد بی‌اشتهایی عصبی در حال انجام است. همچنین تحقیقات دیگری بر روی شیمیایی مغز و در حوزه عصب‌شناسی در حال انجام است تا بتواند دلیل ایجاد بی‌اشتهایی روانی در برخی از افراد و عدم ایجاد آن در برخی دیگر را از نگاه بیولوژیکی بررسی و توجیه کند.

علائم و نشانه‌های بی‌اشتهایی

اینکه با قاطعیت بگوییم شما، آشنایانتان و یا دوستانتان درگیر آنورکسیا هستند کمی سخت است چرا که کاهش ناگهانی وزن می‌تواند ناشی از مشکلات سلامتی دیگری نیز باشد. اما به‌طورکلی نشانه‌های اختلال بی‌اشتهایی روانی عبارت‌اند از:

علائم رفتاری

  • ترس از چاقی و به دنبال لاغری رفتن
  • داشتن دغدغه زیاد در موضوع وزن
  • ذهنیت اشتباه راجع به ظاهر بدن و یا چاقی؛ به عنوان مثال افراد فکر می‌کنند که چاق هستند درحالی‌که لاغرند.
  • دست کم گرفتن مشکل حتی بعد از تشخیص آن
  • دروغ گفتن راجع به خوردن و آنچه خورده‌اند؛ یعنی بهانه آوردن برای نخوردن چیزی با ادعای این که قبلاً غذا خورده‌اند.
  • عدم صداقت درباره میزان وزنی که کم کرده‌اند.
  • برایشان فکر کردن راجع به چیزی به غیر از غذا سخت است.
  • رژیم غذایی سنگین
  • محاسبه بیش از حد کالری موجود در هر غذا
  • پرهیز از غذاهایی که به نظرشان چاق‌کننده هستند.
  • فقط غذاهایی می‌خورند که کالری بسیار کمی داشته باشند.
  • محدود کردن وعده‌های غذایی
  • پرهیز از خوردن غذا در کنار دیگران
  • تقسیم غذا به تکه‌های بسیار کوچک برای این‌که کم خوردن غذایشان را پنهان کنند و هضم غذا را برای خودشان آسان کنند.
  • وسواس بیش‌ازحد نسبت به غذا
  • دوری و انزوای اجتماعی

علائم جسمانی

  • از دست دادن شدید وزن
  • عدم توانایی و کاهش تمایل جنسی
  • خواب ناکافی و خستگی
  • سرگیجه
  • مشکلات معده و دل درد
  • نفخ و یبوست
  • احساس سرما و دمای پایین بدن
  • کج‌خلقی و بداخلاقی
  • عدم توانایی در تمرکز
  • فشار خون پایین

چه نوع درمانی در دسترس است؟

مشاوره و روان‌درمانی

مشاوره می‌تواند تا ۱۲ ماه بسته به میزان شدت و پایداری بی‌اشتهایی یک فرد ادامه پیدا کند. هدف از مشاوره کمک به شناسایی احساسات و ترس‌هایی است که باعث جلوگیری از غذا خوردن می‌شود و کمک می‌کند تا شرایط به حالت قبلی بازگشته و افراد بتوانند سلامت در خوردن را بازیابند.

درمان شناختی تحلیلی (CAT)؛ بر اساس این نظریه الگوهای ناسالمی که باعث ایجاد بی‌اشتهایی می‌شوند از کودکی به وجود می‌آیند. این درمان ۳ مرحله دارد: اصلاح فرمول‌بندی (نگاه به اتفاقات گذشته که باعث ایجاد الگوهای ناسالم می‌شوند.)، شناخت (کمک به افراد برای این‌که بدانند چگونه این الگوها باعث ایجاد بی‌اشتهایی شده است). اصلاح (شناسایی تغییراتی که می‌تواند این الگوهای منفی را درهم شکند).

رفتاردرمانی شناختی (CBT)؛ که تمرکز آن بر روی شناسایی و تغییر الگوهای ناکارآمد فکری، ذهنی و ارزشی است که باعث ایجاد و ادامه بی‌اشتهایی در افراد می‌شوند. متخصصین در این مرحله به افراد کمک می‌کنند تا ذهنیت منفی که مسبب ایجاد اختلالات خوردن می‌شوند مانند “همه فکر می‌کنند من چاقم” را درک، شناسایی و تغییر دهند. متخصص به کمک مداخلات رفتاری خاص مانند ایجاد عادات تغذیه‌ای سالم به وسیله هدف‌گذاری صحیح می‌تواند بر روی این مشکل کار کند.

خانواده درمانی

یکی از انواع خانواده درمانی که برای کم‌اشتهایی استفاده می‌شود روش مادسلی نام دارد. این نوع درمان یک برنامه درمانی است که در آن پدر و مادر نقش مهم و مثبتی را در جهت بازگرداندن وزن فرزندشان به حالت عادی بر عهده دارند. از اصول این نوع درمان بازگرداندن توانایی کنترل انتخاب خوراکی به فرزندشان و تشویق او به رشد متعادل است.

بستری شدن

بیشتر افرادی که با بی‌اشتهایی روانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند نیازی به بستری شدن ندارند اما برای برخی ممکن است نیاز باشد تا به دلایل مربوط به مشکلات سلامت جسمانی در بیمارستان بستری شوند. تصمیم‌گیری به درمان از طریق بستری بر اساس نظر متخصص و یا پزشک عمومی فرد و نیز بسته به نوع درمان مناسب برای فرد انجام می‌شود.

آیا شما دچار آنورکسیا یا بی‌اشتهایی عصبی هستید؟ چه راهکارهای دیگری برای درمان این اختلال پیشنهاد می‌کنید؟ پاسخ خود را با متخصصین و مخاطبان بهداشت روان در میان بگذارید.

منبع

mayoclinic

محمد علی ارشدی – گروه روانشناسی ستاره

The post آنورکسیا یا بی‌اشتهایی عصبی چیست؟ appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> https://behdashtravan.com/%d8%a2%d9%86%d9%88%d8%b1%da%a9%d8%b3%db%8c%d8%a7-%db%8c%d8%a7-%d8%a8%db%8c%e2%80%8c%d8%a7%d8%b4%d8%aa%d9%87%d8%a7%db%8c%db%8c-%d8%b9%d8%b5%d8%a8%db%8c-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa%d8%9f/feed/ 0 ازدواج‌هراسی یا گاموفوبیا چیست؟ https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%b2%d8%af%d9%88%d8%a7%d8%ac%e2%80%8c%d9%87%d8%b1%d8%a7%d8%b3%db%8c-%db%8c%d8%a7-%da%af%d8%a7%d9%85%d9%88%d9%81%d9%88%d8%a8%db%8c%d8%a7-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa%d8%9f/ https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%b2%d8%af%d9%88%d8%a7%d8%ac%e2%80%8c%d9%87%d8%b1%d8%a7%d8%b3%db%8c-%db%8c%d8%a7-%da%af%d8%a7%d9%85%d9%88%d9%81%d9%88%d8%a8%db%8c%d8%a7-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa%d8%9f/#respond Sun, 25 Nov 2018 11:30:45 +0000 http://behdashtravan.com/?p=4239 ازدواج‌هراسی یا گاموفوبیا چیست؟ ازدواج‌هراسی یا گاموفوبیا (Gamophbia) به ترس‌های غیرعادی از تعهد و ازدواج گفته می‌شود. از عوامل احتمالی در به وجود آمدن پدیده ترس از ازدواج می‌توان به ترس از بازماندن اهداف، ترس از صمیمیت، ترس از شکست عاطفی و … اشاره کرد. به طور غریزی ترس انسان را از موقعیت‌های خطرناک حفظ …

The post ازدواج‌هراسی یا گاموفوبیا چیست؟ appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> ازدواج‌هراسی یا گاموفوبیا چیست؟

ازدواج‌هراسی یا گاموفوبیا (Gamophbia) به ترس‌های غیرعادی از تعهد و ازدواج گفته می‌شود. از عوامل احتمالی در به وجود آمدن پدیده ترس از ازدواج می‌توان به ترس از بازماندن اهداف، ترس از صمیمیت، ترس از شکست عاطفی و … اشاره کرد.
به طور غریزی ترس انسان را از موقعیت‌های خطرناک حفظ می‌کند اما گاهی این ترس شکل غیرمنطقی به خود گرفته و روند معمول زندگی فرد را تحت تأثیر قرار می‌دهد. ترس از ازدواج نیز اگر به شکل افراطی بروز کند نوعی اختلال اضطرابی به حساب می‌آید که با نشانه‌ها و پیامدهایی همراه است.

ترس از ازدواج یا گاموفوبیا (Gamophbia)

ازدواج هراسی یا گاموفوبیا نوعی ترس غیرواقعی از پیمان بستن، تعهد دادن و پذیرا شدن التزام برای باقی ماندن در یک ارتباط ثابت و صادقانه در کنار یک شخص دیگر برای همیشه است. گاموفوبیا اصطلاحی است که برای توصیف ترس‌های غیرعادی از تعهد و ازدواج به کار می‌رود. برای خلق یک ارتباط اطمینان‌بخش و صمیمی با شریک زندگی، فرد باید با ترس‌های مختلفی روبرو شود و خود را پذیرای ریسک‌های عاطفی نماید.

این نوع ترس برای افراد مجرد تا حدی طبیعی است. بیشتر افراد مجرد تصور می‌کنند که با ازدواج و قبول تعهد، امنیت و آسایشی که زندگی مجردی به آنها می‌داده را از دست خواهند داد (ترس از تعهد و مسئولیت‌پذیری برای ازدواج). شما هر زمان که بخواهید به خانه می‌آیید و هر موقع که بخواهید خارج می‌شوید، لباس‌ها و ظرف‌های کثیف را تا هر زمانی که بخواهید به حال خود باقی می‌گذارید، و از وقت و پول خود هر طور که مایل باشید استفاده می‌کنید. در مقابل دیگران هر طور که بخواهید خودتان را نشان می‌دهید و می‌توانید ضعف‌ها و کاستی‌هایتان را پنهان کنید.

دلایلی که می‌توان برای ازدواج‌هراسی برشمرد عبارت‌اند از:

۱- شخصیت درون‌گرا و اجتنابی

فرد نمی‌داند در ازدواج با چه چیزی مواجه خواهد شد. خانواده جدید، روابط جدید همه و همه برای کسی که برای خودش خلوتی داشته، درون‌گرا است یا شخصیت اجتنابی دارد، کابوس است. پیشنهاد می‌شود چنین فردی با فردی درست به اندازه خودش درون‌گرا یا اجتنابی ازدواج کند تا در زندگی مشترک، در عین داشتن فضای دو نفره، به فضای فردی و تنهایی‌های یکدیگر هم احترام بگذارند. در غیر این صورت ازدواج یک فرد اجتنابی با فردی عمل‌گرا و فردی درون‌گرا با یک برونگرا، به شکست منتهی می‌شود.

۲- ترس از بازماندن از اهداف

گاهی فرد به این دلیل ازدواج‌هراسی دارد که نگران است با هر تغییری، از جمله ازدواج، از اهداف خود باز بماند. واقعیت این است که ازدواج به شما ارزش‌ها و اعتبارهای جدید می‌دهد و برخی اعتبارهای پیشین را از شما می‌گیرد. بنابراین، با ازدواج دچار ورشکستگی عاطفی، شخصیتی یا معنوی نمی‌شوید بلکه ارزش‌ها و داشته‌هایتان تغییر می‌کند.

۳- ترس از صمیمیت

این ترس بیشتر در پسران دیده می‌شود. یک پسر از کودکی در پروسه استقلال روانی خود باید از سد مادر بگذرد، ورود به دنیای مردانه مستلزم این است که از مادر فاصله بگیرید تا پدر و عموها او را بپذیرند. بنابراین این نوع صمیمیت‌ها را دفع می‌کند. پروسه استقلال از مادر کم‌کم در جوانی یک مرد مبدل به استقلال از زنان می‌شود و آنها در ناخودآگاه خود از همه زنان خود را بی‌نیاز می‌بینند. این همان نکته مبهم است در شخصیت شناسی مردان که زنان را گیج می‌کند. شما وقتی در صمیمیت با یک مرد متوجه شدید جلو نمی‌آید یا عقب‌نشینی می‌کند، مثلاً تلفن جواب نمی‌دهد یا جایی می‌رود و به نامزدش اطلاعی نمی‌دهد. نشان می‌دهد که مرد، از حد صمیمیت خودش عبور کرده و فرصت می‌خواهد تا در خلوت و دوری از شما، خودش را بازیابی کند.

۴- ترس از شکست عاطفی

کسانی که تجربه ناموفق عاطفی دارند یا در اطرافیانشان شکست‌های عاطفی، طلاق، خیانت و کشمکش‌هایی را در زندگی مشترک دیده‌اند. آنهایی که از آمار بالای جدایی در جامعه نگران‌اند و می‌ترسند مشابه همین اتفاق برای خودشان بیفتد، معمولاً دچار ازدواج‌هراسی یا همان گاموفوبیا می‌شوند. واقعیت این است که همه ما به یک اندازه در معرض شکست عاطفی هستیم مگر آنکه انتخابی دقیق و درست داشته باشید و برای ازدواج، به جای هیجانات با منطق پیش برویم. مشاوره بگیریم، تحقیق کنیم و بالاتر از همه توکل داشته باشیم. تجربیات تلخی که دیگران داشته‌اند می‌توانند منشأ تجربه برای ما باشند نه این که عاملی بازدارنده به حساب بیایند و برای حرکت، مانع شوند.

راه‌های مقابله با ازدواج‌هراسی

راه حل اول

ابتدا باید مطمئن شوید که می‌خواهید زندگی‌تان را با فرد دیگری تقسیم کنید. بسیاری از افراد مجردی که نمی‌توانند تعهد را قبول کنند دلیلشان این است که نمی‌توانند تصمیم بگیرند که آیا واقعاً کسی را می‌خواهند یا خیر. پس باید کار را با تعیین خواسته‌هایتان شروع کنید.

راه حل دوم

از ترس‌هایتان آگاه شوید. ببینید در چه زمینه‌هایی ترس بر شما غلبه می‌کند و تشخیص دهید که چه چیزی سبب می‌شود که از دست یافتن به اهدافتان باز بمانید. باید بدانید که وجود ترس‌هایی نظیر ترس از عدم پذیرش، تغییر و از دست دادن آزادی کاملاً معقول و طبیعی است. اگر از وجود آنها اطلاع داشته باشید، می‌توانید استراتژی‌هایی برای فائق آمدن به آنها ایجاد نمایید.

راه حل سوم

سرعت پیشرفت ارتباط را تنظیم کنید. تعداد زیادی از افراد مجرد در همان مراحل ابتدایی ارتباط به دام شهوت و اشتیاق بیش‌ازحد گرفتار می‌شوند و زمانی که که نوبت به تصمیم‌گیری برای آینده می‌رسد، عقب‌نشینی می‌کنند برعکس عده دیگری از افراد نیز هستند که آن‌قدر تعلل و درنگ به خرج می‌دهند که از نظر محدوده زمانی دچار مشکل می‌شوند.

راه حل چهارم

یکی از راه‌هایی که می‌تواند مهارت‌های متعهد شدن شما را تقویت کند این است که با هم توافق کنید که برای مدت زمانی به صورت انحصاری با هم ارتباط برقرار کنید. در مورد اهداف زندگی و آرزوهایی که در سر می‌پرورانید با هم صحبت کنید. همچنین جنبه‌های روحی و باطنی و شخصیت درونی خود را برای طرف مقابل آشکار نمایید. انجام این کار موقعیت‌های نابی برای تجربه اعتماد، صمیمیت و نزدیکی فراهم می‌آورد.

راه حل پنجم

زوج‌هایی که در یک ارتباط سالم قرار می‌گیرند یکدیگر را تشویق می‌کنند تا تبدیل به افرادی با قدرت عملکرد و توانایی بالقوه بالا برای جامعه باشند. افراد موفق مکرراً شریک زندگی خود را برای موفقیت‌هایی که به‌دست می‌آورد، تشویق کرده و به او اعتبار و امتیاز می‌دهند.

راه حل ششم

۶) به چیزی که از دست می‌دهید فکر نکرده و از آن نترسید بلکه به چیزهایی فکر کنید که در ازای یک رابطه صادقانه و عاشقانه به‌دست می‌آورید مانند اعتماد، صمیمیت، نزدیکی.

جمع‌بندی

همان‌طور که مشاهده کردید ترس از ازدواج و تعهد به خاطر از دست دادن هویت و آزادی‌های فردی نوعی تشویش واهی و غیرواقعی است. در زندگی مشترک داشته‌ها آن‌قدر زیاد است که ترس از دست دادن استقلال در مقابل آن رنگ می‌بازد. مسلماً این امر در ابتدا مستلزم پذیرش ریسک بالایی است اما با در نظر گرفتن مراحلی که در بالا به آنها اشاره شد، پس از چندی متوجه می‌شوید که مزایایی که به‌دست آورده‌اید تا چه حد بیشتر از زیان‌هایی است که به شما وارد شده است.

سوالات خود را با مخاطبان بهداشت روان در میان بگذارید.

منبع

گروه روانشناسی ستاره

The post ازدواج‌هراسی یا گاموفوبیا چیست؟ appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%b2%d8%af%d9%88%d8%a7%d8%ac%e2%80%8c%d9%87%d8%b1%d8%a7%d8%b3%db%8c-%db%8c%d8%a7-%da%af%d8%a7%d9%85%d9%88%d9%81%d9%88%d8%a8%db%8c%d8%a7-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa%d8%9f/feed/ 0 اختلال پانیک یا وحشت‌زدگی چیست؟ https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d9%be%d8%a7%d9%86%db%8c%da%a9-%db%8c%d8%a7-%d9%88%d8%ad%d8%b4%d8%aa%e2%80%8c%d8%b2%d8%af%da%af%db%8c-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa%d8%9f/ https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d9%be%d8%a7%d9%86%db%8c%da%a9-%db%8c%d8%a7-%d9%88%d8%ad%d8%b4%d8%aa%e2%80%8c%d8%b2%d8%af%da%af%db%8c-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa%d8%9f/#respond Tue, 13 Nov 2018 11:30:13 +0000 http://behdashtravan.com/?p=4088 اختلال پانیک (Panic Disorder) نوعی بیماری روانی از گروه اختلالات اضطرابی است که با هجوم ناگهانی وحشت و ترس شخص از وقوع مجدد آن مشخص می‌شود. فردی که دچار اختلال پانیک باشد به‌طور ناگهانی و بدون اینکه محرک خاصی وجود داشته باشد دچار ترس ناگهانی و حمله پانیک می‌شود. افرادی که دارای ترس‌های شدید غیرمنطقی …

The post اختلال پانیک یا وحشت‌زدگی چیست؟ appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> اختلال پانیک (Panic Disorder) نوعی بیماری روانی از گروه اختلالات اضطرابی است که با هجوم ناگهانی وحشت و ترس شخص از وقوع مجدد آن مشخص می‌شود.

فردی که دچار اختلال پانیک باشد به‌طور ناگهانی و بدون اینکه محرک خاصی وجود داشته باشد دچار ترس ناگهانی و حمله پانیک می‌شود. افرادی که دارای ترس‌های شدید غیرمنطقی (فوبیا) هستند مانند ترس از فضای بسته، ممکن است مثلاً هنگام وارد شدن به تنهایی در آسانسور دچار حمله پانیک شوند. این‌گونه حمله‌ها قابل پیش‌بینی بوده و با درمان فوبیا رفع می‌شوند. اما در این اختلال، برای اینکه فرد با حمله پانیک روبرو شود محرک مشخصی وجود ندارد.

حمله پانیک (Panic attack) چیست؟

به بروز ناگهانی ترس شدید که همراه با علائم شدید فیزیکی است، حمله پانیک یا به اصطلاح، حمله هراس می‌گویند. حمله پانیک به‌طور موقت فعالیت‌های عادی فرد را مختل می‌سازد. شروع آن معمولاً ناگهانی و به دنبال یک عامل محیطی آزاردهنده یا دلهره‌آور است.

در واقع وحشت‌زدگی یا حمله هراس که پانیک اتک نیز به آن می‌گویند نوعی بیماری روانی از گروه اختلالات اضطرابی است که با هجوم ناگهانی وحشت به بیمار و ترس شخص از وقوع مجدد آن‌ها مشخص می‌شود. این حملات که معمولاً بیش از چند دقیقه طول نمی‌کشند، با علایمی چون تپش قلب، عرق کردن، احساس تنگی و فشردگی در قفسه سینه، لرزش، احساس ازدست‌دادن تعادل یا گیجی همراه است. این علائم آن‌قدر گسترده هستند که افراد فکر می‌کنند دچار سکتهٔ قلبی شده‌اند و می‌ترسند که بمیرند.

اختلال پانیک (Panic Disorder) چیست؟

در این اختلال فرد ناگهانی و بدون وجود هرگونه محرکی دچار حمله پانیک می‌گردد. بیشتر از یک بار حمله را تجربه می‌کند و بین حملات بیمار از اضطراب شدید و نگرانی از وقوع مجدد حمله رنج می‌برد. به دلیل اینکه در حمله پانیک بدون محرک، فرد نمی‌تواند علت مشخصی را برای بروز حمله بیابد و وقوع حمله غیرقابل‌پیش‌بینی خواهد بود. فرد بسیار مضطرب و پریشان می‌گردد و کیفیت زندگی او تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

  • ازآنجاکه علائم وحشت‌زدگی بسیار شبیه به کسانی است که دچار حمله قلبی یا سایر شرایط پزشکی تهدیدکننده حیات هستند، این اختلال باید با آزمایش دقیق پزشکی توسط متخصص موردبررسی قرار گیرد.
  • افراد مبتلا به این اختلال اغلب از مکان‌های باز و شلوغ مانند مراکز خرید، یا جاهای خلوتی که کمک‌رسانی در آن سخت باشد یا مکان‌هایی که قبلاً در آن دچار حملات پانیک یا وحشت‌زدگی شدند، دوری می‌کنند. به نوعی اکثر کسانی که دچار اختلال وحشت‌زدگی هستند، دچار بیماری آگورافوبیا (هراس از مکان‌های باز) نیز می‌گردند و در خانه و همان مکان امن می‌مانند.
  • شیوع این اختلال تقریباً در زنان دو برابر مردان است و سن شروع آن اواخر نوجوانی و اوایل بزرگ‌سالی است. نقش وراثت در این اختلال بسیار مهم است و سابقه اختلال پانیک در بستگان درجه اول ریسک ابتلا به پانیک را افزایش می‌دهد.
  • فراوانی بروز حملات از چند نوبت در روز تا صرفاً تعداد انگشت‌شماری حمله در یک سال فرق می‌کند. بسیاری از مردم در طول زندگی خود فقط یک حمله پانیک یا وحشت‌زدگی را تجربه کردند و بعد آز آن هیچ تجربه وحشت‌زدگی را نداشته‌اند.
  • به طور رسمی کسی مبتلا به اختلال پانیک نام‌گذاری می‌شود که حملات وحشت‌زدگی را به صورت چهار حمله وحشت‌زدگی در مدت چهار هفته، یا یک یا چند حمله در طول مدت حداقل یک ماه، تجربه کند.

نشانه‌های اختلال وحشت‌زدگی یا پانیک

نخستین حمله پانیک اغلب کاملاً خودبه‌خود است. اما گاه حمله‌های پانیک به دنبال آشفتگی، فعالیت بدنی، فعالیت جنسی یا آسیب هیجانی متوسطی روی می‌دهند. وقتی حمله پانیک آغاز می‌شود، علائمش در عرض ده دقیقه به سرعت تشدید شده و حدود ۱۰ تا ۲۰ دقیقه طول می‌کشد و حتی برخی از علائم ممکن است یک ساعت پس از حمله در فرد باقی بماند.

فرد مبتلا به اختلال وحشت‌زدگی، حداقل چهار مورد از علائم زیر را طی حمله تجربه خواهد کرد:

  • تپش قلب
  • تعریق
  • لرز
  • تنگی نفس
  • احساس خفگی
  • بی‌حسی یا احساس سوزش
  • گرگرفتگی
  • درد یا ناراحتی در ناحیه قفسه سینه
  • تهوع یا ناراحتی شکمی
  • احساس سرگیجه ناپایدار به همراه ضعف
  • ترس از دست دادن کنترل و یا عذاب قریب‌الوقوع
  • ترس مفرط و احساس قریب‌الوقوع بودن مرگ و نابودی.
  • بیمار غالباً نمی‌تواند علت ترس خود را بیان کند.
  • ممکن است دچار اغتشاش شعور شود و در تمرکز اشکال پیدا کند.
  • بیمار ممکن است در حین حمله دچار مسخ شخصیت یا مسخ واقعیت شود.

درمان اختلال پانیک یا وحشت‌زدگی

اختلال وحشت‌زدگی با کمک دارودرمانی و روان‌درمانی به طور همزمان درمان می‌شود.

انواع روان‌درمانی

  • روان‌درمانی و فنون آرام‌سازی و ریلکسیشن به بیماران می‌آموزد با مشاهده حملات وحشت‌زدگی چه طور آرامش خود را حفظ کنند.
  • درمان شناختی- رفتاری (CBT) یک شکل از روان‌درمانی است که در درمان اختلال وحشت‌زدگی مؤثر است. هدف اصلی CBT و درمان رفتاری، کاهش اضطراب به کمک از بین بردن اعتقادات و یا رفتارهایی که باعث ترس و وحشت در فرد می‌گردد، می‌باشد.
  • گروه‌درمانی و خانواده‌درمانی به بیمار و خانواده‌اش کمک می‌کند که خود را با واقعیت وجود این اختلال در فرد بیمار و مشکلات روانی- اجتماعی ناشی از آن سازگار سازند.
  • پانیک به هیپنوتیزم درمانی عالی جواب می‌دهد بخصوص وقتی با هیپنوآنالیز و جلسات شناخت درمانی همراه باشد که دوره درمان را بسیار کوتاه می‌نماید.

این درمان‌ها ۷۰ تا ۹۰ درصد به افراد مبتلا به این بیماری کمک کرده است. دوره درمان کامل پس از بهبود اولیه که حدود یک ماه طول می‌کشد، در حدود ۸ تا ۱۲ ماه است اما بیشتر بیماران پس از گذشت چند هفته پیشرفت‌های چشم‌گیری داشته‌اند. اگر چه گاهی بازگشت حملات رخ داده است، اما می‌توان آنها را به طور مؤثری درمان نمود.

سوالات خود را درباره این اختلال در بخش کامنت‌های مجله‌ی بهداشت روان بپرسید.

منبع

گروه روانشناسی ستاره

The post اختلال پانیک یا وحشت‌زدگی چیست؟ appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d9%be%d8%a7%d9%86%db%8c%da%a9-%db%8c%d8%a7-%d9%88%d8%ad%d8%b4%d8%aa%e2%80%8c%d8%b2%d8%af%da%af%db%8c-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa%d8%9f/feed/ 0 بی دی اس ام (BDSM) چیست و چه عللی دارد؟ https://behdashtravan.com/%d8%a8%db%8c-%d8%af%db%8c-%d8%a7%d8%b3-%d8%a7%d9%85-bdsm-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa-%d9%88-%da%86%d9%87-%d8%b9%d9%84%d9%84%db%8c-%d8%af%d8%a7%d8%b1%d8%af%d8%9f/ https://behdashtravan.com/%d8%a8%db%8c-%d8%af%db%8c-%d8%a7%d8%b3-%d8%a7%d9%85-bdsm-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa-%d9%88-%da%86%d9%87-%d8%b9%d9%84%d9%84%db%8c-%d8%af%d8%a7%d8%b1%d8%af%d8%9f/#respond Tue, 23 Oct 2018 11:30:43 +0000 http://behdashtravan.com/?p=4250 اختلال بی دی اس ام (BDSM) چیست و چه عللی دارد؟ بی دی اس ام (BDSM) به نوعی از تمایلات در روابط جنسی اشاره دارد که در آن شرکای جنسی با توافق، رابطه خود را بر اساس ارباب و بردگی شکل می‌دهند. در روابط جنسی گاهی تمایلاتی وجود دارد که انحرافی و غیر معمول به …

The post بی دی اس ام (BDSM) چیست و چه عللی دارد؟ appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> اختلال بی دی اس ام (BDSM) چیست و چه عللی دارد؟

بی دی اس ام (BDSM) به نوعی از تمایلات در روابط جنسی اشاره دارد که در آن شرکای جنسی با توافق، رابطه خود را بر اساس ارباب و بردگی شکل می‌دهند.

در روابط جنسی گاهی تمایلاتی وجود دارد که انحرافی و غیر معمول به نظر می‌آیند. از آن جمله می‌توان به تمایل به تسلیم کردن کامل خود به دیگری در رابطه جنسی، علاقه به سیلی زدن به بدن شریک جنسی، تمایل به بسته بودن دست و پا و داشتن حس بردگی در روابط جنسی یا گرایشاتی شبیه این اشاره کرد که به نوعی از زندگی و روابط جنسی اشاره دارد که اصطلاحاً به آن بی دی اس ام گفته می‌شود.

بی دی اس ام (BDSM) چیست؟

بی دی اس ام (BDSM) مخفف چهار اصطلاح انگلیسی Bondage (مهاربندی)،‌ Discipline (نظم)، Dominance & submission (سروری/بردگی جنسی) و sadism & masochism (سادومازوخیسم) می‌باشد و به چهار رفتار زیر در رابطه جنسی اشاره می‌کند:

  • علاقه به بسته شدن یا بستن و محدود کردن فیزیکی فرد در سکس؛ این مسئله ممکن است از یک بستن ساده دست تا یک سیستم پیچیده که نیازمند نیم ساعت آماده‌سازی است گسترده باشد.
  • علاقه‌مندی به نظم و انضباط دادن و اقداماتی که موجب مطیع شدن فرد در رابطه جنسی می‌شود. مثلاً درخواست شکلی از رفتار با تحکم و تحمل چیزی که احتمالاً راحت نیست. قابل توجه است که هر چقدر رابطه عمیق‌تر باشد دیسیپلین، وارد مسائل خصوصی‌تر می‌شود.
  • دامینیشن که در آن فرد غالب دوست دارد قدرتمند باشد و قدرتش را اعمال کند و سابمیشن که در آن فرد، علاقه‌مند است که قدرت روی او اعمال شود و اختیاری از خودش نداشته باشد.
  • رابطه سادومازوخیسمی که آزار دادن و آزار دیدن در آن مرکزیت دارد. در واقع یک طرف با رفتار سادیسمی از شکنجه و تنبیه پارتنر لذت می‌برد و فرد دیگر با رفتار مازوخیسمی از تنبیه شدن و شکنجه شدن لذت می‌برد.

رضایت طرفین

نکته قابل توجه در بی دی اس ام (BDSM) این است که رضایت هر دو طرف یک پیش‌شرط ضروری است. در واقع نوعی رفتار توافقی بین دو یا بیشتر از دو نفر است که نقش‌های آن مکمل یکدیگر ولی نامساوی هستند و با هدف رسیدن به لذت و هیجان روحی، جسمی، جنسی و تخلیه روانی-هیجانی صورت می‌گیرد.

بی دی اس ام (BDSM) شامل گستره وسیعی از فعالیت‌ها است که دامنه و نوع این فعالیت‌ها را هر کس با شناخت از خود تعیین می‌کند، بسیاری از فعالیت‌هایی که تحت عنوان BDSM انجام می‌شوند ممکن است از سوی جامعه و حتی برخی روانشناسان، جز انحرافات جنسی یا اخلاقی محسوب شوند. امروزه هزاران نفر در سراسر جهان در این روش زندگی مشارکت می‌کنند، گروه‌ها و انجمن‌های زیادی وجود دارند، سایت‌ها و جوامع مجازی زیادی هم به آن می‌پردازند. همچنین با توجه به گستردگی دامنه این رفتار افراد بسیار زیادی وجود دارند که بدون اینکه دقیقاً از این مطالب آگاه باشند، در زندگی خصوصی خود برخی فعالیت‌های بی دی اس ام (BDSM) را برای رسیدن به لذت جنسی بیشتر تجربه می‌کنند.

علت تمایل به بی دی اس ام (BDSM) چیست؟

نگاه اول:

ادعا می‌شود که بی دی اس ام از سوءاستفاده جنسی در کودکی نشأت می‌گیرد اما برخی تحقیقات نشان داده است که درصد افرادی که حوادث و رویدادهای آسیب‌زایی را در کودکی خود تجربه کرده‌اند، در بین کسانی که به بی دی اس ام (BDSM) تمایل دارند تفاوتی با سایر گروه‌های اجتماعی ندارد. البته هنوز عده‌ای از روان شناسان عقیده دارند که تجاربی در اوایل رشد جنسی می‌تواند تأثیری عمیق روی شخصیت جنسی فرد در دوره‌های بعدی زندگی بگذارد.

درهرحال امیال سادومازوخیستی ظاهراً در سنین مختلف شکل می‌گیرد.
بعضی افراد گزارش کرده‌اند که قبل از بلوغ چنین امیالی داشتند، درحالی‌که بقیه تا قبل از بلوغ آن‌ها را کشف نکرده بودند. طبق یک مطالعه، اکثر سادومازوخیست‌های مرد (۵۳ درصد) قبل از ۱۵ سالگی به این موضوع علاقه پیدا کردند درحالی‌که اکثر زنان (۷۸ درصد) بعد از این سن چنین احساساتی پیدا کردند ولی شیوع سادومازوخیست در بین جنسیت نامعلوم است. علی‌رغم اینکه سادیسم در زنان کمتر از مردها آشکار است، بعضی مطالعات بیان می‌کنند که میزان داشتن فانتزی‌های سادیستی بین مردان و زنان برابر است.

نگاه دوم:

از نگاه دیگر گفته می‌شود علت لذت بردن افراد سادومازوخیسم از رفتارهای سادومازوخیستی برای عده‌ای به منزله یک راه گریز درمانی است؛ گریز از استرس‌های زندگی، مسئولیت یا احساس گناه و برای عده‌ای دیگر، بودن تحت تسلط یک شخص قوی احتمالاً باعث ایجاد احساس امنیت و حفاظت می‌شود. ممکن است این افراد با کسب تأیید و موافقت شخص دیگر، به رضایت برسند و از طرف دیگر، یک سادیست به خاطر داشتن قدرت و تسلط و یا با آزار دادن مازوخیست لذت می‌برد.

اگرچه درک این موضوع سخت است که سرانجام چه چیزی این تجربه‌های احساسی را به لذت جنسی متصل می‌کند و یا از ابتدا چگونه این ارتباط به وجود می‌آید؛ دکتر جوزف مرلینو، نویسنده و روان‌پزشک مدعی است که یک رابطه سادومازوخیست، مادامی‌که با رضایت دو طرف باشد، یک مشکل روانی نیست مگر اینکه یکی از طرفین ناراضی بوده و دچار سختی شود و یا باعث خللی در زندگی شخصی یا حرفه‌ای آنان گردد، در آن صورت یک مشکل روانی محسوب می‌شود.

نگاه سوم:

واقع‌بینانه‌ترین جواب به این سؤال که چرا برخی از افراد به بی دی اس ام (BDSM) تمایل دارند این است که به‌احتمال‌زیاد عوامل ژنتیکی و ارثی، رشد و تربیت کودکی، محیط اجتماعی، تحصیلات و کسب اطلاعات جدید همگی تا حدی در ایجاد این تمایل مؤثر هستند و نمی‌توان هیچ‌کدام را به تنهایی ریشه آن دانست اما سهم دقیق هر یک در ایجاد تمایل به بی دی اس ام (BDSM) نیز به‌طور کامل روشن نیست. تحقیقات جدید که در مؤسسات تحقیقات روانشناسی انجام‌شده است تخمین می‌زند که بین ۱۵-۳۰ درصد بزرگ‌سالان در کشورهای غربی حداقل بعضی تمایلات بی دی اس ام (BDSM) را دارا هستند.

بر پایه یک مطالعه نشان داده شده که افراد با گرایش‌های بی‌دی‌اس‌ام نسبت به گروه شاهد، دارای ویژگی‌های شخصیتی نامطلوب‌تری نیستند و واقعیت این است که هیچ ارتباط اثبات شده‌ای بین رفتارهای اجتماعی یک فرد و رفتارهای جنسی او وجود ندارد. تفاوت در تمایلات جنسی افراد با رفتارهای اجتماعی بسیار زیاد است و هرگز نمی‌توان با مشاهده رفتار یک نفر در زندگی عادی و یا دیدن رفتار او در سکس، این دو را پیش‌بینی کرد.

 

نظرات و سؤالات خود را برای مخاطبان بهداشت روان ارسال کنید.

منبع

گروه روانشناسی ستاره

The post بی دی اس ام (BDSM) چیست و چه عللی دارد؟ appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> https://behdashtravan.com/%d8%a8%db%8c-%d8%af%db%8c-%d8%a7%d8%b3-%d8%a7%d9%85-bdsm-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa-%d9%88-%da%86%d9%87-%d8%b9%d9%84%d9%84%db%8c-%d8%af%d8%a7%d8%b1%d8%af%d8%9f/feed/ 0 ترس از فضای بسته یا تنگناهراسی یا کلاستروفوبیا چیست؟ https://behdashtravan.com/%d8%aa%d8%b1%d8%b3-%d8%a7%d8%b2-%d9%81%d8%b6%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d8%b3%d8%aa%d9%87-%db%8c%d8%a7-%d8%aa%d9%86%da%af%d9%86%d8%a7%d9%87%d8%b1%d8%a7%d8%b3%db%8c-%db%8c%d8%a7-%da%a9%d9%84%d8%a7%d8%b3%d8%aa/ https://behdashtravan.com/%d8%aa%d8%b1%d8%b3-%d8%a7%d8%b2-%d9%81%d8%b6%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d8%b3%d8%aa%d9%87-%db%8c%d8%a7-%d8%aa%d9%86%da%af%d9%86%d8%a7%d9%87%d8%b1%d8%a7%d8%b3%db%8c-%db%8c%d8%a7-%da%a9%d9%84%d8%a7%d8%b3%d8%aa/#respond Sun, 09 Sep 2018 10:30:36 +0000 http://behdashtravan.com/?p=3939 تنگناهراسی یا ترس از محیط بسته (Claustrophobia) به هراس غیرمنطقی و بیمارگونه از احساس تنگنا و نداشتن راه فرار در محیط‌های بسته گفته می‌شود. بعد از بازگشت عوامل فیلم فروشنده از مراسم گلدن گلوب عوامل این فیلم در فرودگاه مورد استقبال زیادی قرار گرفتند. فشار زیاد جمعیت موجب شد که ترانه علیدوستی حالات اضطرابی شدیدی …

The post ترس از فضای بسته یا تنگناهراسی یا کلاستروفوبیا چیست؟ appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> تنگناهراسی یا ترس از محیط بسته (Claustrophobia) به هراس غیرمنطقی و بیمارگونه از احساس تنگنا و نداشتن راه فرار در محیط‌های بسته گفته می‌شود.
بعد از بازگشت عوامل فیلم فروشنده از مراسم گلدن گلوب عوامل این فیلم در فرودگاه مورد استقبال زیادی قرار گرفتند. فشار زیاد جمعیت موجب شد که ترانه علیدوستی حالات اضطرابی شدیدی از خود نشان دهد و بعد اظهار کرد به بیماری ترس از فضای بسته یا کلاستروفوبیا مبتلاست. در این مطلب با این فوبیا بیشتر آشنا می‌شویم.

هراس یا فوبیا چیست؟

فوبی یا فوبیا، ترس شدید و مستمر و نامناسب از اشیا یا موقعیت‌هاست که دلیل منطقی ندارد. شخص از غیرمنطقی بودن ترس در مقابل خطر واقعی شی‌ء یا موقعیت یا عمل آگاه است. ترس فرد تناسبی با موقعیت ندارد، قابل توجیه نیست، از کنترل ارادی خارج است و گرایش به پرهیز از موقعیت یا محرک ترس‌آور را ایجاد می‌کند. بسیاری از بیماران اشتغال خاطری با احتمال مواجهه با موقعیت یا شی‌ء ترس‌آور دارند و در نتیجه از این دل‌نگرانی رنج می‌برند و این امر موجب اختلال در کارهای روزمره‌شان می‌شود.

از انواع فوبیا می‌توان به ترس از آب، ترس از تاریکی، ترس از تنهایی، ترس از صدا، ترس از چاله، ترس از اماکن عمومی، ترس از فضای بسته، ترس از آسانسور، ترس از خون، ترس از آمپول، ترس از جمعیت، ترس از قطار، ترس از هواپیما و ترس از ارتفاع اشاره کرد.

ترس از فضای بسته یا تنگناهراسی چیست؟

ترس از محیط بسته یا فضای بسته یا کلاستروفوبیا (Claustrophobia) به ترس از گیرکردن در یک مکان تنگ و راه گریز نداشتن در مکان‌های تنگ گفته می‌شود. کلاستروفوبیای شدید اغلب به عنوان یک اختلال اضطرابی دیده می‌شود و می‌تواند به وحشت‌زدگی بینجامد. بررسی‌ها نشان می‌دهد که ۵ تا ۷ درصد از مردم جهان دچار تنگناهراسی یا ترس از فضای بسته هستند ولی تنها درصد کمی از آن‌ها از درمان روان‌پزشکی برخوردار شده‌اند. این هراس شدید و بیمارگونه از احساس تنگنا و نداشتن راه فرار معمولاً در محیط‌های بسته و شرایط خاصی مثل حضور در بین جمعیت‌های شلوغ و فشرده و یا گیر افتادن در آسانسور ایجاد می‌شود.

علائم کلاستروفوبیا

اتاق‌های کوچک و یا قفل‌شده، تونل، آسانسور، مترو، زندان، جمعیت‌های شلوغ یا قرارگرفتن داخل دستگاه تصویربرداری MRI هریک به تنهایی می‌تواند محرکی برای شروع علائم باشد. فردی که در مواجهه با یکی از این شرایط دچار بروز علائم می‌شود، معمولاً در مواجه با سایر شرایط نیز دچار این حالت می‌شود. نشانه‌های آن عبارت‌اند از:

  • احساس ترس شدید از گیر افتادن و محدودیت
  • ترس شدید از خفه شدن
  • تمایل شدید به رفتن به مکان‌های باز
  • اضطراب و نگرانی
  • احساس تنگی‌نفس
  • نفس‌نفس‌زدن
  • تپش‌قلب
  • تعریق
  • ضعف

علت پدید آمدن ترس از فضای بسته چیست؟

در این بیماری زمینه‌های ژنتیکی تا حدی نقش دارد. به این صورت که اغلب در بستگان درجه یک این افراد نیز سابقه این اختلال وجود دارد. همچنین عوامل محیطی نیز در به وجود آمدن بیماری می‌توانند دخیل باشند. در واقع پدیده یادگیری در فرزندان و پایه ژنتیکی، هر دو می‌توانند در ابتلا به این ترس در کودکان مؤثر باشند. برای مثال شرایط زیر می‌تواند شروع‌کننده ترس از فضای بسته یا تنگناهراسی  در کودکان یا بالغین باشد:

  • گیر افتادن در یک اتاق بسته بدون هیچ راه فراری
  • افتادن در آب برای کسی که شناکردن بلد نیست
  • گم‌شدن یا گیرکردن کودک در یک جمعیت خیلی شلوغ
  • گیرکردن در حفره‌ای کوچک، به خاطر فروریختن
  • پیدا کردن لانه حیوانی خطرناک به‌طور ناگهانی
  • یا کودکی که برای تنبیه در فضای کوچکی مثل انباری یا حمام محبوس شده باشد

 درمان تنگناهراسی یا ترس از فضای بسته

اولین اقدام در جلوگیری از بروز نشانه‌ها پرهیز از قرار گرفتن در مکان‌هایی است که برای بیمار رعب‌آور است و باعث شروع حمله فوبیا می‌شود. برای مثال بیرون آوردن از محل شلوغی و تراکم جمعیت. در فاز حاد، تجمع در اطراف فرد تشدیدکننده علائم است.

در مرحله بعد برای درمان بیماری لازم است به روانشناس مراجعه کرد. درمان ترس از فضاهای بسته از طریق دارودرمانی، روان‌درمانی (حساسیت‌زدایی منظم، غرقه‌سازی، سرمشق‌گیری و تنش کاربردی)، هیپنوتیزم و خانواده‌درمانی امکان‌پذیر است. درمان با داروهای ضداضطراب مانند بنزودیازپین‌ها، بتا بلاکرها و مهارکننده‌های مونو آمینو اکسیداز و سایر داروها مانند بوسپیرون امکان‌پذیر است. همچنین می‌توان از نوروفیدبک و بیوفیدبک نیز در درمان غیردارویی هراس به عنوان روش مکمل دارودرمانی یا در موارد مقاوم به درمان دارویی استفاده کرد.

یکی از روش‌های درمان مواجهه سازی فرد با هراس خود از مکان‌های بسته است که با شرطی‌سازی متقابل همراه خواهد شد. به این شکل که تصور و افکار مربوط به هراس فرد با تکنیک‌های آرام‌سازی عضلانی همراه خواهد شد. این درمان با استفاده از تصویر ذهنی و انجام گام‌به‌گام تمرین‌های خاص، فرد مبتلا را کمک خواهد کرد تا بر این هراس خود غلبه کند.

افراد معروف و شخصیت‌های سینمایی مبتلا به کلاستروفوبیا

یکی از معروف‌ترین اشخاص مبتلا به این ترس، هیتلر است. افراد حزب نازی به مناسبت تولد ۵۰ سالگی هیتلر خانه‌ای به نام آشیانه عقاب بر بلندای شش هزار پایی کوه‌های آلپ به او تقدیم کردند. نازی‌ها که از بیماری هیتلر اطلاع داشتند آسانسور را با فلز برنج صیقل‌خورده ساختند که باعث می‌شد تا نور، منعکس‌شده و آسانسور بزرگ‌تر به نظر برسد.‌
ترانه علیدوستی نیز اعلام کرده که به این بیماری مبتلا می‌باشد و به همین خاطر نمی‌تواند از اتوبوس یا مترو استفاده کند.

شخصیت‌های داستانی زیر نیز به نوعی درگیر با تنگناهراسی بوده‌اند:

منبع

گروه روانشناسی ستاره

The post ترس از فضای بسته یا تنگناهراسی یا کلاستروفوبیا چیست؟ appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> https://behdashtravan.com/%d8%aa%d8%b1%d8%b3-%d8%a7%d8%b2-%d9%81%d8%b6%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d8%b3%d8%aa%d9%87-%db%8c%d8%a7-%d8%aa%d9%86%da%af%d9%86%d8%a7%d9%87%d8%b1%d8%a7%d8%b3%db%8c-%db%8c%d8%a7-%da%a9%d9%84%d8%a7%d8%b3%d8%aa/feed/ 0