ویلیام جیمز مردی را توصیف میکند که این تجربه را با گاز خندهآور دریافت میکرد؛ هرگاه تحت اثر گاز خندهآور بود راز عالم را میدانست، اما وقتی از آن حالت خارج میشد، آن را فراموش میکرد. درنهایت، با تلاش فراوان، آن راز را پیش از اینکه بینشش از بین برود یادداشت کرد. هنگامیکه بهطور کامل به حالت عادی بازگشت، با شتاب سراغ چیزی که نوشته بود رفت. این بود: «بوی نفت همهجا را گرفته است.» آنچه بینش ناگهانی به نظر میرسد ممکن است گمراهکننده باشد، و باید هنگامیکه مستی الهی برطرف میشود عاقلانه بررسی گردد. برتراند راسل