واقعه کوکائین داستان مشهوری است که اگر با زندگینامه فروید آشنا باشید احتمالا به گوشتان خورده باشد. فروید و هالستد در ابتدا به کوکائین به عنوان یک ماده شیمیایی نگاه می‌کردند که می‌تواند یک داروی مدرن پزشکی باشد و هیچ اطلاعی درباره خطرات و عوارض آن نداشتند اما بعدها داستان استفاده از این ماده مخدر عوض شد…

«زیگموند فروید»، روان‌شناس معروف کوکائین را از طریق بینی مصرف می‌کرد و «ویلیام هالستد» اولین جراح آمریکایی با استفاده از سوزن تزریق می‌کرد که هر دو این پزشکان و روان شناسان اولین پزشکان جوانی بودند که در اوایل سال‌های ۱۸۸۰ به کوکائین معتاد شدند.

بر اساس اسناد تاریخی فروید برخلاف هالستد همیشه اعتیاد خود را انکار می‌کرد. هالستد که اولین نفر در جهان است که از بیهوشی و داروهای ضدعفونی در جراحی استفاده کرد و فروید سلسله‌مراتب ناخودآگاه ضمیر انسان را شناسایی کرد. هر دو این شخصیت‌ها در ایجاد دنیای مدرن امروزی نقش مهمی ایفا کردند ولی داستان آنها با کوکائین کمتر برای مردمان گفته شده است که «هاوارد مرکل» در کتاب «یک آناتومی اعتیاد» روی این موضوع اختصاصی و به عبارت بهتر روی این بعد از شخصیت این دو چهره شاخص متمرکز می‌شود.

کمبود اطلاعات از مضرات کوکائین

وی اعتقاد دارد فروید و هالستد پیش از واقعه کوکائین، به کوکائین به عنوان یک ماده شیمیایی نگاه می‌کردند که می‌تواند به عنوان یک داروی مدرن در پزشکی وارد شود و البته هیچ اطلاعی درباره خطرات و عوارض آن نداشتند.

حتی فروید به دوست پزشکش برای رهایی از مورفین و دردهای جراحی، استفاده از کوکائین را پیشنهاد می‌کند. هرچند استفاده از کوکائین در روزهای اول نتیجه معجزه‌آسایی به همراه دارد ولی در روزهای بعد به گفته خود فروید استفاده از کوکائین تنها به خاطر هیجان‌های جنسی او را به استفاده از آن ترغیب می‌کند که بر اساس نوشته‌ای که از وی در ۲ ژوئن سال ۱۸۸۴ به جای مانده است حتی در مواقع افسردگی استفاده از این ماده نتایج خوبی برای فروید به همراه دارد که بعضی از نظریات روان‌شناسی خود را بر همین اساس می‌نویسد. اما هالستد وقتی از اثرات بی‌حسی کوکائین اطلاع پیدا می‌کند در جراحی‌های خود از این ماده استفاده می‌کند که در آن موقع به خاطر هزینه بالای آن تنها برای خانواده‌های ثروتمند نیویورک استفاده می‌شد.

وقتی این افراد ثروتمند از استفاده کوکائین و کاهش درد آن اظهار رضایت می‌کردند خود هالستد نیز مثل فروید مشتاق می‌شود که البته در نوشته‌هایش اعتیاد به این ماده را اتفاقی عنوان می‌کند.

تاثیر مصرف کوکائین بر نظریات فروید

مارکل، استاد تاریخ پزشکی در این کتاب در باره واقعه کوکائین می‌نویسد: مصرف کوکائین به احتمال بسیار قوی باعث بروز احساسات عجیب‌وغریب فروید و نظریات اولیه او درباره ضمیر ناخودآگاه انسان شده است که حتی در تفسیر رؤیاهای انسان از این ماده کمک گرفته است. نظریات فروید درباره شادی، درد، سرکوبی گناه و رهاسازی ذهنی و تمام نظریات دیگر او که در علم روان‌شناسی به عنوان یک شاهکار محسوب می‌شود همگی به کوکائین ارتباط داشته‌اند و برخلاف دانشمندان او هیچ توانایی در روان‌کاوی انسان نداشته است.

البته نویسنده به طور قطعی ارتباط بین کوکائین و توانایی فروید در روان‌شناسی را بحث نمی‌کند ولی مثل هر تحلیل‌گر تاریخی احتمالات این رابطه را قوی می‌داند چرا که هیچ شکی نیست که کوکائین شغل هالستد را نابود کرد اگرچه به کمک دوستش ویلیام ولش که به نبوغ او در علم پزشکی اطلاع داشت در دانشگاه جان هاپکینز به تدریس جراحی ادامه می‌دهد. با این وجود هالستد تا آخر عمرش به مصرف کوکائین و البته مورفین ادامه می‌دهد که این مصرف حضور منظم او را در سر کلاس درس مختل می‌کرد.

منبع

لس آنجلس تایمز/۲۱ آگوست/ ترجمه محمد حسنلو

خبر آنلاین

The post واقعه کوکائین و ماجرای اعتیاد پزشکان جوان appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

بنابراین، ابتدا نظریه فروید بر مبنای شهودی تدوین‌شده و از تجربیات و خاطرات خودش به‌دست آمد. او از طریق کار با بیماران، بررسی تجربیات و خاطرات کودکی آن‌ها از راه موردپژوهی و تحلیل رؤیا، نظریه‌ی خود را در در طرح کلی منطقی‌تر و تجربی ساخت. او از این مواد، تصویر منسجمی از رشد شخصیت فرد و فرایندها و کارکردهای آن طراحی کرد.

وقتی نظریه‌ی فروید از طریق مقالات و کتاب‌های منتشرشده و مقالاتی که در جلسات علمی ارائه شدند، از معروف شد، گروهی از پیروان را جلب کرد که هفته‌ای یک‌بار با او ملاقات می‌کردند تا از نظام تازه‌ی او آگاه شوند. موضوع اولین جلسه‌ی آن‌ها روان‌شناسی سیگارسازی بود. یک نویسنده، به این گروه با عنوان «مجموعه‌ای از روان‌رنجورهای حاشیه‌ای» درجه‌ی دو  اشاره کرد (گاردنر، ۱۹۹۳، ص ۵۱). آنا دختر فروید، این پیروان اولیه را با قدری بلندنظری توصیف کرد:

افراد نامتعارف و شکاکی که از محدودیت‌های تحمیل‌شده بر دانش ناخشنود بودند؛ در بین آن‌ها افراد عجیب‌وغریب و خیال‌باف و کسانی که در اثر تجربه‌ی خودشان از رنج کشیدن روان‌رنجور آگاه شده بودند نیز وجود داشتند (نقل‌شده در کولز، ۱۹۹۸، ص ۱۴۴).

کارل یونگ و آلفرد آدلر که بعداً از فروید جدا شدند تا نظریه‌های خودشان را به وجود آورند، از جمله‌ی این پیروان بودند. فروید آن‌ها را خیانت‌کاران به آرمان دانست و هرگز آن‌ها را به خاطر زیر سؤال بردن رویکردش به روانکاوی نبخشید. او در شام خانوادگی، از بی‌وفایی پیروانش شکایت کرد. خاله‌ی او گفت «زیگی مشکل تو این است که اصلاً مردم را درک نمی‌کنی»(نقل‌شده در هیلگارد، ۱۹۸۷، ص ۶۴۱).

فروید در خانه، زندگی منضبط و خشکی داشت. عروس او اظهار داشت که «خانواده‌ی فروید، غذای هنگام ظهر داشت، غذای اصلی در وین و سر ساعت یک، خواه جنگ باشد یا نباشد، مجبورید به‌موقع آنجا باشید، در غیر این‌صورت غذا نمی‌خورید»(نقل‌شده در برمن، ۲۰۰۸، ص ۵۶۱).

در سال ۱۹۰۹، جامعه‌ی روان‌شناسی آمریکا رسماً فروید را تأیید کرد. از او دعوت شد تا در دانشگاه کلارک واقع در شهر وُرسستر، در ایالت ماساچوست یک رشته سخنرانی ایراد کند و مدرک دکترای افتخاری بگیرد. گرچه فروید از این افتخار خوشحال بود، ولی ایالات‌متحده را دوست نداشت و از غیررسمی بودن، غذای بد و کمبود توالت‌های آن شاکی بود. با این‌که او به مدت چند سال قبل از دیدار خود از آمریکا، دچار مشکلات معدی-روده‌ای بود، اما «دنیای جدید [آمریکا] را به خاطر مشکل گوارش خود سرزنش کرد»(پروچنیک، ۲۰۰۶، ص ۳۵).

در ایالات‌متحده از نظام روانکاوی فروید به گرمی استقبال شد. دو سال بعد از دیدار او، پیروان آمریکایی، انجمن روانکاوی آمریکا و انجمن روانکاوی نیویورک را دایر کردند. ظرف چند سال بعد، در بوستون، شیکاگو و واشنگتن دی. سی، انجمن‌های روانکاوی تأسیس شدند.

در سال ۱۹۲۰، تنها ۱۱ سال بعد از سفر فروید به آمریکا، بیش از ۲۰۰ کتاب درباره‌ی روانکاوی منتشرشده بودند (آبما، ۲۰۰۴). مجله‌های عمده‌ی ایالات‌متحده مانند Time و The new Republic،Ladies Home Journal مقالاتی را درباره‌ی فروید منتشر کردند. کتاب‌های مراقبت از نوزاد و کودک بسیار موفق دکتر بنجامین اسپاک که بر پرورش چندین نسل از کودکان آمریکا تأثیر داشتند، بر آموزه‌های فروید استوار بودند. کار فروید درزمینه‌ی رؤیاها، الهام‌بخش ترانه معروفی بود که این مصراع را در برداشت؛ «به من نگو که دیشب چه خوابی دیدی- زیرا من فروید را خوانده‌ام»(نقل‌شده در فانچر، ۲۰۰۰، ص ۱۰۲۶). امکان دارد که آمریکا فروید را مریض کرده باشد (به‌طوری‌که او ادعا کرد) اما برای وی شهرت جهانی نیز به ارمغان آورد.

در طول دهه‌ی ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، فروید به اوج موفقیت خود رسید، اما در همان زمان، سلامتی او به‌طور جدی تحلیل رفت. او از سال ۱۹۲۳ تا ۱۶ سال بعد که زمان مرگش بود، تحت ۳۳ عمل جراحی برای سرطان دهان قرار گرفت (او روزی ۲۰ سیگار برگ می‌کشید). قسمت‌هایی از سقف دهان و فک او برداشته شدند و همواره درد می‌کشید و برای تسکین آن از مصرف دارو خودداری می‌کرد. او تحت درمان‌های اشعه‌ی ایکس و عقیم‌سازی (وازکتومی) نیز قرار گرفت که برخی پزشکان تصور می‌کردند از پیشروی سرطان جلوگیری می‌کند.

وقتی نازی‌ها در سال ۱۹۳۳ در آلمان به‌قدرت رسیدند، با سوزاندن علنی کتاب‌های فروید به همراه کتاب‌های سایر به‌اصطلاح دشمنان حکومت، مانند آلبرت انیشتین فیزیکدان و ارنست همینگوی نویسنده، خود را ابراز کردند.

«عجب پیشرفتی می‌کنیم. آن‌ها در قرون‌وسطا خودم را می‌سوزاندند؛ اکنون به سوزاندن کتاب‌هایم رضایت می‌دهند»(نقل‌شده از فروید در جونز، ۱۹۵۷، ص ۱۸۲).

در سال ۱۹۳۸، نازی‌ها اتریش را اشغال کردند، ولی فروید باوجود اصرار دوستانش، از ترک کردن وین خودداری کرد. چند بار دسته‌های نازی به خانه او هجوم بردند. بعد از این‌که آنا، دختر فروید دستگیر شد، فروید رضایت داد که اتریش را به مقصد لندن ترک کند. چهار تن از خواهران او در اردوگاه کار اجباری نازی‌ها مردند.

سلامتی فروید به نحو چشم‌گیری تحلیل رفت، ولی او ازلحاظ عقلانی هوشیار ماند و تقریباً تا آخرین روز زندگی خود به کار کردن ادامه داد. فروید در اواخر سپتامبر ۱۹۳۹ به پزشک خود مکس شور گفت: «اکنون [زندگی] چیزی جز شکنجه نیست و دیگر معنایی ندارد» (شور، ۱۹۷۲، ص ۵۲۹). دکتر قول داده بود که اجازه نخواهد داد فروید  بی‌جهت درد بکشد. او ظرف ۲۴ ساعت بعد، سه تزریق مورفین تجویز کرد که هر مقدار بیشتر از اندازه‌ی لازم برای تسکین درد بود و بدین ترتیب به سال‌های طولانی رنج و عذاب او خاتمه داد.

منبع

کتاب: نظریه‌های شخصیت
نویسنده: دوان.پی.شولتز / سیدنی.الن.شولتز
مترجم: یحیی سیدمحمدی

The post سرگذشت فروید – قسمت سوم appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

تعدادی از نظریه‌های شخصیت که بعد از فروید مطرح شدند، از کار او اقتباس‌شده یا گسترش آن بودند. نظریه‌های دیگر، نیروی محرک و سمت‌وسوی خود را تااندازه‌ای مدیون مخالفت خود با روانکاوی فروید هستند. بدون این‌که ابتدا از نظام فروید آگاه شویم، به‌سختی می‌توانیم شکل‌گیری حوزه‌ی شخصیت را درک و ارزیابی کنیم.

زندگینامه فروید (۱۹۳۹-۱۸۵۶)

سال‌های نخستین

فروید در ششم ماه مه ۱۸۵۶ در شهر فریبرگ، موراوی متولد شد (اکنون پریبور، جمهوری چک). در سال ۱۹۹۰، این شهر نام میدان استالین خود را به میدان فروید تغییر داد و در سال ۲۰۰۶ خانه‌ای که فروید در آن به دنیا آمده بود بازسازی شد و به‌عنوان موزه گشایش یافت. پدر او تاجری نسبتاً ناموفق بود. وقتی کاروکاسبی او در موراوی ورشکسته شد، خانواده را به شهر لایپزیگ کشور آلمان و بعداً وقتی فروید چهار ساله بود، به شهر وین، کشور اتریش منتقل کرد. فروید تقریباً ۸۰ سال در وین ماند.

وقتی فروید به دنیا آمد، پدرش ۴۰ ساله و مادرش (همسر سوم پدر او) ۲۰ ساله بود. پدر فروید آدم جدی و خودکامه‌ای بود. فروید خصومت و خشم کودکی خود نسبت به پدرش را به یاد می‌آورد. او در دو سالگی احساس می‌کرد از پدرش برتر است. مادر فروید جذاب بود و رفتار او با پسر اولش [فروید] حفاظت‌کننده و محبت‌آمیز بود. فروید احساس دل‌بستگی شدید، حتی جنسی به مادرش داشت، وضعیتی که زمینه را برای مفهوم عقده‌ی ادیپ او آماده کرد. خواهیم دید که بیشتر نظریه‌ی فروید، تجربیات کودکی او را منعکس می‌کند.

مادر فروید به زیگموند خردسال افتخار می‌کرد و متقاعد شده بود که او مرد بزرگی خواهد شد. ازجمله ویژگی‌های فروید، اعتمادبه‌نفس بالا، آرزوی شدید برای موفق شدن و رؤیای شهرت و افتخار بودند. فروید، در مورد تأثیر توجه و حمایت مداوم مادرش چنین نوشت: «مردی که محبوب بی‌چون‌وچرای مادرش بوده، در طول زندگی احساس یک فاتح را دارد، نوعی اطمینان از موفقیت که اغلب موجب موفقیت واقعی می‌شود»(نقل‌شده در جونز، ۱۹۵۳، ص ۵). در خانواده‌ی فروید هشت فرزند وجود داشت که دو تن از آن‌ها برادران ناتنی او همراه با فرزندان خودشان بودند. فروید از همه‌ی آن‌ها دلخور بود و وقتی رقیبان تازه برای محبت مادرش به دنیا آمدند، حسادت نشان داد.

فروید از همان سال‌های نخستین، نشان داد که بسیار باهوش است و والدینش به پرورش آن کمک کردند. خواهران او اجازه نداشتند پیانو تمرین کنند مبادا که سروصدا مزاحم مطالعه‌ی فروید شود. اتاق شخصی به او داده‌شده بود؛ او اغلب غذای خود را در آنجا می‌خورد تا وقت مطالعاتش را تلف نکند؛ این تنها اتاق در آپارتمان بود که چراغ‌نفتی غنیمتی داشت؛ باقی افراد خانواده از شمع استفاده می‌کردند.

فروید یک سال زودتر از معمول وارد دبیرستان شد و اغلب شاگرداول بود. او که به زبان آلمانی و عبری مسلط بود، در مدرسه بر زبان‌های لاتین، یونانی، فرانسوی و انگلیسی تسلط یافت و زبان‌های ایتالیایی و اسپانیایی را خودش یاد گرفت. او در کودکی از خواندن آثار شکسپیر به زبان انگلیسی لذت می‌برد. فروید تمایلات متعددی داشت که تاریخ نظامی از آن جمله بود، اما وقتی زمان آن فرارسید که بین چند حرفه‌ای که در وین به روی یهودی‌ها گشوده بود انتخاب کند، پزشکی را برگزید. او نمی‌خواست پزشک شود، بلکه باور داشت مطالعات پزشکی به حرفه‌ای در پژوهش علمی منجر خواهد شد که ممکن بود شهرتی را که آرزو داشت، به ارمغان آورد. فروید درحالی که مشغول کامل کردن مطالعه خود برای مدرک پزشکی در دانشگاه وین بود، در مورد نخاع شوکی ماهی و بیضه‌های مارماهی پژوهش فیزیولوژیکی انجام داد و با این کار خدمات برجسته‌ای به این رشته کرد.

واقعه‌ی کوکائین

هنگامی‌که فروید در دانشکده‌ی پزشکی بود، آزمایش کردن کوکائین را آغاز کرد. (در آن زمان کوکائین داروی غیرمجاز نبود و هنوز معلوم نشده بود که می‌تواند در برخی مصرف‌کنندگان، نه همه‌ی آن‌ها اثر اعتیادآور داشته باشد). او خودش این دارو را مصرف کرد و نامزد، خواهران و دوستانش را تشویق کرد آن را امتحان کنند. او شدیداً شیفته‌ی کوکائین شد و آن را داروی معجزه‌آسا و ماده‌ی سحرآمیزی نامید که می‌توانست تعدادی از بیماری‌ها را مداوا کند و وسیله‌ای باشد برای کسب شهرتی که آرزویش را داشت.

او در سال ۱۸۸۴ مقاله‌ای را درباره‌ی تأثیرات مفید کوکائین منتشر کرد. بعدها این مقاله را عامل کمک‌کننده به شیوع مصرف کوکائین در اروپا و ایالات‌متحده دانستند که تا دهه‌ی ۱۹۲۰ ادامه داشت. از فروید به خاطر نقشی که در آزاد کردن آفت کوکایین داشت، شدیداً انتقاد شد. این به‌جای شهرت، موجب بدنامی فروید شد و او بعدها سعی کرد حمایت پیشین خود را از کوکائین محو کرده و تمام اشارات به آن را از زندگی‌نامه‌ی خود پاک کند. بااین‌حال، بر طبق نامه‌هایی که مدت‌ها بعد از مرگ او منتشر شد، تا میان‌سالی به مصرف کوکائین ادامه داد (فروید، ۱۹۸۵)

منبع:

کتاب: نظریه‌های شخصیت
نویسنده: دوان.پی.شولتز / سیدنی.الن.شولتز
مترجم: یحیی سیدمحمدی

The post زندگینامه فروید: قسمت اول appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.