در اینجا چند درس زندگی برای خوشحالی از زبان افرادی که باورهای متفاوتی را دارند نقل می‌کنیم تا شاید به دست آوردن دوباره شادی و خوشحالی کمک کنند.

۱. از شبکه‌های اجتماعی فاصله بگیرید

اسنا اونیل، شخصیت معروف اینترنتی اهل استرالیا، به نظر می‌رسید همه آنچه می‌خواست را داشت، حدود یک میلیون فالوور در شبکه‌های اجتماعی و قراردادهای مدل بودن که از همه‌طرف به سویش سرازیر بود اما او به طور علنی اعلام کرد که از اینستاگرام بیرون خواهد رفت چون هیچ‌کدام از این چیزها او را خوشحال نمی‌کند.

در واقع، با اینکه “در اوج” بود گفت که هرگز تا این حد “احساس بدبختی” نکرده است. مارکو لاکوبونی، استاد روان‌پزشکی و علوم رفتاری دانشگاه کالیفرنیا UCLA می‌گوید که این طبیعی است که ما آنچه دیگران دارند را بخواهیم، چون ما دارای “عصب‌های آینه‌ای” هستیم و آنها ما را وامی‌دارند که چنین باشیم. اگر نتوانیم خود را با بُت‌های‌مان مطابقت دهیم، احساس سرخوردگی و شکست می‌کنیم.

نیازی نیست همان کاری که اسنا کرد را بکنیم و برای همیشه از شبکه‌های اجتماعی خارج شویم فقط اگر می‌توانیم گاهی به عصب‌های آینه‌ای‌مان استراحتی بدهیم و کمتر به اینستاگرام سر بزنیم.

۲. برای شادکامی بیشتر بخوابید

چرت‌های کوتاه نقش مهمی در شادمان بودن دارد. ما به راحتی از خواب خود صرف‌نظر می‌کنیم، اما خواب کافی به طور چشمگیری سطح خوشحالی ما را بالا می‌برد. در تحقیقی که دانیل کانمن و آلن ب. کروگر در زمینه تندرستی و شادمانی انجام دادند، دریافتند که ارتباط مستقیمی میان کیفیت خواب و خوشبختی و شادمانی کلی وجود دارد.

سعی کنید به مدت یک یا دو هفته در ساعت مشخصی به رختخواب بروید و تلاش کنید که به هیچ‌وجه پس از آن ساعت بیدار نمانید. آیا این کار تغییری در خلق‌وخوی شما ایجاد کرد؟ اگر چنین بود تلاش کنید برای همیشه از این برنامه خواب پیروی کنید. کم‌کم شب زود خوابیدن عادتتان می‌شود و احساس شادکامی به سوی شما بازمی‌گردد.

۳. درستکار باشید

رواقیون، گروهی از فلاسفه حدود ۲۰۰۰ سال پیش می‌گویند اگر گناه نکنیم، دلیلی برای عذاب وجدان و احساس گناه وجود نخواهد داشت. در نتیجه می‌گویند درستکاری کلید شادمانی و خوشبختی است!

لیز گلوین محقق رواقی از دانشگاه رویال هالووی برای لئو دوره فشرده درستکاری و وارستگی راه انداخت. او می‌گوید که آنچه ضرورت دارد این است که هر فرد دریابد منطق نهفته در هر گونه بدرفتاری و کار ناشایست چیست و به آن رسیدگی کند.

لیز می‌گوید: “تنها راه یافتن راهی به سوی شادکامی و نیکبختی این است که با خودمان در مورد مواردی که از اصول اخلاقی‌مان سرپیچی کرده‌ایم، صادق و روراست باشیم”. او ادامه می‌دهد: ” چه چیزی باعث می‌شود که خیانت کنیم؟ یا در نوشیدن افراط کنیم؟ یا دست روی کسی بلند کنیم؟ اگر دلیل این کارها را دریابیم، می‌توانیم رفتارمان را عوض کنیم. اگر به فلسفه رواقی باور داشته باشیم، اصل این است که بدون درستکاری و وارستگی، خوشحالی و خوشبختی ممکن نیست”.

۴. چیزی پیدا کنید که شور و اشتیاقتان را برانگیزد

در یک سالن ورزشی در شرق لندن، لئو از قهرمان جهانی بوکس تایلندی، رکسانا بیگم پرسید چه چیزی او را خوشحال می‌کند. او گفت:”اینکه بدانم به کجا می‌روم و هدفم در زندگی چیست… تمام ماجرا این است که کجا و چطور آدمی می‌خواهی باشی. وقتی این را دریابی، می‌توانی سفر زندگی را ادامه دهی و این سفری خواهد بود سرشار از هیجان و شور و اشتیاق چون می‌توانی نورو روشنی را در انتهای راه ببینی”.

هدف داشتن او را شادمان می‌کرد. توصیه رکسانا را بشنویم و “شور و اشتیاق” در زندگی‌مان بیافرینیم، چه بوکس باشد، چه بافتنی، چه نجاری و با اراده، هدف زندگی خود را پی بگیریم.

۵. خود را فراموش کن

لئو به معبد بودایی در بوردو فرانسه سفر کرد تا درباره راهی کاملاً متفاوت به سوی خوشبختی تحقیق کند. آیا خوشبختی و شادکامی واقعی با نابود کردن نفس به دست می‌آید؟

یکی از راهبه‌های معبد به لئو گفت: “هنر زندگی شادمانه آگاهی از بودن است”. گل سرخ از خاک و نور خورشید و کود ساخته شده است و ما و همه آدم‌هایی که در هر لحظه از زندگی با آنها برخورد می‌کنیم، از غذا و آبی که مصرف می‌کنیم، ساخته شده‌ایم. تلاش کنیم خود را قطعه کوچکی از پازل بزرگ جهان بدانیم. این فکر شما را شادمان‌تر نمی‌کند؟

۶. برای شادکامی رنج را بپذیرید

همان‌طور که لئو در مزرعه کمک می‌کرد، اهمیت پذیرش رنج را برای شادمانی و خوشبختی یاد می‌گرفت. این را سیمون، یک راهب تجربه کرده بود،

او می‌گوید:”من خیلی خیلی خشمگین بودم، اما این خشم از بین رفت”. ما اغلب سعی می‌کنیم خشم و رنج خود را خفه و سرکوب کنیم اما بودایی‌ها بر اندوه و خوشحال نبودن خود سرپوش نمی‌گذارند بلکه به آن اجازه می‌دهند بیاید و آن را در جای خود قرار می‌دهند.

بدون لای‌ولجن، نیلوفرآبی نمی‌روید! به جای انکار رنج خود مثلاً وقتی موقعیتی را از دست داده‌اید یا احساس بیماری می‌کنید، تلاش کنید آن را بپذیرید. به حرف آسان است اما در عمل این به شما کمک خواهد کرد که شادمان‌تر باشید. چنان که لئو می‌گوید:”چیزهای بد در زندگی همه ما هست… اینها همه تَرَک‌هایی که اجازه می‌دهد نور از میان آنها عبور کند و بر ما بتابد”.

۷. از اینجا و اکنون لذت ببرید

درس دیگری که لئو از بودایی‌ها یاد گرفت عشق ورزیدن به همه چیزهای اطرافمان بود. ما باید تلاش کنیم از هر قدم، هر دم و هر لقمه غذایی که می‌خوریم لذت ببریم و آن را عمیقاً حس کنیم. در مسیر هر روزه‌تان به محل کارتان، به اطرافتان نگاه کنید و شگفتی‌های جهان را ستایش کنید. ذهن‌آگاهی و مراقبه و مدیتیشن به ما کمک می‌کند که در لحظه حضور داشته باشیم و از اینجا و اکنون لذت ببریم. برای این کار بد نیست کلاسی در نزدیکی خود پیدا کنید و در آن نام‌نویسی کنید!

۸. بشردوست و فداکار باشید

انجام دادن کارهایی برای دیگران و تلاش برای نجات دادن آدم‌ها و چیزها، کمک می‌کند که شادمان‌تر باشیم. لئو می‌گوید:” شادکامی و خوشبختی احساسی ناپایدار است، اما احساسی که موقع کمک دارم احساس عمیق رضایتمندی و کامیابی است”. جنگیدن برای چیزی که به آن باور داریم یا شرکت داوطلبانه در نیکوکاری و خیریه‌ای محلی به ما احساس بسیار خوب ارزشمندی می‌دهد و به ما کمک می‌کند تا کامیاب و شادمان باشیم.

منبع

بی بی سی

The post شادکامی و ارتقای بهداشت روان appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

پاسخ دادن به یک موقعیت اضطراری: آیا ناظران کمک خواهند کرد؟

وقتی یک غریبه دچار گرفتاری است: قهرمان گری یا بی‌احساسی؟

قهرمان گری به کارهایی اطلاق می‌شود که شامل خطرجویی جسورانه برای دستیابی به یک هدف ارزشمند است. بکر و ایگلی (۲۰۰۴) کسی را قهرمان می‌دانند که به استقبال خطر به شیوه‌های کم‌خطرتر و بارزتر می‌رود، از قبیل اهدای کلیه، پیوستن به سپاه صلح یا داوطلب پزشکان بدون مرز شدن.

برخی موارد افراد به موقعیت‌های اضطراری به‌صورت خودخواهانه، بی‌توجهی و بی‌احساسی پاسخ می‌دهند.

پنج گام کمک کردن یا کمک نکردن

گام اول، توجه کردن یا عدم توجه به اینکه اتفاقی غیرعادی در حال رخ دادن است.

گام دوم، درست تفسیر کردن یک رویداد به‌عنوان موقعیت اضطراری. در گام دوم ممکن است غفلت جمعی اتفاق بیافتد، یعنی چون هیچ‌یک از ناظران از آنچه در حال رخ دادن است مطمئن نیست، هر کدام به دیگری متکی است و ممکن است هیچ‌کس کمک نکند. تا اندازه‌ای به خاطر پخش مسئولیت، هرچه تعداد ناظران یک موقعیت اضطراری بیشتر باشد، احتمال کمک‌رسانی کمتر می‌شود یا به تأخیر می‌افتد (اثر ناظر).

گام سوم، تصمیم به اینکه کمک رساندن وظیفه و مسئولیت شماست.

گام چهارم، تصمیم به اینکه شما دارای دانش یا مهارت‌های لازم برای اقدام هستید.

گام پنجم، تصمیم‌گیری نهایی برای دادن کمک. مردم در این مرحله متوسل به نوعی جبر شناختی می‌شوند، یعنی جنبه‌های مثبت و منفی کمک کردن را سبک و سنگین می‌کنند.

عوامل بیرونی و درونی مؤثر بر نوع‌دوستی

عوامل موقعیتی که کمک کردن را افزایش یا بازداری می‌کنند

خصوصیات قربانی از ویژگی‌های مهمی است که احتمال کمک را افزایش می‌دهد.

1. میزان جذابیت قربانی،
2. جزئیات موقعیت که آیا خود او مسئول مشکل بوده است یا خیر،
3. قرار گرفتن در معرض الگوهای جامعه پسند،
4. کمک‌رسانی به کسانی که دوستشان دارید،
5. حالت هیجانی شخص، و
6. کمک به کسانی که از ما تقلید می‌کنند، از عوامل موقعیتی‌ای هستند که کمک کردن را افزایش یا بازداری می‌کنند.

تقلید کردن یعنی تمایل خودکار به تقلید رفتار کسانی که با آنها تعامل داریم. انسان‌ها از لهجه، آهنگ صدا، و نحوه بیان کسانی که در اطرافشان هستند تقلید می‌کنند. تقلید موجب افزایش دوست داشتن و هم‌حسی می‌شود و در نتیجه نقش کلیدی در تعامل‌های اجتماعی بازی می‌کند. همچنین احتمال کمک کردن به اعضای خانواده یا کسانی که ارزش‌های مشابه با ارزش‌های ما دارند بیشتر از دیگران است.

هیجان‌ها و نوع‌دوستی

حالت هیجانی شخص هم به وسیله عوامل درونی و هم بیرونی تعیین می‌شود و آنها اغلب به دو مقوله مثبت و منفی تقسیم می‌شوند.

در برخی موارد افراد وقتی هیجان مثبت دارند، بیشتر تمایل دارند که به دیگران کمک کنند، اما تحت شرایطی معین، خلق خوش ممکن است احتمال دادن پاسخ جامعه پسند را کاهش دهد. ناظری که در یک حالت خلقی بسیار مثبت قرار دارد و با یک موقعیت اضطراری مبهم روبرو می‌شود، ممکن است موقعیت را غیر اضطراری تعبیر کند.

در برخی موارد وقتی افراد دارای هیجان منفی هستند، کمتر تمایل دارند به دیگران کمک کنند، اما در بعضی شرایط این حالت مانند خلق مثبت تغییر می‌کند. برای مثال اگر کمک کردن خلق بهتری در شما ایجاد کند، ممکن است دست به رفتار جامعه پسند بزنید. یک هیجان منفی اگر خیلی شدید نباشد، بیشتر اوقات اثر مثبتی بر رفتار جامعه پسند دارد.

هم‌حسی و دیگر گرایش‌های شخصیتی مربوط به نوع‌دوستی

گرایش‌های شخصیتی مبتنی بر ساختار ژنتیکی، یادگیری، یا هردوی آنها هستند که در طول زمان پایدار می‌باشند.

هم‌حسی: یک الزام اساسی

هم‌حسی شامل پاسخ‌های عاطفی و شناختی به حالت‌های هیجانی شخصی دیگر، مانند همدردی، تمایل به حل مسئله و اتخاذ چشم‌انداز شخص دیگر است. یک فرد هم حس، آنچه فرد دیگر حس می‌کند را حس می‌کند و می‌فهمد چرا آن شخص چنین احساسی دارد.

روان شناسان تکاملی معتقدند دلسوزی، مؤلفه عاطفه هم‌حسی است، یعنی نه فقط درد دیگران را حس کردن، بلکه توجه نشان دادن و تلاش کردن برای انجام کاری که درد را تسکین دهد.

مؤلفه شناختی هم ظاهراً به‌صورت اتخاذ چشم‌انداز شخص دیگر است، یعنی توانایی قرار دادن خود به‌جای شخصی دیگر. سه نوع اتخاذ چشم‌انداز وجود دارد.

1. چشم‌انداز خودت را جای او بگذار، یعنی می‌توانید تصور کنید که فرد دیگر یک رویداد را چگونه درک می‌کند و در نتیجه باید چه نوع احساسی داشته باشد.
2. چشم‌انداز فکرش را بکن، یعنی مجسم کنید اگر شما در آن موقعیت قرار می‌گرفتید چه احساسی داشتید.
3. چشم‌انداز هم‌حسی با کسی در یک داستان، یعنی همانندسازی با شخصیت‌های خیالی.

هم‌حسی چگونه ایجاد می‌شود؟

جانت استریر معتقد است ما با قابلیت زیستی هم‌حسی به دنیا می‌آییم، اما تجربه‌های خاص ما تعیین می‌کند که آیا این توان بالقوه آشکار شود یا خیر. داشتن یک سبک دل‌بستگی ایمن، پاسخ ناشی از هم‌حسی به نیازهای دیگران را آسان می‌کند.

متغیرهای شخصیتی دیگر که به نوع‌دوستی مربوط هستند

رفتار جامعه پسند به ویژگی‌های دیگری چون احساس خوشبختی، انگیزش پیشرفت، اجتماعی بودن و یک حالت خلقی که به طور مداوم مثبت باشد، ربط دارند و در بین کسانی که پیوسته پرخاشگر هستند، ماکیاولی‌ها و افراد بی‌اعتماد، کمیاب است.

عوامل گرایشی به رفتار جامعه پسند و نوع‌دوست شامل،

1. هم‌حسی،
2. باور به یک جهان عادل،
3. مسئولیت اجتماعی،
4. مکان کنترل درونی که رفتار ما به نتیجه کارمان مربوط است، و
5. خودمحوری کم

است.

تعهد درازمدت به نوع‌دوستی و اثرات مورد کمک واقع‌شدن

یک نوع متفاوت از رفتار نوع‌دوستانه، داوطلب شدن برای انجام کاری به یک علت ارزشمند و برای زمانی طولانی است. پنج گامی که برای پاسخ به یک موقعیت اضطراری باید برداشته شوند، در مورد داوطلب شدن هم صدق می‌کند.

تصمیم به داوطلب شدن می‌تواند مبتنی بر ارزش‌های شخصی، نیاز به درک بیشتر درباره مشکل، تمایل به بهسازی و تقویت خود، و یا کاهش دادن احساسات منفی از قبیل احساس گناه یا فرار از مشکلات شخصی باشد. به‌عبارت‌دیگر داوطلبان ممکن است به دلایل کاملاً متفاوتی با یکدیگر همکاری کنند.

یک راه برای ایجاد داوطلب، دستور دادن برای داوطلب شدن است که مورد انتقاد قرار می‌گیرد. یک ویژگی متفاوت داوطلب شدن توسط مک آدامز و همکاران (۱۹۹۷) نسل گرایی معرفی شده است. آنها نسل گرایی را علاقه یک بزرگ‌سال و تعهد او نسبت به رفاه نسل‌های بعدی تعریف کرده‌اند. کسانی که از لحاظ نسل گرایی بالا باشند این علاقه و تعهد را به‌صورت فرزند دار شدن، درس دادن به جوانان و یا دست زدن به اعمالی که اثرات مثبتی فراتر از دوران حیات آنها خواهد داشت، نشان می‌دهند.

نفع شخصی، کمال اخلاقی و ریاکاری اخلاقی

انگیزش و اخلاق

به استون و تامسون (۲۰۰۱) معتقدند که وقتی شخصی با یک معمای اخلاقی از قبیل اینکه آیا به کسی کمک کند یا نه، روبرو می‌شود، سه انگیزه اصلی وجود دارد.

1. نفع شخصی، بدان معنی است که بیشتر رفتارهای ما مبتنی بر جستجوی هر چیزی است که بیشتری رضایت خاطر را برای ما به ارمغان آورد و ما را از تنبیه شدن برکنار دارد و اهمیتی برای پرسش‌های درست و غلط قائل نیست.
2. کمال اخلاقی، از پرسش‌های درست و غلط و منصفانه و غیرمنصفانه سرچشمه می‌گیرد و مقداری از نفع شخصی خود را در راه انجام عمل درست قربانی می‌کنند.
3. ریاکاری اخلاقی، یعنی افراد به‌وسیله نفع شخصی هدایت می‌شوند، اما درعین‌حال مراقب ظواهر بیرونی رفتار خود هم هستند.

علی‌رغم تصویری که دلمان می‌خواهد از خودمان داشته باشیم، حتی در یک موقعیت ساده به نظر می‌رسد که نفع شخصی و ریاکاری اخلاقی ما بر کمال اخلاقی ما غلبه دارند.

دریافت کمک چه احساسی دارد

مورد کمک واقع‌شدن می‌تواند ناخوشایند باشد. نیازمند کمک بودن یادآور مشکل فرد است و دریافت‌کننده کمک شاهد این است که کس دیگری از او خوشبخت‌تر است و عزت‌نفس او آسیب می‌بیند.

وقتی کمک ناخوشایند باشد، ممکن است خودیاری را برانگیزد. هیچ‌کس دوست ندارد درمانده یا بی‌کفایت به نظر بیاید و خودیاری می‌تواند احساس وابستگی و اتکا را کاهش دهد.

انگیزه اساسی برای دست زدن به نوع‌دوستی

هم حسی-نوع دوستی: کمک کردن به دیگران احساس خوشایندی دارد. سیالدینی معتقد است، هم‌حسی زمانی به رفتار نوع‌دوستانه می‌انجامد که فرد با قربانی همانندسازی کند و در واقع با کمک کردن به قربانی به خودش کمک می‌کند.

تسکین حالت منفی: کمک کردن باعث می‌شود کمتر احساس بدی کنید. تحقیقات نشان می‌دهند که ناراحت بودن منجر به رفتار جامعه پسند می‌شوند.

لذت هم‌حسی: کمک کردن به‌عنوان نوعی موفقیت. کمک کردن می‌تواند منجر به‌نوعی پاداش در این جهان و آمرزش در جهان دیگر باشد.

جبر ژنتیکی: کمک کردن به‌عنوان یک پاسخ انطباقی. به‌طورکلی، بهترین فردی را که می‌توان نجات داد خویشاوندی است که هنوز آن‌قدر جوان است که می‌تواند تولیدمثل کند.

سوالات ود را برای متخصصین سایت بهداشت روان ارسال کنید

پیمان دوستی
بهار ۱۳۹۷

منبع

دوستی

برگرفته از کتاب روان‌شناسی اجتماعی دکتر بارون و همکاران، ترجمه دکتر کریمی

The post نوع‌دوستی و رفتار جامعه‌پسند appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

به این معنا، آدمی ضرورتاً خودخواه است. اما لزومی ندارد تصور شود که هرگز نباید به مفهوم معمول، غیر خودخواه هم بشود. آدمی قادر است به دیگران برای دستیابی به امکانات زیست و پرهیز از خطر و آسیب، یاری برساند و همین کار را هم می‌کند. برای توجیه زیست‌شناختی این‌چنین رفتاری باید دست به مشاهده اوضاع و احوالی زد که در آن، رفتار نیک‌خواهی و نیکوکاری ابراز می‌شود. نمونه بسیار آشکار یاری‌رسانی، رفتاری است که پدر مادر در قبال فرزندان خویش دارند. تبیین آشکار و بارز چنین رفتاری در اینجاست که در صورت عدم توفیق پدر مادر در حمایت و مراقبت از فرزندان، درواقع ژن‌های خودشان امکان پایداری و ماندگاری پیدا نمی‌کنند: در پستانداران، مادر باید از نوزاد پرستاری کند؛ پرنده باید برای جوجه‌هایش در لانه غذا ببرد؛ گیاه باید در هر تخم و لانه خود مواد غذایی لازم را بر جای گذارد. البته این قبیل تدارک‌ها به‌هیچ‌وجه همه یاری‌ها و کمک‌های بزرگ‌ترها به کوچک‌ترها نیست. علاوه بر اینها سازوکارهایی در والدین برای شناسایی فرزندان وجد دارد که مساعدت‌های آنها را فقط به فرزندان خودشان منحصر می‌سازد.

وقتی تولیدمثل از طریق جفت‌گیری انجام می‌گیرد و بسیار کمیاب است که بین اقربا باشد، هر فرزند نیمی از ژن‌های والد را با خود دارد. از نقطه‌نظر والدین، هر فرزندی خواه پسر یا دختر از لحاظ انتقال ژن‌ها، نیمه‌ی والدین است و در تولیدمثل و انتقال مرحله بعد نیز، فرزندان نیمی از سهم تولیدمثل را دارند. سهم داشتن در هویت ژنی، منحصر به فرزند نیست و همه‌ی وابستگان نسبی در آن نقش دارند. بنابراین در چارچوب خودخواهی ذاتی و سرشتی، یاری‌رساندن به افراد همنوع و نه فقط به فرزندان، نیز در راستای خودخواهی ذاتی است. این رفتار شخص را نشأت‌گرفته از گزینش خویشاوندی می‌توان به شمار آورد. یعنی انتخاب طبیعی برای کاربرد سازگارانه و انطباقی نشانه‌هایی که مراتب و میزان احتمال خویشاوندی را می‌رساند. به همان اندازه که شواهد پیوندهای ژنی بیشتر باشد، بیشتر انتظار می‌رود که شخص به سود وابستگان در برابر غریبه‌ها، و به سود وابستگان نزدیک‌تر در برابر وابستگان دورتر عمل کند.

پرنده‌ای که جفتش در لانه تخم می‌گذارد اگر تخم‌ها را بارور کند و به جوجه‌هایش غذا برساند بیشتر احتمال دارد در جریان تحول و تکامل پایدار بماند. اما اگر پرنده‌ی دیگری تخم‌ها را بارور کند چه؟

آیا پرنده می‌تواند از این موضوع که همه‌ی تخم‌ها را خودش بارور کرده یا خیر اطمینان حاصل کند؟ در پرندگان ماده جفت شدن‌های چندگانه همراه با رضایت یا بدون رضایت در بسیاری از انواع پرندگان روی می‌دهد. در این‌گونه پرندگان، پرنده نر به‌شدت مراقب رفتار جفت خود بوده و در بیرون راندن رقبا از قلمرو خود بسیار پرتلاش است. در انواعی از پرندگان که به‌طور متوسط ۱۰٪ از تخم‌ها را رقبای پرنده نر بارور می‌سازند، نسبت به انواعی که بارورسازی تخم‌ها انحصاری است احتمال کم‌اعتنایی پرنده نر به جوجه‌ها می‌رود.

گزینش خویشاوندی یکی از عوامل زمینه‌ساز در رفتار ظاهراً غیر خودخواهانه است. پیوندهای متقابل بین افراد ناخویشاوند و نامرتبط که برای هر طرف دارای فواید فوری و یا آتی می‌باشد نمونه‌ی دیگری است. نتیجه‌ی دست‌کاری یا تحریف خودخواهانه‌ی غرایز همکاری یا نوع‌دوستی در گزینش خویشاوندی دیگران نیز همین است. به خاطر پدیده‌ی تخم نهادن یعنی تخم‌گذاری پرنده در لانه‌ی غریبه‌ای که صاحبش برای غذا خوردن رفته (که در بسیاری از انواع پرندگان دیده می‌شود) پرندگان ماده نظیر نرها نمی‌توانند اطمینان داشته باشند که همه‌ی تخم‌های لانه از آن خودشان است. به‌این‌ترتیب پرنده‌ای ماده از راه بهره‌کشی از غریزه‌ی والدی پرنده‌ای دیگر، امکان بقا پیدا می‌کند. یکی از انواع جاندارانی که این قبیل تحریف و دست‌کاری به نهایت در آن راه‌یافته، نوع بشر است که به یاری قابلیت‌های زبانی دست به این کار می‌زند. به روایت شکسپیر، شاه هنری پنجم سپاهیانش را (ما گروه برادران) خطاب می‌کرده است. رهبران فمینیسم نیز از (خواهریت و خواهری) سخن می‌گویند. بدیهی است که تحریف و دست‌کاری هیجانات و عواطف دیگران می‌تواند بنا بر اسباب و عللی ارزشمند یا بی‌ارزش صورت گیرد.

منبع

کیهان – ارشد و دکتری روانشناسی

The post خودخواهی appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.