«ترس بیش از هر عامل دیگری در دنیا، افراد را به زانو در می‌آورد و شکستشان می‌دهد.» امرسون

ترس چیست؟

ترس میلیون‌ها سال قبل یک سیستم هشداردهنده‌ی بدن بود و به ما پیام می‌داد که در معرض خطر مرگ قرار داریم. وقتی اجداد ما در غارها و جنگل‌ها زندگی می‌کردند، هر لحظه ممکن بود توسط حیوانات وحشی بلعیده شوند. در آن دوران ترس و نگرانی، هشداری بود که اجدادمان را به پرهیز از خطرات محیط و ماندن در محدوده‌ی اَمن خود در غارها و در محیط آشنای قبیله وادار می‌کرد. این ترسها باعث شدند که ما برای کاهش خطرات، دست به ابتکار بزنیم. برای دفاع از خود در برابر خطرات محیط، سلاح، مَسکن و ابزارهای مختلفی اختراع کنیم. چنین بود که ترس باعث شد ما بیشتر و بیشتر از قوای عقلانی و خلاقیت خود استفاده کنیم و در طول هزاران سال به‌عنوان گونه‌ی انسانی دوام بیاوریم. بنابراین «ترس» نه‌تنها احساسی طبیعی است، بلکه مفید هم هست. تنها مشکلی که وجود دارد این است که ذهن ما همواره بقای ما را در اولویت قرار می‌دهد و در مواقع بسیاری، ما را از اقدامات و تلاش‌هایی که برای رشد و پیشرفتمان ضروری هستند، می‌ترساند. این ترسها ما را وادار می‌کنند در کنج آسایش خود بمانیم و تجربه‌های جدیدی کسب نکنیم.

تجربه‌ی ترس

ترس، احساس انتظار همراه با نگرانی، بیم و هراس است. ترس همراه با ترشح آدرنالین، علائم فیزیکی مشخصی مثل افزایش ضربان قلب، افزایش دمای بدن، سیخ شدن موهای بدن و … را ایجاد می‌کند. این علائم در مواجهه با موقعیت‌های ترسناک، به‌صورت طبیعی و ناخودآگاه ظاهر می‌شوند.

«ترس احساسی اجتناب‌ناپذیر و واقعی است، اما ادراک ما از ترس و شیوه‌ی واکنشمان نسبت به آن، این‌طور نیست.» مایکل رِی

رویِ دیگرِ ترس

ترس را می‌توان به‌عنوان فرصتی برای نگرشی نو به زندگی در نظر گرفت. ترس درنهایت یک هیجان قوی است و اگر مبدأ آن را بررسی کنیم، می‌بینیم که یک نیروست. نیرویی که می‌توانیم از آن برای دست یافتن به اهداف دلخواه خود استفاده کنیم. ترس کاری را که باید انجام بدهیم، به ما نشان می‌دهد. کاری که می‌توانیم از آن چیزی یاد بگیریم. کاری که انجامش می‌تواند ما را به سطح جدیدی منتقل کند. ترس ماهیت آزمون‌های زندگی ما را مشخص می‌کند. روبه‌رو شدن با این آزمون‌ها، فرصت‌های جدیدی را برای رشد و پیشرفت ما فراهم می‌کند.

«با هر تجربه‌ای که در طی آن به‌راستی با ترس مواجه می‌شوید، قدرت، جرئت و اعتماد به نفس‌تان بیشتر می‌شود.» النور روزولت

ترس به ما چه می‌گوید؟

ترس از چیزهای مختلفی ناشی می‌شود. ترس از سوسک و موش، ترس از ارتفاع، ترس از محیط بسته و غیره نمونه‌هایی از ترس هستند، اما آن ترسی که اینجا موردنظر ماست، ترس از روبه‌رو شدن با یک موقعیت یا تجربه‌ی جدید در زندگی است.

تا سال دوم دبیرستان من از صحبت کردن در جمع می‌ترسیدم. این ترس تا قبل از دبیرستان مشکل زیادی برای من ایجاد نکرد، اما در دبیرستان نمونه، بخش زیادی از نمره‌ی نهایی‌مان را «پاسخ به سؤالات سر کلاس» تشکیل می‌داد. من علی‌رغم اینکه پاسخ بسیاری از سؤالات را می‌دانستم به دلیل ترس از صحبت کردن در جمع، تمام این نمره‌ها را از دست می‌دادم. اگر من می‌توانستم با این ترسم روبه‌رو شوم، پاداش بزرگی در انتظارم بود. این ترس به من می‌گفت که برای کسب آنچه لیاقتش را دارم، باید با آن روبه‌رو شوم. اگر در درون خود از چیزی می‌ترسید حتماً روبه‌رو شدن با آن ترس، فرصت رشد و پیشرفت چشمگیری را برای شما به همراه خواهد داشت.

شش شبح ترس

«ترس و نگرانی سریع‌تر از کار، انسان را هلاک می‌کند.» ناپلئون هیل

ترس‌هایی که با رشد و تغییر ما مرتبط هستند، محدودند. ناپلئون هیل در کتاب معروف «بیندیشید و ثروتمند شوید» شش ترس اصلی را برشمرده است که عبارت‌اند از:

1. ترس از فقر؛
2. ترس از انتقاد؛
3. ترس از بیماری؛
4. ترسِ از دست دادن عشق و محبت اشخاص؛
5. ترس از پیری؛
6. ترس از مرگ.

سایر ترس‌ها اهمیت کمتری دارند و احتمالاً زیرمجموعه‌ی یکی از این ترس‌ها هستند. هیچ چیزی مثل فقر، انسان را آزار نمی‌دهد و او را تحقیر نمی‌کند. متأسفانه یا خوشبختانه، میزان پول و ثروت شما تعیین‌کننده‌ی مقدار زیادی از ارزش، انسانیت و احترام شما در جامعه است. پس جای تعجب نیست که از فقر و بی‌پولی بهراسیم. ترس از انتقاد تا حدود زیادی باعث نابودی ابتکار و خلاقیت ما می‌شود.

ترس از انتقاد ما را وامی‌دارد که همرنگ جماعت شویم و به رونوشتی از سایرین تبدیل شویم. ترس از بیماری با ترس از ناتوانی، درد، رنج و درنهایت با ترس از مرگ مرتبط است. ترس از بیماری، علت بیماریِ بسیاری از افراد است. ریشه‌ی ترسِ از دست دادن عشق و محبت دیگران، احتمالاً به دوران حجر بازمی‌گردد که هر مردی با زور بازو می‌توانست توجه زنان را به خود جلب کند. زور بازو در جوامع متمدن، با قدرت‌های ظریف‌تری مثل قدرت دانش، شهرت، ثروت، منزلت اجتماعی و امثال آن جایگزین شده است.

ترس از مرگ شاید ریشه‌ای‌ترین و عمیق‌ترین ترس در وجود ماست. برای ذهن ما، مرگ به منزله‌ی نابودی و گسستن تمام وابستگی‌های مادی است. تمام انواع ترس به نحوی به ترس از مرگ و فنا مربوط می‌شوند. مرگ ریشه‌ی اصلیِ بسیاری از اضطراب‌های ماست. هریک از ما در مقاطع مختلفی از زندگی خود یکی از این ترس‌ها یا ترکیبی از آنها را تجربه می‌کنیم. واکنش ما در برابر این ترس‌ها، تعیین‌کننده‌ی میزان رشد شخصی، کیفیت و غنای زندگی ماست.

از چه چیزی می‌ترسید؟ چه کاری شما را می‌ترساند؟ ترس مانع کدام اقدام و تغییر در زندگی شماست؟ فهرستی از ترس‌های خود تهیه کنید.

سه راهی ترس

کارن هورنای، نظریه‌پرداز بزرگ روانکاوی، معتقد است که مردم در برابر ترس سه نوع واکنش از خود نشان می‌دهند:

• دور شدن از ترس؛
• مبارزه با ترس؛
• حرکت به‌سوی ترس.

بیشتر افراد از ترس دور می‌شوند. روانکاوان این عملِ انکار یا اجتناب از ترس را «سرکوب» می‌نامند. ما بسیاری از استعدادها و قابلیت‌های درونی خود را به دلیل ترس، سرکوب می‌کنیم و فرصت رشد و تکامل را از خود می‌گیریم. عواقب دور شدن و اجتناب از ترس می‌تواند روان‌رنجوری و روان‌پریشی باشد. در مورد افراد بسیاری، ترس‌های انکار یا اجتناب‌شده از بین نمی‌روند، بلکه بارها و بارها در قالب اختلال‌های روانی مختلف بازمی‌گردند. گاهی اوقات با «مبارزه کردن با ترس»، می‌توانید بر آن غلبه کنید اما در این صورت به ریشه‌ی ترستان دست نمی‌یابید. مثل این است که برای غلبه بر ترس از ارتفاع، با چتر نجات بپرید. در نهایت شاید بتوانید با ترسی کمتر یا با آرامش از هواپیما بپرید، اما وقتی به بالکن خانه‌ی دوست خود در طبقه‌ی دهم می‌روید، هنوز هم می‌ترسید. چرا؟ چون ریشه‌ی ترس شما از ارتفاع، هنوز از بین نرفته است.

نگریستن در چهره‌ی ترس

حرکت به‌سوی ترس، به‌منزله‌ی نگریستن در چهره‌ی آن است. وقتی به یک ترس نزدیک می‌شوید، با آن ترس و ریشه‌ی آن آشنا می‌شوید. در این حالت باید به آن توجه کنید، با آن ترس بمانید و یاد بگیرید که مناسب‌ترین واکنش کدام است. وقتی می‌ترسید چه اتفاقی می‌افتد؟ چه احساسی دارید؟ آنها را یادداشت کنید. چه چیزی از ترستان می‌آموزید؟ وقتی این چنین با ترس روبه‌رو می‌شوید و به آن توجه می‌کنید، بیشتر اوقات ترس ناپدید و ذهنتان شفاف و روشن می‌شود.

«با شهامت، چیزهای بزرگی را بخواهیم تا ما را به پیروزی‌های باشکوهی برسانند. حتی اگر از مسیر شکست عبور کنیم، بسیار بهتر از آن است که مانند روح‌های حقیری باشیم که نه لذتی می‌برند و نه رنجی را تحمل می‌کنند. این روح‌ها در برزخی کسل‌کننده زندگی می‌کنند که در آن نه کسی پیروز می‌شود و نه کسی شکست می‌خورد.» تئودور روزولت

بدترین و بهترین اتفاق

یکی از چالش‌ها یا ترس‌های اصلی خود را در نظر بگیرید مثلاً ترس از پیشنهاد ازدواج به یک شخص، درخواست افزایش حقوق از رئیستان، شروع یک کسب‌وکار جدید، تصمیم به مهاجرت و هر کاری که برای خودتان مهم است و اقدام به آن ترس زیادی را در شما ایجاد می‌کند. حالا فرض کنید که با احتیاط‌ها و آمادگی‌های لازم دست به آن کار می‌زنید. در این صورت بدترین اتفاقی که ممکن است رُخ بدهد، چیست؟

اگر پیشنهاد ازدواجتان رد شود یا اگر ورشکست شوید، چه مشکلاتی برای شما پیش می‌آید؟ چه چیزی را از دست می‌دهید؟ تمام آنچه را که در این حالت پیش خواهد آمد، بنویسید. اغلب اشخاص وقتی این کار را انجام می‌دهند، از میزان ترسشان کاسته می‌شود. حالا بهترین اتفاقی را که ممکن است رُخ بدهد، در نظر بگیرید. از فرد دلخواه خود برای ازدواج جواب مثبت می‌گیرید و یک زندگی عاشقانه را با هم شروع می‌کنید. کسب‌وکاری موفق و عالی پیدا می‌کنید. تمام جزئیات این موفقیت را بنویسید. در آن صورت شما چه‌جور آدمی خواهید بود؟ چه احساساتی خواهید داشت؟ دیگران در مورد شما چه خواهند گفت؟

چه دستاوردهایی برای خود و دیگران به ارمغان خواهید آورد؟ وقتی جنبه‌ی مثبت مواجهه با ترستان را در برابر جنبه‌ی منفی آن قرار می‌دهید، نه‌تنها ترستان کمتر می‌شود، بلکه تمایل و اشتیاقتان نیز برای حرکت به‌سوی آن و اقدام علی‌رغم ترس، بیشتر می‌شود.

کِوین سوربو، هنرپیشه‌ی معروف سریال‌های آمریکایی و تاجر موفق می‌گوید: «من هم در جاهایی احساس ناامنی کرده‌ام. اما از آنچه در مورد آن احساس ناامنی می‌کنم جدا نمی‌شوم، بلکه به دنبالش می‌روم و می‌گویم: «از چه بترسم؟» شرط می‌بندم که تعداد زیادی از افراد موفق می‌توانند به شما بگویند که خیلی بیشتر از دفعاتی که موفق شده‌اند، شکست خورده‌اند. تعداد شکست‌های خود من خیلی بیشتر از تعداد موفقیت‌هایم بوده است. باید دنبال چیزی بروید که از آن می‌ترسید.»

به استقبال ترس بروید

اجتناب از ترس‌ها ممکن است بهای زیادی برای ما به همراه داشته باشد. اگر نخواهیم با ترس مواجه شویم و اگر علی‌رغم ترس دست به اقدام نزنیم، تمام فرصت‌های خود را برای دستیابی به دستاوردهای بزرگ، از دست می‌دهیم. از آن جایگاهی که لیاقتش را داریم، کنار می‌کشیم و استعدادها و نبوغ ذاتی خود را در پستوی وجود خود دفن می‌کنیم. محصول این نوع زندگی جز حسرت و پشیمانی نخواهد بود. بسیاری از ترس‌های ما صرفا ساخته و پرداخته‌ی ذهن خودمان هستند و واقعیت ندارند.

«در تمام عمر درازی که داشتم، نگران چیزهای بسیاری بودم که بیشتر آنها هرگز اتفاق نیفتاد.» مارک تواین

رشد و پیشرفت ما در گروِ روبه‌رو شدن با ترس‌هایمان و اقدام کردن با وجود ترس است. ما از درون به نیروی بیکران قدرت مطلق الهی متصل هستیم. برای روبه‌رو شدن با اقدامات ترسناک، تا جایی که می‌توانید آماده شوید و سپس با توکل مطلق به نیروی بیکران الهی، دست به عمل بزنید و مطمئن باشید که در این صورت هرچه پیش آید، در جهت خیر و منفعت شما خواهد بود.

«خدا گفت: بیایید کنار این پرتگاه. آنها گفتند: ما می‌ترسیم. خدا گفت: بیایید کنار این پرتگاه! آنها آمدند. خدا آنها را هُل داد و آنها پرواز کردند.» گیوم آپولینر، شاعر فرانسوی

در مورد تفاوت روانکاو با یک روانشناس عادی روی این کلیک کنید و برای آشنایی با نتایج و تاثیر روانکاوی روی این لینک کلیک کنید.

منبع

چطور
مبانی موفقیت، جک کنفیلد، ترجمه‌ی گیتی شهیدی، انتشارات نسل نواندیش.
بیندیشید و موفق شوید، ناپلئون هیل، ترجمه‌ی مهدی قراچه‌داغی، نشر شباهنگ.
بالاترین هدف، مایکل ری، ترجمه‌ی ابوذر کرمی، انتشارات نسل نواندیش.

The post چطور از ترس استفاده مفید کنیم؟ appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

آسیب شناسی روانی اجتناب

نشانه‌ها و مکانیزم‌های دفاعی که آسیب روانی را مشخص می‌کنند، پاسخ‌های اجتنابی آموخته‌شده هستند که وظیفه‌ی کاهش دادن اضطراب را برعهده دارند. افراد فوبیک از محرک‌هایی چون سگ‌ها، آسانسورها یا ارتفاعات اجتناب می‌کنند؛ افراد مبتلا به وسواس فکری-عملی از آلودگی، بیماری یا خشم اجتناب می‌کنند؛ افراد مبتلا به اسکیزوفرنی از تماس نزدیک با افراد اجتناب می‌کنند؛ خودبیمارانگاران سعی می‌کنند از بیماری اجتناب ورزند. اگر افراد آشفته از این نشانه‌ها و دفاع‌ها برای اجتناب کردن از این محرک‌ها و محرک‌های دیگر استفاده نکنند، با اضطراب زیادی مواجه خواهند شد که می‌تواند به‌صورت وحشتناک زندگی درآید.

برای این‌که بفهمیم چگونه اضطراب و پاسخ‌های اجتنابی آموخته می‌شوند، بهترین کاری که می‌توانیم انجام دهیم این است که پژوهش‌هایی را بررسی کنیم که در مورد رفتار اجتنابی حیوانات اجراشده‌اند. در ابتدا ممکن است به نظر برسد که پژوهش حیوانی به اختلال‌های انسان ربطی ندارند، اما خواهیم دید که این تحقیقات قیاس‌هایی عالی برای آسیب روانی انسان و مداخله‌های اصلاحی هستند (لویس، ۱۹۹۳؛ استمفل و لویس ۱۹۷۳).

سگی را می‌توان شرطی کرد تا از زنگی که قبلاً خنثی بوده است بترسد و فرار کند. اگر این سگ را در قفس آموزش قرار دهیم و زنگ را به صدا درآوریم، در ابتدا به سمت آن جهت‌گیری نموده و بعد یاد می‌گیرد آن‌را نادیده بگیرد. اما اگر این زنگ رویدادی دردناک یا ترسناک را به دنبال داشته باشد- مثلاً شوک برقی یا صدایی تکان‌دهنده- الگوی پاسخ متفاوتی روی می‌دهد. هنگامی‌که زنگ و شوک هر دو وارد می‌شوند، طولی نمی‌کشد که سگ یاد می‌گیرد از شوک فرار کند- برای مثال با پریدن از روی مانع به سمت دیگر قفس. بعد از چند کوشش که در آن‌ها زنگ و شوک هم‌آیند شده‌اند، سگ یاد می‌گیرد به‌محض به صدا درآمدن زنگ از روی مانع بپرد تا از شوک اجتناب کند. اگر بعد از چند کوشش یادگیری اجتنابی، شوک آسیب‌زا خاتمه یابد، این سگ به‌محض به صدا درآمدن زنگ به اجتناب کردن ادامه می‌دهد. سولومون و واین (۱۹۵۴) گزارش دادند با این‌که امکان دریافت کردن شوک دیگری وجود نداشت، سگ‌های آن‌ها در صدها کوشش از زنگ اجتناب می‌کردند. این سگ‌ها طوری رفتار می‌کردند که انگار دچار فوبی زنگ شده بودند.

ماورر(۱۹۷۴) برای توضیح دادن شرطی‌سازی اجتنابی، از نظریه‌ی یادگیری دو عاملی استفاده کرد. عامل اول شرطی‌سازی کلاسیک یا پاسخ‌گر است که حیوان از طریق آن یاد می‌گیرد از زنگ بترسید زیرا با شوک همراه شده است. این ترس شرطی اضطراب نامیده می‌شود. زنگ تبدیل به محرک شرطی می‌شود که می‌تواند یک پاسخ شرطی خودکار مشابه ترس را فراخوانی کند. اگر این سگ نزدیک زنگ بماند، شدت اضطراب آزارنده افزایش می‌یابد. اگر از روی مانع بپرد، اضطراب کاهش می‌یابد و اجتناب آن به‌وسیله‌ی پیامد قدرتمند کاهش اضطراب تقویت می‌شود. عامل دوم در یادگیری اجتناب کردن، شرطی‌سازی کنش‌گر یا وسیله‌ای نامیده می‌شود زیرا وسیله‌ای است برای به حداقل رساندن اضطراب سگ. است اضطرابی که به‌صورت کلاسیک شرطی شده است وظیفه‌ی محرک برانگیزنده‌ای را بر عهده دارد که پاسخ اجتنابی را فعال می‌کند، درحالی‌که کاهش اضطراب، پیامد لازم را برای تقویت اجتناب وسیله‌ای تأمین می‌کند.

به‌کار بردن این قیاس حیوانی در مورد اختلال‌های انسان می‌تواند ما را از فرایندی آگاه سازد که افراد به‌وسیله‌ی آن یاد می‌گیرند از محرک‌های خاص اجتناب کنند. برای مثال، مرد ۲۴ ساله‌ای برای غلبه کردن بر ترس خود از صمیمی شدن با افراد مخصوصاً با زنان، تحت روان‌درمانی قرار گرفت. از ویژگی‌های برجسته‌ی دوران کودکی آسیب‌زای او مادری متخاصم و پدری الکلی و بدرفتار بود. او خاطرات متعددی را درباره‌ی بدرفتاری جسمانی و کلامی به یاد می‌آورد، مانند زمانی‌که او هنگام صرف صبحانه با شور و شعف گردش علمی در مدرسه صحبت می‌کرد که ناگهان مادرش به خاطر این‌که خیلی بلند صحبت می‌کرد، موهای او را چنگ زد و صورت او را داخل سوپ داغ کرد. او هیچ‌وقت نمی‌توانست پیش‌بینی کند که چه وقت ممکن است پس سری بخورد یا به خاطر نشان دادن خشم، علاقه یا غم تنبیه شود. تنها چیزی‌که می‌توانست پیش‌بینی کند این بود که وقتی افراد حضور دارند، مخصوصاً والدین او، به احتمال بیشتری با واقعه‌ی ترسناکی مواجه خواهد شد.

محرک‌های شرطی که اضطراب را فراخوانی می‌کردند، والدین او بودند که از طریق فرایند تعمیم، تقریباً به هر کسی که ازلحاظ عاطفی با او صمیمی می‌شد، گسترش می‌یافتند. هر وقت که او می‌خواست با کسی صمیمی شود، اضطراب شرطی او فراخوانده می‌شد. هنگامی‌که او از صمیمیت میان‌فردی عقب‌نشینی و اجتناب می‌کرد، اضطراب وی کاهش می‌یافت و اجتناب او از افراد تقویت می‌شد. با این‌که افراد تازه‌ای که با آن‌ها آشنا می‌شد لزوماً صورت او را در سوپ فرونمی‌کردند یا به‌صورت غیرقابل‌پیش‌بینی سر او فریاد نمی‌کشیدند، ولی انگار که شوکی در محیط او وجود دارد، با اضطراب و اجتناب پاسخ می‌داد.

این مثال هم‌چنین نشان می‌دهد که شرطی شدن اختلال‌ها اغلب از آن‌چه که در قیاس حیوانی توضیح داده شد، پدیده‌ی پیچیده‌تری است. از یک طرف، وقتی کودکان در محیط طبیعی خود تنبیه می‌شوند یا می‌ترسند، فقط یک محرک مانند زنگ وجود ندارد که برای فراخواندن اضطراب شرطی شده باشد، بلکه مجموعه‌ی پیچیده‌ای از محرک‌ها وجود دارد. وقتی موقعیتی در انسان‌ها اضطراب ایجاد می‌کند، طوری شرطی می‌شوند که به کل آن موقعیت با اضطراب پاسخ می‌دهند. در مورد فوق، والدین، بزرگ‌سالان، آدم‌ها، سوپ داغ، نشستن پشت میز صبحانه، احساس کردن هیجان‌های قوی و ابراز کردن بی‌پرده‌ی احساس، همگی اضطراب را به‌وجود می‌آورند.

استمفل و لویس (لویس، ۱۹۶۶؛ لویس و همکاران، ۱۹۷۰؛ لویس و استمقل، ۱۹۷۲؛ استمفل و لویس، ۱۹۷۳) برای آزمآیش کردن تأثیرات شرطی کردن حیوانات برای اجتناب کردن از مجموعه‌ی پیچیده‌ای از محرک‌ها، مانند دیواره‌های تیره که صوت به دنبال داشته و بعد چراغ چشمک‌زنی در پی داشتند به آزمایشگاه برگشتند. آن‌ها دریافتند که مجموعه‌ی پیچیده‌ای از محرک‌های شرطی به شرطی‌سازی اجتنابی مؤثرتری منجر می‌شود؛ یعنی پاسخ اجتنابی در مقایسه با زمانی‌که شوک با یک محرک هم‌آیند شده باشد، راحت‌تر آموخته می‌شود و در برابر خاموشی بسیار مقاوم‌تر است.

شرطی کردن مرد جوان خجالتی تفاوت مهم دیگری را بین شرطی‌سازی انسان و حیوان نشان می‌دهد. این مرد، مانند قیاس حیوانی، شرطی شده بود از محرک‌هایی که هنگام تنبیه وجود داشتند، یعنی از افراد، بترسد و اجتناب کند. با این‌حال، او شرطی شده بود تا وقتی‌که والدینش وی را کتک می‌زدند یا سر او فریاد می‌کشیدند از هر چیزی که در آن لحظه تجسم یا احساس می‌کرد نیز دچار اضطراب شود. درنتیجه، او حتی زمانی‌که رویدادهای هیجان‌انگیز را تجسم می‌کرد مضطرب می‌شد و یاد گرفته بود که از تجسم‌کردن این‌گونه تجربیات یا خیال‌پردازی درباره‌ی آن‌ها اجتناب کند. این به‌طور سنتی، سرکوبی اجتنابی نامیده می‌شود. پس دفاع‌ها می‌توانند اجتناب شناختی از افکار، احساسات یا خیال‌پردازی‌های تهدیدکننده باشند که با اجتناب از توجه‌کردن به محرک‌های درونی که اضطراب را فراخوانی می‌کنند، عمل می‌نماید. برای مثال، وقتی‌که این مرد جوان خشم خود را سرکوب یا از آن اجتناب می‌کرد، با کاهش اضطراب که احساس خشم آن را فراخوانی می‌کرد، تقویت می‌شد.

منبع:

کتاب: نظام های روان درمانی
نویسنده: جان نورکراس، جیمز پروچاسکا
مترجم: یحیی سیدمحمدی

The post آسیب شناسی رفتاری – قسمت اول appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.