طبق مقاله منتشرشده عصب‌شناسی، اگر شما با استرس بالا زندگی کنید قبل از اینکه به ۵۰ سال برسید دچار فراموشی می‌شوید و مغزتان آسیب می‌بیند. در این مقاله تأثیر استرس بر مغز و فراموشی بررسی شده است.

طبق مطالعه انجام شده درصد بالا کرتیزول که یک هورمون استرس است، سبب کاهش فعالیت مغز و سایز مغز می‌شود.

با توجه به نتایج تیم تحقیقاتی کاهش فعالیت مغز و عملکرد آن در افراد جوان دیده شد.

کرتیزول یکی از مهم‌ترین هورمون‌های استرس است که تأثیر بسزایی در بدن ایفا می‌کند.

وقتی غده آدرنالین ترشح می‌شود، کورتیزول (هورمون استرس) بیشتری در بدن تولید می‌شود.

این هورمون سبب می‌شود که عملکرد بدن به شدت دچار اختلال شود.

استرس سبب نگرانی، بی‌خوابی، سردرد، بیماری‌های قلبی، مشکلات تمرکز می‌شود.

مغز به شدت آسیب‌پذیر است و استرس سبب تخریب آن می‌شود و جوانان باید با داشتن سبک زندگی سالم از استرس دور باشند.

مقاله: تأثیر استرس بر مغز و فراموشی
منبع : خبرگزاری CNN
مترجم: امیرحسین حسینی پور

پی‌نوشت

کورتیزول چیست؟

کورتیزول (به انگلیسی: Cortisol) معروف‌ترین گلوکوکورتیکوئید بدن است که از غده فوق کلیوی ترشح می‌شود.

کورتیکواستروئیدها به استروئیدهایی گفته می‌شود که در بخش قشری غده فوق کلیوی ساخته می‌شوند. استروئیدها ترکیبات چربی با چهار حلقه کربنی هستند. کورتیکواستروئیدها به دو گروه عمده مینرالوکورتیکوئیدها (mineralocorticoids) مانند آلدوسترون و گلوکوکورتیکوئیدها (glucocorticoids) مانند کورتیزول (۲۱ کربنه) تقسیم‌بندی می‌شوند.

گلوکوکورتیکوئیدها مانند کورتیزول نقش‌های مختلفی از جمله کاهش التهاب، تخفیف واکنش‌های ایمنی، تأثیر بر متابولیسم و افزایش قند خون در بدن دارند

مکانیسم اثر

جایگزینی کورتیکواستروئیدها، کورتیکواستروئیدها از عرض غشای سلولی عبور کرده و با گیرنده‌های اختصاصیسیتوپلاسمی کمپلکس شده، وارد هسته سلول می‌شوند و به DNA (کروماتین) متصل و موجب تحریک روند رونویسی mRNA و به دنبال آن ساخت پروتئین‌های مختلف آنزیم‌های خاصی را تحریک می‌کندنشان داده شده است که وجود سطح بالا و طولانی‌مدت کورتیزول در جریان خون (آن‌چنان که در استرس مزمن پیش می‌آید) دارای تأثیرات منفی است، مانند: – اختلال در عملکرد شناختی – اختلال در عملکرد غده تیروئید – عدم تعادل میزان قند خون – کاهش تراکم استخوان – کاهش بافت عضلات – افزایش فشار خون – تضعیف سیستم دفاعی و واکنش‌های تحریکی بدن – افزایش چربی‌های شکمی که نسبت به تراکم چربی در سایر قسمت‌های بدن، بیشتر مشکل‌زاست. برخی از مشکلات سلامتی مربوط به افزایش چربی‌های شکمی عبارت‌اند از حملات قلبی، ایجاد سطح بالای کلسترول بد (LDL) و سطح پایین کلسترول خوب (HDL) که خود به مشکلات سلامتی دیگری می‌انجامد.

The post تأثیر استرس بر مغز و فراموشی appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

خواب و حافظه رابطه پیچیده‌ای با هم دارند! اما محققان ثابت کرده‌اند که استراحت خوب شبانه، ابزار مناسبی جهت مقابله با فراموشی است. یکی از دلایل آن می‌تواند این باشد که به هنگام خواب، مغز تمام فعالیت‌هایی را که در طول روز قبل داشته است، دوباره تکرار می‌کند.

به گزارش نوروسافاری به نقل از انترپرنر، در یک مطالعه جدید که در مجله کورتکس گزارش‌شده است تلاشی برای درک بیشتر این رابطه انجام‌شده است: آیا ممکن است که نقش خواب فقط جلوگیری از محو شدن خاطرات نباشد؟ آیا خواب می‌تواند بازیابی خاطرات فراموش‌شده را هم تسهیل کند؟

اگر این نظریه درست باشد، خواب نه تنها “وضوح و دقت خاطرات” موجود را افزایش می‌دهد بلکه باید بتواند قفل خاطراتی را که از دسترس خارج شده‌اند را باز کند.

برای پاسخ به این پرسش، نیکولاس دامی، استاد دانشگاه اکستر، آزمایشی را انجام داده است که در آن ۷۲ نفر در طول ۴۵ دقیقه، یادگیری ۲۴ کلمه ساختگی بی‌معنی (مانند frenzilk) را انجام می‌دادند. بلافاصله پس‌ازآن، برای آزمایش یادآوری کلمات، شرکت‌کنندگان سه دقیقه وقت داشتند تا تمامی واژه‌هایی را که از لیست اولیه به خاطر می‌آوردند را در برگه‌ای ثبت کنند.

در مرحله بعد، گروه به دو بخش تقسیم شد. نیمی از افراد به مدت ۱۲ ساعت بیدار مانده، درحالی‌که نیمه دیگر به خواب شبانه رفتند. در پایان دوره ۱۲ ساعته، هر دو گروه مورد بررسی قرار گرفتند تا مشخص شود که تا چه میزان کلمات جعلی را به یاد می‌آورند.

به‌طورکلی، شرکت‌کنندگانی که خوابیده بودند نسبت به کسانی که بیدار مانده بودند عملکرد بهتری داشتند. کسانی که خوابیده بودند، ۶۸ درصد از کلمات ساختگی که در اولین آزمایش به یاد می‌آورند را هنوز به یاد داشتند. کسانی که بیدار مانده بودند، تنها ۴۶ درصد از لغات یاد گرفته‌شان را به یاد داشتند. این یافته تحقیقات قبلی را در این مورد تأیید می‌کند: “خواب یاور حافظه است!”

ولی دامی علاقه اصلی‌اش بیشتر به لغات “تازه به دست آمده” بود، کلماتی که شرکت‌کنندگان قادر به یادآوری در آزمون اولیه نبودند، اما ۱۲ ساعت بعد، در آزمون مجدد به یاد می‌آوردند. در این مورد، تفاوت بین دو گروه بسیار زیاد بود. شرکت‌کنندگانی که نخوابیده بودند، حدود ۷ درصد از کلمات ساختگی را که در آزمون اول به یاد نمی‌آوردند، ۱۲ ساعت بعد، در آزمون دوم به یاد آوردند این رقم برای شرکت‌کنندگانی که خوابیده بود، به ۱۷ درصد افزایش یافت.

البته، این مطالعه، یک مطالعه نسبتاً کوچک است، اما نشان می‌دهد که ممکن است خواب اجازه دهد تا مغز به باز کردن قفل خاطرات ضعیف و متزلزل بپردازد. درحالی‌که دامی ذکر می‌کند تحقیقات بیشتری برای تشخیص اینکه چرا این اتفاق می‌افتد موردنیاز است، معتقد است که هنگامی‌که می‌خوابیم، خاطرات اخیر با سرعت بیشتری در هیپوکامپ بازپخش می‌شوند، که در نتیجه در فردی که این خاطرات را تجربه مجدد می‌کند، منجر به “تقویت و افزایش قابلیت دسترسی” به این خاطرات می‌شود.

اگر این تحقیق تکرارپذیر باشد، پیامدهایی فراتر از آموزش‌وپرورش خواهد داشت. دامی معتقد است: “اگر چه در این مطالعه، مواد آموزشی مربوط به زبانشناسی بود، ولی این یافته‌ها به‌خصوص برای کسانی که با قربانیان یا شاهدان صحنه‌های جرم و جنایت مصاحبه می‌کنند، مفید است.”

اگر شما به دنبال یک نکته عملی و کاربردی از این تحقیق باشید، اجازه بدهید این باشد: خواب دوست حافظه است.

او همچنین می‌گوید: “مطالعه در صبح روز امتحان، ایده جالبی نیست!”

بنابراین دفعه بعد که در حال آماده کردن خود برای یک آزمون، ارائه، یا هر چیز دیگری هستید که نیاز به حفظ اطلاعات دارد، مطمئن شوید که زمان کافی برای استراحت قبل از آن کنار گذاشته باشید؛ برای جلوگیری از احساس وحشتناک رسیدن به چیزی در ذهنتان که شما فکر می‌کنید می‌دانید، ولی فقط می‌بینید که به یک نحوی، به طور معجزه‌آسا و ناجوری، از ذهنتان رفته است!

لینک مقاله این تحقیق در ژورنال کورتکس:

Sleep not just protects memories against forgetting, it also makes them more accessible

منبع

نوروسافاری

The post امکان بازیابی خاطرات فراموش‌شده در خواب appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

همان‌طور که در مقاله‌ی مکانیزم‌های دفاعی گفته شد، این مکانیزم‌ها را به‌نوعی انحراف کامل یا نسبی از واقعیت دانستیم. این ایده که ما تجارب هیجانی نامطبوع را فراموش می‌کنیم و آن را از هشیار به ناهشیار هدایت می‌کنیم، برای اولین بار توسط فروید به‌صورت جدی مطرح و به سنگ‌بنایی برای نظریه‌ی جنجالی‌اش تبدیل شد. در ادامه با مفهوم سرکوبی یا واپس‌رانی به قلم شولتز بیشتر آشنا خواهید شد. فروید اولین کسی نبود که به این مفهوم پی برد و جالب این‌که آخرین نفر هم نبود. پیش از او شوپنهاور و نیچه به آن پرداختند و بعد از او روانشناسان شناختی مدرن نیز بر این باور شدند که احتمال فراموش کردن خاطرات همراه با هیجان منفی، برای ما زیاد است. سؤال اساسی این است که چطور وقتی چیزی به ناهشیار فرستاده می‌شود بازهم تأثیر خودش را می‌گذارد؟ پاسخ فروید شفاف بود. مسئول بخش عمده‌ای از رفتار ما، ناهشیار است؛ نمی‌توان از داخل لیمو، چیزی جر آب‌لیمو تراوش کند. برای همین است که نکات فراموش شده در جلسات روانکاوی اهمیت ویژه‌ای دارد.

حافظه‌ام می‌گوید: «من این کار را کرده‌ام.» اما غرورم می‌گوید: «من نمی‌توانم چنین کاری کرده باشم» و محکم می‌ایستد. سرانجام حافظه جا می‌زند. فردریش نیچه

پرواضح است که هرکدام از مکانیزم‌های دیگر، حداقل اندکی سرکوبی و فراموشی را شامل می‌شوند. اما سؤال اساسی این است که چرا باید برای کنار آمدن با واقعیت، دست به دامن چنین چیزی شویم؟ فروید در جوانی بر این باور بود که مسائل سرکوب‌شده در کودکی باعث ایجاد تعارضات و درنتیجه اضطراب می‌شوند. بعدها به این نتیجه رسید که این فرآیند، برعکس هست. این اضطراب است که عامل ایجاد سرکوبی می‌شود. وقتی ما در جامعه رشد می‌کنیم، مجبور می‌شویم برای تطابق با محیط روی بخش‌هایی از وجودمان پا بگذاریم. ممکن است این فرهنگ پذیری به حدی در ما درونی شود که نتوانیم غرایز طبیعی‌مان را بپذیریم و برای فرار از اضطراب ناشی از آن، آنها را از سیطره آگاهی‌مان خارج کنیم. فرض کنید که پسربچه‌ای، کتک سختی از پدرش بخورد. بخشی از وجودش نسبت به پدر نفرت عمیقی پیدا می‌کند. این نفرت باعث خواهد شد کودک وجدانش به درد آید. کودک برای این‌که در برابر این موضوع از خودش دفاع کند، این اتفاق را به‌طورکلی به‌دست فراموشی می‌سپارد.

در متن زیر که از کتاب نظریه‌های شخصیت شولتز آمده با فرآیند سرکوبی بیشتر آشنا می‌شویم:

مکانیزم دفاعی سرکوبی

سرکوبی، انتقال غیرارادی چیزی از آگاهی هشیار است. این نوعی فراموشی ناهشیار وجود چیزی است که موجب ناراحتی ما می‌شود و اساسی‌ترین و رایج‌ترین مکانیزم دفاعی است. سرکوبی می‌تواند بر خاطراتی که از موقعیت‌ها یا افراد داریم، بر برداشتی که از زمان حال داریم (طوری که نتوانیم رویدادی را که آشکارا ناراحت‌کننده است، درک کنیم) و حتی بر عملکرد فیزیولوژیکی بدن ما تأثیر بگذارد. برای مثال امکان دارد مردی سائق جنسی خود را آن‌چنان شدید سرکوب کند که عقیم شود.

وقتی یک فکر فراموش می‌شود، به کجا می‌رود؟فروید

درصورتی‌که سرکوبی، در حالِ فعالیت باشد، برطرف کردن آن دشوار است. چون ما از سرکوبی برای محافظت‌کردن از خودمان در برابر خطر استفاده می‌کنیم. برای برطرف کردن آن، باید مطمئن شویم که آن فکر یا خاطره دیگر خطرناک نیست. اما تا وقتی از سرکوبی دست برنداشته باشیم، چگونه می‌توانیم بفهمیم که خطر دیگر وجود ندارد؟ مفهوم سرکوبی برای نظریه شخصیت فروید اهمیت زیادی داشته و در تمام رفتارهای روان‌رنجور دخالت دارد.(شولتز)

The post مکانیزم دفاعی سرکوبی یا واپس‌رانی appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

هایدگر معتقد بود در دنیا دو وجه اساسی برای هستی وجود دارد:

1. مرتبه فراموشی هستی
2. مرتبه اندیشیدن به هستی

وقتی فرد در مرتبه فراموشی هستی است، در دنیای اشیا می زید و خود را در سرگرمی‌های روزمره‌ی زندگی غرق می‌کند: فرد به پایین کشیده می‌شود تا هم‌مرتبه وراجی‌های بی‌ارزش شود و در آنها مستغرق. فرد خود را تسلیم دنیای روزمره و دلواپسی برای شیوه‌ی وجود چیزها می‌کند.

در مرتبه دیگر، یعنی مرتبه اندیشیدن به هستی، شگفتی فرد تنها در شیوه‌ی وجود چیزها خلاصه نمی‌شود، بلکه وجود چیزها کافی است تا او را به تحسین و تعجب وا دارد. زیستن در این مرتبه به معنای آگاهی دائمی از هستی است. در این مرتبه که اغلب مرتبه‌ی هستی‌شناختی نامیده می‌شود، فرد در اندیشه هستی باقی می‌ماند، نه تنها در اندیشه‌ی آسیب‌پذیری و شکنندگی هستی، بلکه در اندیشه مسئولیتش در قبال وجود خویش. ازآنجاکه فقط در مرتبه هستی شناختی است که فرد با خودآفرینندگی خویش در تماس است، تنها همین‌جاست که نیروی تغییر خویش را به چنگ می‌آورد.

هایدگر معتقد بود فرد با تفکر ساده، تحمل کردن و دندان به هم ساییدن، از مرتبه‌ی فراموشی هستی به مرتبه‌ی آگاهانه‌تر و اضطراب‌انگیز اندیشیدن به هستی نمی‌رسد. موقعیت‌های غیرقابل تغییر و جبران‌ناپذیر خاص و تجربیات مبرم خاصی وجود دارند که فرد را از درون تکان می‌دهند، از مرتبه روزمره هستی بیرون می‌کشند و به مرحله اندیشیدن به هستی می‌برند.

به‌طورمعمول فرد در مرتبه اول زندگی می‌کند. فراموشی هستی، مرتبه عادی و روزمره هستی است. #هایدگر آن را غیر اصیل و ناموثق نامیده است، مرتبه‌ای که در آن فرد نمی‌داند، خود سازنده زندگی و جهانش است، در آن سرگرم افت‌وخیز و آرامش پس‌ازآن است، در آن با پرهیز از انتخاب، بار مسئولیتی را بر دوش نمی‌کشد. بااین‌حال وقتی فرد وارد مرتبه دوم وجود (اندیشیدن به هستی) می‌شود، اصیل و موثق می‌زید. در این مرتبه فرد کاملاً خودآگاه می‌شود، یعنی از خود به‌عنوان منی از خودبرگذرنده (گزینش کننده) و تجربه‌گرا (برگزیده) آگاه می‌شود، امکانات و محدودیت‌های خویش را می‌پذیرد، با آزادی و پوچی مطلق رودررو می‌شود و از این مواجهه مضطرب و نگران.

حال مرگ چه ارتباطی با این‌ها دارد؟ هایدگر معتقد بود فرد با تفکر ساده، تحمل کردن و دندان به هم ساییدن، از مرتبه‌ی فراموشی هستی به مرتبه‌ی آگاهانه‌تر و اضطراب‌انگیز اندیشیدن به هستی نمی‌رسد. موقعیت‌های غیرقابل تغییر و جبران‌ناپذیر خاص و تجربیات مبرم خاصی وجود دارند که فرد را از درون تکان می‌دهند، از مرتبه روزمره هستی بیرون می‌کشند و به مرحله اندیشیدن به هستی می‌برند. در میان تجربیات مبرم (که یاسپرس بعدها به‌عنوان موقعیت‌های مرزی یا سرحدی از آن‌ها یاد کرد) مرگ موقعیتی بی‌همتا و منحصربه‌فرد است: مرگ موقعیتی است که امکان زندگی اصیل و موثق را برایمان فراهم می‌کند….

این دیدگاه ـ که مرگ سهم بسزایی در زندگی دارد ـ به‌راحتی پذیرفتنی نیست. معمولاً مرگ را مصیبتی تمام‌عیار می‌بینیم و هر دیدگاه متضادی را مانند شوخی نامحتملی مردود می‌شماریم. بدون طاعون و مصیبت هم می‌توانیم سر کنیم، ممنون!
ولی قضاوت را برای یک لحظه به تعویق بیندازید و زندگی را بدون اندیشه مرگ تصور کنید. زندگی بخشی از شور و هیجانش را از دست

می‌دهد. وقتی مرگ انکار شود، زندگی کوچک می‌شود و نقصان می‌یابید. فروید که کمتر به مرگ پرداخته است، معتقد بود ناپایداری زندگی به شور ما برای زیستن می‌افزاید. محدودیت در امکان بهره‌مندی از لذت، به ارزش لذت می‌افزاید. فروید در طی جنگ جهانی اول نوشته است جذبه‌ی جنگ در این بود که مرگ را دوباره به زندگی آورد: «زندگی حقیقتاً دوباره جالب شد، دوباره محتوی کامل خود را بازیافته است.» وقتی مرگ را طرد می‌کنیم، وقتی توجهمان را به مخاطرات مرگبار از دست می‌دهیم، زندگی فقرزده و مایه باخته می‌شود. فروید نوشته: در چنین حالتی زندگی بدل می‌شود به چیزی سطحی و توخالی، چیزی مثل لاس‌زنی آمریکایی که از همان ابتدا معلوم است قرار نیست اتفاقی بیافتد و نقطه‌ی مقابل رابطه عاشقانه اروپایی است که در آن، هر دو طرف رابطه عواقب جدی آن را مدام در نظر داشته باشند.

منبع:

کتاب: روان‌درمانی اگزیستانسیال
نویسنده: اروین یالوم
ترجمه: سپیده حبیب

The post هایدگر، مرگ آگاهی و مراتب هستی appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.