دوست داشتن و دوست داشته شدن از جمله نیازهای هست که هر انسانی دارد لذا برای ارضای این نیاز ما اقدام به ایجاد رابطه با دیگران می­کنیم تا شاید بتوانیم عطش خود نسبت به عشق را پاسخ بدهیم اما گاهاً  بعد از گذشت مدت زمانی از شروع رابطه احساس می­کنیم یک جای کار می­لنگد و با خود می­گوییم که این عشق همانی نیست که من می­خواستم و گاه در این باره دو دل و مردد هستیم لذا برای رعایی از این تردید و دو دلی اینجا می­خواهیم به این بپردازیم که فرق بین عشق سالم و ناسالم در چیست؟ شاید این گونه بتوانیم از افتادن در دام روابط ناسالم نجات یابیم…..

دکتر کیم مارتز استاد روانشناسی و مسوول مرکز روانشناسی دانشگاه آلبرتا کانادا مقاله ای در باب مقایسه عشق سالم و عشق ناسالم ارائه کرده اند:

عشق سالم: هر فرد محترم  است و  نیازهایش در نظر گرفته می شود.

عشق بیمار: احساس فشار می کنید از اینکه باید به فرد دیگری تبدیل شوید تا با شریکتان متناسب باشید.

عشق سالم: اعتماد و صداقت پایه اصلی رابطه هستند.

عشق ناسالم: بی اعتمادی و احساس نا امنی در رابطه دیده می شود و افراد مرتب یکدیگر را چک می کنند.

عشق سالم: ارتباط و مکالمه بین دو  نفر باز و شفاف و بدون استرس و ترس است.

عشق بیمار: فرد از اینکه احساسات و مخالفتش را با شریکش بیان کند می ترسد.

عشق سالم: تصمیمات و مسوولیتها به صورت عادلانه تقسیم می شود.

عشق بیمار: تصمیمات معمولا یک طرفه بدون در نظر گرفتن نیازهای طرف مقابل گرفته می شود.

عشق سالم: حمایت دوطرفه و غیر شرطی است.

عشق ناسالم: حمایت محدود و معمولا با شرط و شروط است.

عشق سالم: زمانهای خوب بیش از زمانهای بد در رابطه ایجاد می شود.

عشق بیمار: زمانهای بد و تحت فشار و استرس و تنش بیشتر از زمانهای خوب است.

عشق سالم: اختلاف پیش می آید ولی معمولا حل می شود و “هرگز” از خشونت استفاده نمی شود.

عشق بیمار: در حل مسائل روشهای ناسالم مثل مسخره کردن، کنترل، سوء استفاده کلامی، مورد قضاوت قرار دادن و حتی خشونت فیزیکی به کار گرفته می شود و فرد از خلقیات شریکش می ترسد.

عشق سالم: ارتباط با سایر دوستان و ارتباطات اجتماعی نه تنها پذیرفته می شود بلکه تشویق می گردد.

عشق ناسالم: شریکتان می کوشد تا شما را از دوستان و خانواده تان دور کند و منزوی شوید.

عشق سالم: هویت و حریم شخصی افراد حفظ می شود.

عشق بیمار: فرد احساس می کند بدون شریکش نمی تواند زندگی کند، وابستگی شدید دارد و تهدید یا اقدام به خودکشی در صورت پایان رابطه وجود دارد.

عشق سالم: فرد احساس امنیت و خوشحالی در رابطه دارد چه زمانهایی که با شریکش هست و چه زمانهایی که تنهاست.

عشق بیمار: معمولا زمانهایی که فرد تنهاست احساس ناامنی و نگرانی از رابطه دارد و زمانهایی که با شریکش است به تخلیه احساس ناامنی و ناخوشی می گذرد..

به قلم: اصغرکریمی مشاور و روان­درمانگر

The post مقایسه عشق سالم و عشق ناسالم _ اصغر کریمی appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

کسی نمی‌تواند ادعا نماید که در طول زندگی خود احساس طردشدگی را تجربه نکرده است. یکی از آزاردهنده‌ترین تنبیهات بشر در طول تاریخ، طردشدگی از اجتماع بوده است. در گذشته تنها شرط بقای فرد، تعلق به قبیله و ماندن در آن بوده است. ما به قراردادهای اجتماعی پایبند می‌مانیم، زیرا ترس از طرد و جدایی داریم.

در هنگام طردشدن از رابطه ، همان مراکزی از مغز فعال می‌شود که هنگام تجربه درد فعال می‌شود. طردشدن از رابطه با درد و ناراحتی همراه است. شما احساس بازنده بودن می‌کنید و گاهی هم فکر می‌کنید که به این شیوه تحقیرتان کرده‌اند. واقعیت این است که بسیاری از شکست‌های ما با احساس طردشدن همراه هستند.

رابطه‌ی طردشدن با سلامت عمومی مسئله‌ای مهم است. میان طردشدگی و افسردگی، همبستگی بالایی وجود دارد. همچنین کودکانی که قلدری و زورگویی (که رگه‌هایی از طردشدگی و محرومیت را در خود دارد) دیگران را تجربه می‌کنند، بیشتر در معرض افسردگی و ارتکاب جرم و نابهنجاری‌های اجتماعی هستند.

احساس طردشدگی رابطه مستقیمی با افسردگی و اضطراب دارد.

طردشدن از رابطه می‌تواند از جامعه و یا یک فرد دیگر باشد. طرد می‌تواند توسط همکار، دوست، والدین، خواهر یا برادر و یا شریک عاطفی ایجاد شود. احساس طردشدگی در روابط عاشقانه یکی از سخت‌ترین انواع طردشدن است. فرد طردشده احساس خوبی نسبت به خودش ندارد و پیش خود فکر می‌کند هیچ‌کس تمایلی به برقراری ارتباط با او ندارد؛ بدیهی است که چنین احساسی به بروز خشم در فرد می‌انجامد.

احساس طردشدگی را باید با الگوی طردشدگی متفاوت دانست. زمانی که شدت و فراوانی احساس طردشدگی زیاد باشد و فرد توانایی مدیریت رفتارهای خود را نداشته باشد، در سیکل معیوبی قرار می‌گیرد که تداوم‌بخش الگوی طردشدگی در او است. در این حالت، سبک زندگی فرد، افکار، و رفتارهای او باعث می‌شود که خود شرایط طردشدن را برای خویشتن فراهم کند، بنابراین زخم طردشدگی نه تنها در او بهبود نمی‌یابد که هر بار تازه‌تر می‌شود.

الگوی طردشدگی در کودکی به واسطه رفتارهای سرد و خشن والدین و یا اتفاقات غیرمترقبه‌ای چون از دست دادن والدین در اثر مرگ، طلاق، شاغل بودن مادر و غیبت زیاد مراقب اصلی کودک به وجود می‌آید. در بزرگ‌سالی نیز الگوی طردشدگی ممکن است به وجود بیاید. به‌طور مثال، امکان ایجاد این الگو در بزرگ‌سالی در صورت وقوع همزمان مرگ والدین و طلاق، یا طردشدگی از سوی شریک عاطفی و از دست دادن شغل وجود دارد.

ازآنجایی‌که سیستم عصبی ما برای یافتن ارتباط، محتاج دیگران است، طردشدن در یک ارتباط دردناک است. احساس طردشدگی، مانند نیرویی است که می‌تواند باعث انسجام یک رابطه شود و یا آنکه رابطه را خراب کند. به محض آنکه فرد نسبت به شخصی احساس تعلق پیدا کرده و علاقه‌مند می‌شود، این نیرو آغاز به کار می‌کند.

از افراد مختلف می‌شنویم که می‌گویند: حالم تا زمانی که وارد رابطه عاطفی نشده‌ام خوب است و در هنگام رابطه عاطفی به‌شدت دچار اضطراب می‌شوم. در نتیجه فرد از ترس طردشدن از رابطه عاطفی، یا وارد هیچ رابطه عاطفی نمی‌شود و یا آنکه در رابطه خود سعی می‌کند با تمام اطمینان و وجود خود وارد نشود تا در صورت طردشدن از رابطه عاطفی ضربه مهلکی نخورد و از پیش آماده طردشدن از رابطه باشد.

کناره‌گیری شریک عاطفی، باعث می‌شود الگوی طردِ فرد، بیشتر تقویت شود و او به درستیِ الگوی خود یقین پیدا کند. فرد درک نمی‌کند که این رفتارهای خودش بوده است که باعث کناره‌گیری شریک عاطفی او شده است، بلکه باورهای زیر در ذهن او پررنگ می‌شود:

1. به هیچ رابطه‌ای نمی‌توان اطمینان کرد
2. همه رابطه‌ها پایان می‌پذیرند
3. او دوست‌داشتنی نیست

گروهی از افرادی که الگوی طرد دارند، اصولاً جذب افراد طرد کننده می‌شوند، افرادی که از نظر عاطفی در دسترس نیستند. به‌کرات می‌بینیم که فرد، عاشق شخصی در کشور دیگر، شخصی که دارای همسر و خانواده است و طبعاً تمام توجهش به این رابطه نخواهد بود، از نظر دینی با او متفاوت است و امکان وصال بسیار اندک است، دارای روابط متعدد است و تعهدی به رابطه ندارد، می‌شود. به‌این‌ترتیب، این فرد جذب الگویی می‌شود که شبیه الگوی خانواده اوست.

مادری که از نظر عاطفی در دسترس نبوده است، پدری که اوقات زیادی را با فرزندانش صرف نمی‌کرده است، والدینی که به جهت نزاع با هم، انرژی برای کودک نداشتند و درگیر خود بودند و پدر و مادری که دائماً فرزند خود را طرد و ترک می‌کردند، همگی به کودک این باور را منتقل می‌کند که اولاً دنیا و مردم آن همگی همین‌گونه هستند و این نوع رفتارها و بی‌تفاوتی‌ها برای او آشنا است، در ثانی، او آن‌قدر ارزشمند نیست که دیگری عاشق او شود. به این دلایل او نمی‌تواند رابطه بد خود را ترک کند، زیرا باور ندارد که شایسته یک رابطه خوب است و در ضمن فکر می‌کند توانایی نگه‌داشتن یک رابطه خوب را ندارد؛ بنابراین در رابطه با یک فرد سوء استفاده‌گر باقی می‌ماند.

گروهی از افرادی که دارای الگوی طرد می‌باشند، باور دارند که هنوز آن فرد مورد نظرشان را نیافته‌اند و منتظر آن جرقه‌ای هستند که کسی بتواند در دل آنها ایجاد کند. متأسفانه اگر کسی هم بتواند آن جرقه را در دل آنها ایجاد کند، تنها به دلیل آن است که الگوی طرد آنها را تحریک کرده است و به عبارت ساده‌تر، از نظر عاطفی این فرد در دسترس نیست.

زمانی که از آنها سؤال می‌شود، چرا انتخاب او؟ اکثر این افراد می‌گویند که من از کجا می‌دانستم که آنها افرادی متعهد نیستند. اما باید دانست که این افراد ناخودآگاه جذب این افراد می‌شوند. آنها هر کجا احساس طردشدگی کنند، جذب می‌شوند. افرادی که الگوی طرد در آنها شدید است، به افراد خوب و متعهد علاقه‌مند نمی‌شوند (این یکی از دلایلی است که نباید پس از قطع یک رابطه عاطفی به‌سرعت وارد رابطه عاطفی دیگری شد)، زیرا تا الگوی طرد در آنها فعال نشود، هورمون‌های آنها به جریان نمی‌افتد. احساس عدم امنیت در یک رابطه مانند یک عامل جذب‌کننده در آنها عمل می‌کند و رابطه‌ای که به آنها احساس امنیت دهد، آنها را سرد می‌کند.

گروهی از این افراد هیچ ذوقی برای ایجاد ارتباط عاطفی نشان نمی‌دهند، زیرا باور دارند که هم‌اکنون از آرامشی که دارند بسیار خشنود هستند و برای چه آرامش خود را خراب کنند. این حالت معمولاً پس از خستگی از روابط ناموفق متعدد ایجاد می‌گردد. این افراد اعتقاد دارند که در رابطه نبودن، بهتر از داشتن رابطه‌ای است که احساس طردشدگی داشته و خیالشان نامطمئن باشد. در واقع، در ناخودآگاه به خود می‌گویند: «اگر در یک رابطه از نظر عاطفی درگیر نشوم، این رابطه ارزشی ندارد و اگر درگیر شوم به‌شدت احساس ناامنی، اضطراب و احساس طردشدگی دارم. سری را که درد نمی‌کند، دستمال نمی‌بندند. از خیرِ رابطه عاطفی می‌گذرم.»

این افراد معمولاً زمانی که در رابطه هستند، چنان به طرف مقابل می‌چسبند که باعث خفه شدن رابطه می‌شود. وابستگی شدید آنها، طرف مقابل را فراری می‌دهد و طبعاً با ترک طرف مقابل، الگوی طرد در آنها باز هم شدیدتر می‌شود و آنها دلیل این امر را بی‌ارزشی و ناتوانی خود می‌دانند، درحالی‌که این رفتار آنها بوده که باعث خراب شدن رابطه شده است و با تغییر رفتار، به‌سادگی می‌توانند رابطه را حفظ کنند.

راه‌حل ناخودآگاه برخی از افراد برای احساس طردشدن از رابطه در خود و نیز ترس از دست دادن رابطه، داشتن روابط عاطفی سطحی با چند نفر است تا در صورت خراب شدن یک رابطه، بتوانند رابطه دیگر را به سرعت جایگزین آن کنند. این افراد معمولاً پس از تمام شدن رابطه عاطفی، ارتباط خود را با شریک عاطفی سابق خود حفظ می‌کنند و معمولاً جرأت تمام کردن رابطه را ندارند.

منبع

دانشنامه روانشناسی مردمی

The post طردشدن از رابطه عاطفی appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

اراده تولید مثل از نگاه شوپنهاور

فلسفه عشق از نگاه شوپنهاور: بلی می‌تواند با تدبیر و فداکاری تولید مثل بر مرگ غالب گردد

هر موجود زنده عادی، به هنگام بلوغ، سعی می‌کند تا خود را از راه وظیفه تولید مثل فدا کند: آن عنکبوتی که پس از بارور ساختن ماده طعمه آن می‌گردد و آن زنبوری که دائماً برای نسلی که هرگز روی آن را نخواهد دید، غذا و طعام تهیه می‌بیند و آن انسانی که برای تهیه غذا و لباس از بهر زن و فرزندان خویش و تربیت آنان خود را دچار هر گونه رنج مرگ‌بار می‌کند، همه نمونه‌های این امرند. تولید مثل مقصد نهایی هر موجود زنده و قوی‌ترین غریزه آن است، زیرا فقط از این راه اراده می‌تواند بر مرگ پیروز شود. برای تامین پیروزی بر مرگ، اراده تولید مثل از هر گونه نظارت و بررسی علم و اندیشه کاملاً بر کنار است؛ حتی گاهی می‍‌شود که فیلسوفان نیز فرزند پیدا می‌کنند.

«در اینجا اراده از علم مستقل است و کورکورانه از روی طبیعت لاشعور کار می‌کند. بنابراین اعضای تولید درست کانون و مرکز اراده‌اند و قطب مقابل مغزند که مظهر و نماینده دانش است. اعضای تولید اصل حافظ حیاتند و ضامن زندگی جاوید می‌باشند. به همین جهت یونانیان آن را به شکل Phallus و هندوان به شکل lingam پرستش می‌کردند. هزیود (Hesiod شاعر یونانی در قرن هشتم پیش از مسیح) و برمانیدس سخت پرمعنی گفته‌اند که اروس (Eros خداوند عشق به عقیده یونانیان )، موجود اول و آفریننده و اصل همه اشیاء است. رابطه زن و مرد در حقیقت نقطه مرکزی و نامرئی هر گونه عمل و رفتار است و با وجود حجاب‌هایی که بر روی آن افکنده‌اند از همه جا دیده می‌شود. این رابطه علت جنگ و مایه صلح، پایه جد واسال هزل است؛ سرچشمه پایان‌ناپذیر نکات و لطایف، کلید تلویحات و اشارات و معنی کنایات و رموز است. (از منابع عقیده فروید درباره «نکته‌سنجی و لاشعوری») مانند فرمانروای مطلق و حقیقی جهان با کمال قدرت و مهابت بر تخت خویش نشسته و از آنجا با نگاهی استهزاء‌آمیز بر اعمالی که برای در بند داشتن و محدود کردن و یا لااقل نهان ساختن او انجام می‌شود می‌خندد؛ مردم با این اعمال خویش می‌خواهند که آن را در زندگی امری تبعی و عرضی وانمود کنند.» (جلد ۱، ۴۲۶، ۲۵۵؛ جلد ۳، ۳۱۴؛ شوپنهاور مانند همه کسانی که محرومیت جنسی کشیده‌اند، درباره نقش آن مبالغه می‌کند؛ رابطه خانوادگی در جوانان عادی بر رابطه جنسی برتری دارد.)

فلسفه عشق از نگاه شوپنهاور

فلسفه عشق بر محور این اطاعت پدر از مادر و والدین از فرزند و فرد از نوع می‌چرخد. قانون جاذبه جنسی در آغاز برای آن است که انتخاب رفیق و همدم، گرچه به طور ناآگاه باشد، به منظور شایستگی متقابل برای تولید صورت گیرد.

«هر کسی دنبال همسر و همدمی ‌است که نقایص او را رفع کند تا مبادا این نقایص دوباره تولید شود؛ مردی که جسماً ناتوان است دنبال زنی قوی است؛ هر کس در شخص دیگر آن چیزها را زیبا می‌داند که خود فاقد آن است، اگر چه آن امور گاهی خود نقص باشد. صفات جسمانی زن و مرد همسر باید چنان باشد که به منظور تولید نمونه و مثل کامل نوع تا آنجا که مقدور است، مکمل هم باشند و از این رو همدیگر را منحصراً دوست بدارند. آن شعور قوی که ما را وادار می‌کند تا هر یک از اعضای بدن را نیک بسنجیم و آن نگاه‌های ناقدانه وسوسه‌آمیز که عاشق و معشوق بهم می‌کنند، همه برای آن است که شخص، ولو این که خود نداند، امری بالاتر از خود را می‌جوید. هر اندازه که زنی با مردی از مرحله تولید دورتر می‌شوند، به همان قدر از زیبایی آنها در نظر یکدیگر کاسته می‌شود، جوانی بدون زیبایی جاذبه جنسی دارد ولی زیبایی بدون جوانی این جاذبه را ندارد. فلسفه عشق آن است که شخصی با صفات معینی به وجود آید و برای همین است که اساس عشق محبت متقابل نیست بلکه تملک معشوق است.

عشق به عنوان اصلاح نژاد

با این همه، بدفرجام‌ترین ازدواج‌ها آن است که از روی عشق انجام گیرد و علت آن مسلماً در این است که فلسفه عشق ادامه نوع است نه لذت شخصی. یک مثل اسپانیایی می‌گوید: «آنکه از روی عشق ازدواج می‌کند، باید در اندوه به سر برد.» نیم کتاب‌هایی که درباره ازدواج نوشته شده است، بیهوده است؛ برای آنکه این کتاب‌ها به جای آنکه ازدواج را برای حفظ نوع بدانند، بهر همکاری و دوستی می‌دانند. طبیعت توجه ندارد که بداند آیا پدر و مادر برای همیشه خوشبختند یا برای یک روز. آنچه طبیعت بدان علاقمند است این است که بداند تولیدمثل تا کجا انجام می‌گیرد. ازدواج‌هایی که به دستور پدر و مادر بخاطر ثروت و مقام انجام می‌گیرد، غالباً از ازدواج‌های عشقی بادوام‌تر وسعادتمندتر است. با این همه زنی که، به‌رغم نصیحت پدر و مادر، به خاطر عشق ازدواج می‌کند مایه تحسین است؛ زیرا او آنچه مهم‌تر است برگزیده و مطابق روح طبیعت (به عبارت بهتر نوع) عمل کرده است؛ در صورتی که نصیحت پدر و مادر بر طبق روح خودخواهی خودشان بوده است. عشق بهترین راه اصلاح نژاد است.

هم‌چنان که عشق فریب طبیعت است، ازدواج مایه فرسودگی عشق و رفع اشتباه و فریب است. فقط حکیم و فیلسوف می‌تواند در ازدواج خوشبخت شود، ولی فلاسفه ازدواج نمی‌کنند.

عشق به عنوان فریب طبیعت

«عشق فریبی است. تا آنچه بیشتر به نفع نوع است تا نفع فرد، انجام گیرد. پس از آنکه این مقصود انجام شد و هدف نوع حاصل آمد، فریب و اشتباه رفع می‌گردد و فرد در می‌یابد که او بازیچه و گول خورده نوع بوده است. اگر عشق پترارک سیراب می‌شد نغمات او پایان می‌پذیرفت.»
اطاعت فرد از نوع مایه دوام نوع است و این امر در تعلق حیات فرد به سلول‌های تولیدی مشهود می‌گردد.

«دافع و محرک جنسی حیات باطنی درخت (نوع) است و زندگی یک درخت فرد بر تنه این نوع پیوند است، هم‌چنان که برگی از درخت غذا می‌گیرد و خود در تهیه غذای درخت شرکت می‌کند؛ علت قدرت این محرک جنسی همین است و از اعماق طبیعت ما برمی‌خیزد. معنی خصی کردن فرد این است که او را از تنه نوع خود که بر روی آن نمو می‌کرد، جدا کنند، در نتیجه این جدایی فرد خشک و پژمرده می‌گردد و علت انحطاط قوای روحی و جسمی ‌اختگان و خصیان همین است. پس از انجام عمل لقاح (خدمت به نوع) در هر فردی از افراد حیوان، خستگی و فرسودگی موقتی پیدا می‌شود و به همین جهت کلزوس (Celsus فیلسوف افلاطونی ضد مسیحیت (قرن دوم مسیحی)) گفته است:

Seminis emissio est partis animae Jactura

و این شعر که به ابن سینا نسبت می‌دهند در همین معنی است:

احفظ منیک ما استطعت فانها        ماء الحیات تصب فی الارحام

** شعر منسوب به ابن سینا تا اندازه‌ای قریب بمضمون جمله لاتینی کلزوس است و از طرف مترجم الحاق شد.

قدرت تناسلی

از میان رفتن قدرت تناسلی در مرد دلیل نزدیک بودن مرگ است؛ افراط در استعمال این قدرت زندگی را کوتاه می‌سازد و از طرف دیگر اعتدال در آن تمام قوا و مخصوصا قوای عضلانی را افزایش می‌دهد و قهرمانان یونانی همین روش را به کار می‌بردند؛ در حشرات نیز محدود ساختن عمل تناسل موجب می‌شود که زندگی او تا بهار آینده ادامه یابد؛ تمام این امور نشان می‌دهد که حیات فرد از اصل و ریشه در گرو حیات نوع است. تولید مثل بالاترین نقطه است و پس از وصول به آن مشعل حیات به سرعت به خموشی می‌گذارد تا آنکه حیات قوی بقای نوع را تضمین کند و همان حوادث را تکرار نماید. این توالی مرگ و تولید، نبض انواع است. مرگ افراد برای انواع مثل خواب برای اشخاص است و آیین اعظم طبیعت در خلود و بقاء همین است. زیرا تمام جهان با همه حوادث خود تجسم یک اراده نامرئی است و صورت آن همه صور را بهم اتصال می‌دهد، هم‌چنان که به آهنگ موسیقی صداهای مفرد زیر و بم را به هم وصل می‌کند. در مکالمات اکرمان با گوته (جلد ۱، صفحه ۱۶۱) گوته می‎گوید: «روح ما موجودی است که طبیعت آن فناناپذیر است و فعالیت آن از ابد تا ازل ادامه دارد. همچون خورشید است که فقط به نظر ساکنان کره خاک غروب می‌کند و حال آنکه در حقیقت غروب ندارد و همواره می‌تابد.» این تشبیه را گوته از من گرفته است نه من از او.»

فقط در زمان و مکان است که موجودات جدا و منفصل دیده می‌شوند. این دو، اصل انفراد را به وجود آورده‌اند یعنی حیات را به موجودات زنده مشخص که در زمان‌ها و مکان‌های مختلف ظاهر می‌شوند، تقسیم کرده‌اند، زمان و مکان پرده‌های مایا هستند و حجابی هستند بر روی وحدت اشیاء جوهر فلسفه این است که بدانیم «افراد و اشخاص فقط ظواهرند نه امور فی ذاته و فی نفسه و این که در تغییر دائمی‌مواد بقای ثابت صورت را مشاهده کنیم» شعار تاریخ باید این باشد Eadem sed aliter «عبارات ناشتی و حسنک واحد» و به قول ابو العلاء

و کانما هذا الزمان قصیده        اضطر قائله الى ابطاء

هر چه اشیاء بیشتر تغییر کنند، بیشتر به حال خود باقی هستند.

آنکه اشیاء و اشخاص در تمام ایام به نظرش شبح و سراب نیایند، استعداد فلسفی ندارد. فلسفه حقیقی تاریخ در این است که بدانیم تغیر بی‌پایان اشیاء و تبدل حوادث، امر واحد لایتغیری است که پیش از ما بوده و امروز هست و بعد خواهد بود و همواره هدفش یکی است. با این ترتیب فیلسوف تاریخ صفت واحد بازر تمام حوادث را درک خواهد کرد و علی‌رغم تنوع حوادث و عادات و رسوم و اوضاع و احوال، بشریت واحد را همه جا خواهد دید. از نظر فلسفی مطالعه کتاب هرودوت مطالعه تمام تاریخ است. رمز واقعی طبیعت در همه امکه و ازمنه دایره است که نمونه و صورت تقهقر می‌باشد.

ما دوست داریم که تاریخ را مقدمه ناکامل عمر کامل و با شکوه خود بدانیم ولی این خودخواهی و حمق است. «به طور کلی عقلاء همواره یک سخن بیش نگفته‌اند و ابلهان که همواره اکثریت داشته‌اند نیز یک نحو عمل کرده اند که همان مخالفت عقلاء باشد؛ و این امر همیشه مستمر است؛ زیرا بقول ولتر ما جهان را به همان زشتی و فساد که باز یافته بودیم ترک خواهیم گفت.»

در پرتو این، معنی نو منحوسی از حقیقت نامساعد جبر بدست خواهیم آورد. «اسپینوزا می‌گوید (نامه ۶۲) اگر سنگی که به فضا پرتاب می‌شود دارای شعور باشد، خود را در این راهی که طی می‌کند آزاد و مختار خواهد دانست. من به این سخن افزوده می‌گویم که حق با این سنگ است. قوه‌ای که او را پرتاب می‌کند همان است که در من داعی خوانده می‌شود و آنچه در سنگ از جاذبه و ثقل و صلابت ظاهر می‌شود، باطناً همان است که من در خود به نام اراده حس می‌کنم و اگر سنگ نیز شعور داشت همان را مانند اراده حس می‌کرد.» ولی نه سنگ مختار است و نه فیلسوف. اگر اراده به شکل کل در نظر آید. آزاد است و مختار؛ زیرا در جنب آن اراده دیگری که آن را مجبور و محدود کند وجود ندارد؛ اما هر جزئی از اجزاء اراده کل یعنی انواع و افراد و اعضاء همه معلول و مجبور اراده کلی هستند.

هر کسی خود را بیش از تعقل، حتی در اعمال فردی خویش کاملاً آزاد می‌داند و خیال می‌کند که هر لحظه می‌تواند طور دیگری زندگی کند، یعنی می‌تواند در هر آن که بخواهد خود را از نو بسازد. ولی پس از تعقل و تجربه به حیرت تمام در می‌یابد که آزاد نبوده است بلکه اسیر دست ضرورت و ایجاب بوده است و علی‌رغم تفکرات و تصمیمات خویش، نمی‌تواند خود را عوض کند و در سرتاسر زندگی خود مجبور است که محکوم صفات و سجایای اصلی و ذاتی خود که در هر غایت و مقصدی مستتر است. باشد.»

منبع

مقاله: فلسفه عشق از نگاه شوپنهاور
کتاب: تاریخ فلسفه
نویسنده: ویل دورانت
مترجم: عباس زریاب خویی

The post جهان همچون اراده: فلسفه عشق از نگاه شوپنهاور appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

انتخاب همسر در مردان از دیدگاه فروید: فروید در روانکاوی، ۴ نوع عشق مردان به زنان را معرفی می‌کند. در اطراف ما چنین عشق‌هایی را زیاد می‌بینیم. مطالعه این ۴ نوع عشق مردانه خالی از لطف نیست

عشق به زن آسیب‌دیده

در این نوع انتخاب همسر در مردان از دیدگاه فروید ، مردان، هیچ موقع زنی را انتخاب نمی‌کنند که در ارتباط با دیگری نباشد. آنها، زنی را می‌خواهند که شوهر، نامزد و یا رابطه‌ای دارد و تنها در این صورت است که آن زن برایشان ارزشمند و خواستنی می‌شود. هر چه مانع برای رسیدن سخت‌تر، عشق و تمنای مرد، بیشتر می‌شود. زن باید غیرقابل‌دسترس باشد و احساسات حاکم بر رابطه، عدم امنیت و اطمینان خاطر باشد.

این نوع انتخاب، نیاز به رقابت و خشونت را تأمین می‌کند که مرتبط است با دوران کودکی فرد و عقده ادیپ حل‌نشدهٔ او. چنین مردی در خانواده‌ای بزرگ شده که عمیقاً حس کرده، مادرش متعلق به مرد دیگری (پدر) است. این نوع انتخاب تکرار موقعیت قدیم در کودکی است. بنابراین، سوم شخص آسیب‌دیده کسی نیست جز پدر. در واقع دسترسی و تملک مادر آسان نبوده؛ بنابراین او که چنین یاد گرفته، نحوهٔ انتخاب شریک در روانش تنها با گذشتن از موانع بسیار امکان‌پذیر است.

عشق به روسپی (فاحشه)

در این نوع انتخاب همسر در مردان از دیدگاه فروید ،مردانی قزار دارند که هیچ علاقه‌ای به زن نجیب و پاک‌دامن ندارند. آن‌ها ترجیح می‌دهند زنی را انتخاب کنند که به واقع روسپی است و یا دربارهٔ عفیف بودن وی شبهات و شایعاتی وجود دارد. جالب اینجاست که حسادت این مرد متوجه شوهر زن نیست، بلکه متوجه مردانی است که با این زن در ارتباط مشکوک هستند.

این نوع از انتخاب تحت تأثیر تثبیتی است که در کودکی در ارتباط با مادر رخ داده است. در هشیاری مرد، مادرش مقدس‌ترین و پاک‌ترین زن جهان است و بین مادر و فاحشه تفاوت بسیار زیادی وجود دارد. با رجوع با گذشتهٔ مرد، می‌توان لحظاتی را یافت که در روان او این دو مفهوم متضاد “مادر عفیف” و “فاحشه” با هم یکی شده‌اند. این زمانی رخ داده است که پسربچه در حال کشف رازهای موجود در روابط زناشویی بین بزرگ‌سالان بوده است. در ابتدا پسربچه احتمال هرگونه رابطه‌ای را بین والدینش انکار می‌کند. از دیگران چنین چیزی ممکن است ولی والدین او فراتر از این‌گونه مسائل هستند. گرچه که دیر یا زود به مستثنا نبودن پدر و مادرش پی می‌برد، خصوصاً مادرش دیگر بی‌گناه به نظر نمی‌رسد و از این پس بین او و فاحشه، فاصلهٔ بسیار زیادی وجود ندارد.

چنین دریافت و باوری، آرزوهای پنهان کودکی او در مورد میل نزدیکی بیشتر با مادرش، را بیدار می‌کند، گرچه امکان داشتن او را تمام و کمال نداشته است. این قضیه عقده ادیپ را نیز از نو فعال می‌کند؛ پسربچه از پدرش متنفر می‌شود و تمایل به مادرش پیدا می‌کند؛ گرچه عمل خیانت او را هم نمی‌تواند ببخشد.

ترکیب دو رانهٔ متضاد – تمایل به مادر و تمایل به انتقام از او – خیانت مادر را در نظر او جذاب‌تر می‌سازد. پارتنر مادر، همان کسی که مادر با او مرتکب خیانت می‌شود، ویژگی‌های ایگوی پسر یا شخصیت ایده آل وی را پیدا می‌کند. در این فانتزی‌ها پسر رشد کرده و خود را در سطح پدرش می‌بیند. بنابراین عشق به روسپی نوعی تثبیت است. این فانتزی را پسر در بلوغ خود شکل داده و در بزرگ‌سالی به چنین روابطی منجر می‌شود.

نجاتِ زن (غمگین) موردعلاقه

این‌گونه مردان معتقدند که پارتنرشان به کمک آن‌ها نیاز دارد و در غیر این صورت جایگاه اجتماعی خود را از دست می‌دهد و یا بدون آن‌ها کلاً از دست می‌رود. به همین دلیل است که جذب زنانی می‌شوند که ناشاد هستند و می‌خواهند آن‌ها را از خطر یا رنجی نجات دهند.

مفهوم نجات از دل عقدهٔ والدینی ناشی می‌شود. به محض اینکه پسربچه متوجه می‌شود زندگی‌اش را مدیون والدینش است و یا اینکه مادرش به او زندگی بخشیده است، مشتاق می‌شود که با چیزی با ارزش لطف آن‌ها را جبران کند. او می‌خواهد با پدرش تسویه‌حساب کند؛ “من هیچ‌چیز از پدرم نمی‌خواهم، در عوض، می‌خواهم هر چه برایم هزینه کرده است را به او پس دهم”.

به این شکل است که پسر فانتزی نجات پدر را شکل می‌دهد. به همین شکل، می‌خواهد در عوض اینکه مادر به او حیات بخشیده و برای نیازهای او تلاش کرده، چیزی بدهد. مثلاً به مادر فرزندی بدهد که بیشترین شباهت را به وی دارد. او در فانتزی نجات، تماماً با پدر همانندسازی می‌کند. تمام غرایز او برای شفقت، قدرشناسی، شهوت و استقلال، تنها در یک آرزو، تبدیل شدن به پدرش، ارضا می‌شوند. این‌گونه است که او با پدر و مادرش که به او زندگی داده‌اند، بی‌حساب می‌شود.

عشق به باکره

نوعی از عشق است که با متمدن و با فرهنگ شدن بشر، ایجاد شده است. محدودیتی که بر زندگی جنسی به واسطهٔ تمدن اعمال شده، باعث نوعی ریاکاری و اخلاقیت دوگانه شده است. رابطهٔ زن و مرد بایستی ترکیبی از عنصر عاطفی و جنسی باشد. فرد مورد عشق کودک در ابتدا مادرش است ولی این عشق با موانع فرهنگی بازداری می‌شود و به ناخودآگاه می‌رود. در واقع پسربچه محتوای جنسی عشقش را باید سرکوب کند و تنها اجازه دارد محتوای عاطفی آن را نشان دهد.

وجود همزمان این فشارها منجر به نوعی از انتخاب پارتنر می‌شود که می‌توان به آن عشق به زن باکره گفت. بین محتوای جنسی و عاطفی، دوپارگی رخ می‌دهد. در واقع این دو عنصر نمی‌توانند با هم یکی شوند. بنابراین مرد تنها می‌تواند عشقش را به یک زن بی‌گناه بدهد و از سوی دیگر منبع لذت جنسی‌اش زنی از لحاظ اخلاقی، فرهنگی و اقتصادی در سطح پایین‌تر خواهد بود؛ در غیر این صورت توان لذت بردن جنسی را ندارد. اگر این‌گونه تثبیت، برطرف و حل نشود، می‌تواند ریشه ناتوانی جنسی در مردان نیز باشد.

منبع

PSYCHOANALYTIC CONCEPTIONS OF MARRIAGE

انتخاب همسر در مردان از دیدگاه فروید

دانشنامه روانشناسی مردمی

The post انتخاب همسر در مردان از دیدگاه فروید appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

دلایل ازدواج نکردن؛ اگر این ویژگی‌ها را دارید بهتر است ازدواج نکنید و مجرد بمانید

اگر در زندگی هدف ندارید ازدواج نکنید و مجرد بمانید

آیا برای زندگی‌تان هدف دارید؟ آیا برای آینده‌تان برنامه‌ریزی کرده‌اید؟ داشتن هدف در زندگی بسیار مهم است. کسی که در زندگی‌اش هدف نداشته باشد تلاشی برای بهبود زندگی نخواهد کرد و همه‌چیز را گذرا می‌داند. چنین کسانی تلاش می‌کنند خود را با شرایطی که در آن هستند سازگار کنند و برای بهبود زندگی‌شان تلاش نمی‌کنند. برای یک ازدواج خوب باید زندگی هدفمند داشت. پس اگر در زندگی هدف ندارید ازدواج نکنید و مجرد بمانید.

برای فرار از تنهایی یا پر کردن جای خالی کسی، ازدواج نکنید

هدف برخی از مردم برای ازدواج این است که کسی را جایگزین عشق پیشین خود کنند. کسانی که دچار شکست عشقی یا ناکامی در روابط عاشقانه می‌شوند احساس تنهایی می‌کنند و ازدواج را راهی برای فرار از احساسات و افکار اندوه‌بار می‌دانند. اگر می‌خواهید برای فرار از تنهایی و جایگزینی، با کسی ازدواج کنید بهتر است از این کار خودداری کنید و مجرد بمانید. تنهایی و گوشه‌گیری را کنار بگذارید. دوستان صمیمی پیدا کنید با مردم در کنش و تعامل سازنده باشید و سپس به ازدواج بیندیشید. کنش و تعامل سازنده و روابط میان‌فردی برای داشتن زندگی زناشویی موفق مهم است.

اگر فردی وفادار، متعهد و راست‌گو نیستید ازدواج نکنید

تعهد و وفاداری یکی از پایه‌های مهم برای ازدواج است. خیانت یکی از مهم‌ترین دلایل طلاق و جدایی در سراسر جهان است. اگر در روابط عشقی خود خیانت کرده‌اید و خود را فردی متعهد نمی‌دانید از تشکیل خانواده کردن چشم‌پوشی کنید آیا می‌توانید در برابر همسرتان راست‌گو باشید؟ آیا می‌توانید پس از نکاح، دنبال معشوقه‌های پنهانی نباشید؟ اگر چنین است می‌توانید به ازدواج کردن بیندیشید. با دروغ‌گویی، فریبکاری و خیانت شالوده‌های زندگی به آسانی از هم می‌پاشد پس برای ازدواج باید فردی متعهد، وفادار و راست‌گو بود.

یکی از بهانه‌هایی که برخی از مردم برای خیانت می‌آورند تنوع‌طلبی است؛ به یاد بسپارید یکی از شروط مهم روابط جدی وفاداری و تعهد است پس این بهانه را نمی‌توانیم بپذیریم. بیش‌تر کسانی که از تنوع‌طلبی سخن می‌گویند بر این باورند که همسرشان نباید تنوع‌طلب باشد و به آن‌ها خیانت کند. چنین باور نادرستی را کنار بگذارید و ویژگی‌هایی مانند وفاداری، تعهد و راست‌گویی را پیش از ازدواج در خود پرورش دهید.

اگر توان مالی کافی برای سرپرستی یک خانواده را ندارید ازدواج نکنید

توان مالی و درآمد چیزی است که برای گرداندن یک زندگی نیاز است. هیچ‌کس نمی‌تواند انکار کند که پول در زندگی انسان نقشی کلیدی دارد. بخشی از نیازهای ما با پول برطرف می‌شوند. هنگامی‌که از توان مالی سخن گفته می‌شود نگاه بیش‌تر مردم به مردان است اما زنان نیز به توان مالی نیازمندند. نیاز است که زنان هم پیش از ازدواج توانایی مالی داشته باشند تا در برابر همسرشان فردی وابسته‌ی مالی و نیازمند نباشند. به خانم‌ها سفارش می‌کنم پیش از ازدواج توانایی مالی داشته باشند و پس از آن برای آینده‌ی زندگی‌شان تصمیم بگیرند که آیا می‌خواهند درآمد داشته باشند یا این‌که همسرشان هزینه‌های زندگی را فراهم کند. سفارشی که کردم به معنای این نیست که فراهم کردن هزینه‌ی زندگی از سوی مرد به معنای ضعیف بودن زن باشد.

استقلال مالی پیش از وارد شدن به رابطه جدیبرای خانم‌ها مهم است تا بتوانند انتخابی بهتر داشته باشند و در گزینش همسر آینده تنها به میزان درآمد فرد نیندیشند. داشتن توان مالی کافی پیش از ازدواج برای مردان بسیار مهم است. به یاد بسپارید برای زندگی باید حداقل‌هایی را فراهم کرد که بیش‌تر بر عهده‌ی مردان است. وابستگی مالی به خانواده را فراموش کنید و اگر دنبال تشکیل خانواده هستید توان مالی خود را افزایش دهید.

اگر مسئولیت‌پذیر نیستید ازدواج نکنید

مسئولیت‌پذیر بودن در زندگی را فراموش نکنید از آغاز زندگی، هر فردی در خانواده نقش‌هایی را بر عهده می‌گیرد. نقش‌های فرزند، برادر، خواهر، پدر، مادر و همسر نقش‌هایی هستند که افراد آن‌ها را بر عهده می‌گیرند. هر نقشی، وظایف و حقوقی دارد. مسئولیت‌پذیری به معنای این است که فرد، وظایف و حقوق نقش خود را به درستی بشناسد و بر پایه‌ی آن‌ها رفتار کند. کسی که قصد نکاح دارد باید بتواند مسئولیت نقش همسر را به خوبی به انجام برساند. اگر احساس می‌کنید برای مسئولیت‌پذیری آمادگی ندارید بهتر است از ازدواج چشم‌پوشی کنید.

اگر دچار اعتیاد هستید ازدواج نکنید

اعتیاد یکی از اصلی‌ترین دلایل جدایی و طلاق است. برخی از کسانی که دچار اعتیاد هستند تلاش می‌کنند تا پیش از نگاج، اعتیادشان را پنهان کنند چنین رفتاری فریب و دروغ‌گویی بزرگی است که سرانجامی جز طلاق و جدایی به همراه نخواهد داشت. اعتیاد، شکاف بزرگی در خانواده پدید می‌آورد که با هیچ‌چیز دیگری جبران نمی‌شود. اعتیاد بیماری است که با اراده، انگیزه و تلاش درمان می‌شود. پس اگر دچار اعتیاد هستید تا هنگامی‌که نتوانسته‌اید سوءمصرف مواد را کنار بگذارید از ازدواج خودداری کنید.

اگر به برابری زن و مرد باور ندارید ازدواج نکنید

باور به برابری، یک اصل انسانی و اخلاقی است. مردسالاری و زن‌سالاری در خانواده‌ها به شادمانی یکی از طرفین و ناراحتی طرف مقابل می‌انجامد. شاید همسرتان از روی علاقه و یا ترس در برابر شما ایستادگی نکند و در برابر سلطه‌گری سکوت کند اما آیا در چنین شرایطی از زندگی خود رضایت دارد؟ سلطه‌گری زمینه را برای افزایش کشمکش، پرخاشگری، قهر و جدایی فراهم می‌کند. زناشویی هنگامی زیباست که مرد و زن به برابری باور داشته باشند و بتوانند برابری را در زندگی‌شان نهادینه کنند. پس اگر به دنبال خوشبختی هستید باید به برابری زن و مرد ایمان داشته باشید.

اگر بیش‌ازاندازه به پدر و مادرتان وابسته هستید ازدواج نکنید

کسانی که به پدر و مادرشان وابستگی افراطی و غیرمنطقی دارند در زندگی زناشویی بیش از دیگران دچار مشکل می‌شوند. وابستگی بیش‌ازاندازه به پدر و مادر، چه برای مرد و چه برای زن، زیان‌بار است. کسانی که به پدر و مادرشان وابستگی شدید دارند به والدینشان اجازه‌ی دخالت در زندگی زناشویی را می‌دهند. این دخالت‌ها بیش‌تر از روی منطق انجام نمی‌شود چون والدین تلاش می‌کنند سود فرزند خودشان را بیش‌تر در نظر بگیرند و نگاهشان به زندگی مشترک به‌صورت همه‌جانبه نیست. دخالت پدر و مادر در زندگی زناشویی باعث کشمکش و جدایی می‌شود. داشتن استقلال فکری و روانی برای روابط عاطفی بسیار مهم است. تلاش کنید شخصیت مستقل را در خود پرورش دهید تا بتوانید مسئولیت زندگی زناشویی را به عهده بگیرید. اگر به پدر و مادرتان بیش‌ازاندازه وابسته هستید و بدون اجازه‌ی آن‌ها آب هم نمی‌خورید از تشکیل خانواده خودداری کنید.

برای جبران کاستی‌ها و کمبودهای درون خانواده‌تان ازدواج نکنید

هر خانواده‌ای با وجود نقاط مثبتش، کمبودها و کاستی‌هایی هم دارد. هنگامی‌که فرد ازدواج می‌کند زندگی را در شرایطی آغاز می‌کند که معمولاً پایین‌تر از سطح و کیفیت خانواده‌ی کنونی‌اش است. برخی از زنان و مردان پس از ازدواج چیزهایی که در خانواده‌ی پیشین (یعنی در کنار پدر و مادر) نداشته‌اند را از همسرشان می‌خواهند چنین رفتاری نادرست است. هر خانواده‌ای دارای کمبودها و کاستی‌هایی است که برای جبران آن‌ها تلاش هر دو فرد نیاز است پس فشار آوردن به طرف مقابل برای رسیدن به آرزوها، رفتاری غیرمنطقی است.

در جلسه‌ی روان‌شناسی که با یک زوج جوان داشتم که در آستانه‌ی طلاق بودند به موردی در این زمینه برخورد کردم. خانم می‌گفت: «من تشکیل خانواده دادم تا همسرم به من اجازه دهد به‌تنهایی دور دنیا سفر کنم من ماشین مدل‌بالا می‌خواستم من آرزوی زندگی در خانه‌ای اشرافی را داشتم اما هیچ‌کدام از این‌ها را ندارم». از خانم پرسیدم که آیا درخواست‌ها و آرزوهایش را پیش از نکاح به همسرش گفته بود؟ پاسخش منفی بود.

از او درباره‌ی خانواده‌اش پرسیدم خانم جوان با پدر و مادرش و ۳ خواهر در یک منزل اجاره‌ای در جنوب تهران زندگی می‌کردند و درآمد خانواده‌شان هم بسیار کم بوده است. اگر به این مورد نگاهی بیندازیم می‌بینیم که فرد آن‌چه را که در خانه‌ی پدر و مادرش نداشته است به‌عنوان هدفی قرار داده و بدون آن‌که همسرش را از آرزوهایش آگاه کند زندگی را آغاز می‌کند. با گذشت زمان خواسته‌ها را مطرح می‌کند ولی همسرش توانایی رساندن او به خواسته‌هایش را نداشته و همین زمینه را برای کشمکش و جدایی فراهم کرده بود.

اگر فقط به دنبال رابطه جنسی و زیبایی هستید ازدواج نکنید

زیبایی یکی از گزینه‌هایی است که در رایطه‌های جدی برای مردم اهمیت دارد البته تعریف زیبایی از نظر هر فردی متفاوت است. به یاد بسپاریم که زیبایی با گذر زمان کاسته می‌شود و شاید زیبایی همسرتان با گذر زمان کم‌تر به چشمتان بیاید یا عادی شود. یکی از دلایلی که زیبایی اهمیت بسیار زیادی برای افراد دارد مربوط به کشش جنسی است. جاذبه‌ی جنسی در روابط جدی مهم است اما به یاد بسپاریم ارتباط جنسی تنها بخش بسیار کوچکی از زندگی زناشویی را شامل می‌شود. معمولاً کسانی که هدفشان از تشکیل خانواده، داشتن رابطه‌ی جنسی است، کسانی هستند که تاکنون رابطه‌ی جنسی را تجربه نکرده‌اند یا از آن محروم هستند. نیاز جنسی موضوعی است که باید نخست برای فرد حل شود و سپس  تشکیل خانواده دهد.

اگر عاشق نیستید ازدواج نکنید

تشکیل خانواده بدون عشق و علاقه امری پوچ و بی‌ارزش است. برای زندگی مشترک باید فردی را انتخاب کنید که عاشقانه و صادقانه دوستش داشته باشید. اگر گمان می‌کنید علاقه پس از ازدواج شکل می‌گیرد سخت در اشتباه هستید. علاقه باید پیش از ازدواج نیز باشد و پس از ازدواج تداوم و ثبات بیابد. به یاد بسپارید باید خودتان را دوست داشته باشید تا بتوانید دیگران را دوست بدارید.

اگر گمان می‌کنید از سن ازدواجتان می‌گذرد، ازدواج نکنید

برای تشکیل خانواده سن و سال تعیین نکنید هیچ‌گاه برای ازدواج کردن دیر نیست. با کسی تشکیل خانواده دهید که معیارها و شرایط مناسبتان را داشته باشد و اگر کسی را با معیارهایتان نیافتید عجله و شتاب نکنید. برخی از مردم با کسانی ازدواج می‌کنند که هیچ‌کدام از معیارهایشان را ندارند و در پاسخ می‌گویند که سن ازدواجشان در حال گذشتن بوده است. اما آیا این رابطه زناشویی موفق خواهد بود؟ نه. چنین رابطه‌ای موفق نیست چون به دلیل این‌که فردی را بدون در نظر گرفتن معیارها و شرایط انتخاب کرده‌اند دچار کشمکش و جدایی می‌شوند.

اگر می‌خواهید پس از ازدواج، طرف مقابل را تغییر دهید ازدواج نکنید

در جلسه‌های روان‌شناسی و روانکاوی با موارد بسیاری برخورد کرده‌ام که فرد با کسی تشکیل خانواده داده‌اند  که معیارهای موردنظرش را به‌عنوان همسر مناسب نداشته است. این افراد بر این باور بوده‌اند که می‌توانند پس از تشکیل خانواده و در طول زندگی، همسرشان را بر پایه‌ی معیارهایشان تغییر دهند. چنین کسانی در بیش‌تر موارد ناموفق هستند چون همسرشان در برابر تغییر مقاومت نشان می‌دهد. کسی را بیابید که معیارهای اخلاقی و رفتاری که دوست دارید را داشته باشد و گمان نکنید پس از عروسی می‌توانید همسرتان را دگرگون کنید. برای داشتن یک زندگی زناشویی خوب و رابطه موفق، باید همسر آینده‌تان را همان‌گونه که هست بپذیرید و اگر از رفتاری خوشتان نمی‌آید پیش از عروسی از فرد بخواهید آن را تغییر دهید. اگر دنبال تغییر همسرتان پس از ازدواج هستید، ازدواج نکنید.

منبع

آقای روان‌شناس

The post ازدواج برای چه افرادی مناسب نیست؟ appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

۱- یکی از ژرف‌ترین اسرار عشق این است: «چرا او؟ چرا از بین تمام گزینه‌های ممکن چنان میل شدیدی به این فرد داریم؟ چرا او را بالاتر از دیگران می‌نشانیم، درحالی‌که صحبت او هنگام شام: روشنگرانه‌ترین محبت و عادت‌های مناسب‌ترین عادت‌ها نبوده است؟ و چرا به‌رغم حسن نیت، نتوانستیم به دیگران علاقه‌ی جنسی پیدا کنیم، دیگرانی که باید درواقع همان‌قدر جذاب باشند و شاید زندگی کردن با آنها راحت‌تر باشد؟

۲- این مشکل شوپنهاور را متعجب کرد. ما آزاد نیستیم که عاشق همه شویم. زیرا نمی‌توانم از همه بچه‌های تندرستی داشته باشیم. اراده‌ی معطوف به حیات ما را به سوی افرادی جلب می‌کند که شانس ما را برای ایجاد بچه‌های زیبا و باهوش زیاد می‌کنند، و ما را از کسانی دور می‌کند که این شانس را کاهش می‌دهند. عشق چیزی نیست مگر جلوه‌ی آگاهانه کشف والدی آرمانی از جانب اراده معطوف به حیات:

لحظه‌ی عاشق شدن (دو نفر) به تعبیر بسیار مناسب انگلیسی، خوش آمدن آنها از یکدیگر- را درواقع باید نخستین (مرحله در) شکل‌گیری فردی جدید دانست.

در ملاقات‌های اولیه، همراه با لفاظی های معمولی، ناخودآگاه هر دو طرف این امر را ارزیابی خواهد کرد که آیا از این رابطه کودک تندرستی به وجود می‌آید یا نه.

دو فرد جوان از دو جنس مخالف در هنگام اولین ملاقات خود با جدیت ناخودآگاهانه عمیقی به یکدیگر توجه می‌کنند. در این کار چیز کاملاً منحصربه‌فردی وجود دارد، نگاه جستجوگر و نافذی که به یکدیگر می‌اندازند، و این‌که تمام ویژگی‌ها و اعضای یکدیگر را به‌طور دقیق وارسی می‌کنند. این بررسی و آزمایش، تأمل و تفکر نوع نابغه (انسان) درباره فردی است که از این دو نفر به وجود می‌آید.

کارکرد عشق از نگاه شوپنهاور برای طبیعت

۳- هدف اراده‌ی معطوف به حیات از این بررسی چیست؟ یافتن شواهدی بر ایجاد کودکان تندرست. اراده معطوف به حیات باید تضمین کنند که نسل بعد از نظر روان‌شناختی و فیزیولوژیکی آن‌قدر متناسب هست که در جهان پرمخاطره دوام آورد، و بنابراین، اراده معطوف به حیات می‌خواهد ببیند که اعضا و جوارح کودکان مناسب هستند (نه خیلی کوتاه نه خیلی بلند، نه خیلی چاق خیلی لاغر) و آنان ثبات فکری دارند (نه خیلی ترسو، نه خیلی شجاع، نه خیلی بی‌عاطفه، نه خیلی عاطفی، و غیره)

چون والدین ما در روابط عشقی خود اشتباهاتی کرده‌اند، ما نیز به‌احتمال‌زیاد از توازن آرمانی فاصله داریم. ما معمولاً خیلی بلند، خیلی مردانه یا خیلی زنانه شده‌ایم؛ بینی‌های بلند و چانه‌های کوچک داریم. اگر اجازه بدهند که چنین بی توازنی‌هایی باقی بماند، با وخیم‌تر شود، در این صورت نوع بشر در زمانی کوتاه، به موجودی عجیب‌وغریب تبدیل خواهد شد بنابراین، اراده معطوف به حیات باید ما را به‌طرف کسانی سوق دهد که می‌توانند به دلیل نقص‌های خود، نقص‌های ما را خنثی کنند (ترکیب بینی دراز با بینی کوتاه، نویدبخش بینی کامل است)، و بدین قرار به ما کمک می‌کنند تا توازن جسمی و روانی نسل بعدی حفظ شود:

همه می‌کوشند تا از طریق فرد دیگری ضعف‌ها، عیب‌ها و انحرافات خود از حالت آرمانی را برطرف کنند تا مبادا اینها در کودکی که به دنیا می‌آید تداوم یابد یا حتی به‌صورت نابهنجاری‌های کاملی درآید.

نظریه خنثی شدن

نظریه خنثی شدن به شوپنهاور اعتمادبه‌نفس داد تا راه‌های جذابیت را پیشینی کند. زنان کوتاه‌قد، عاشق مردان بلندقد می‌شوند، ولی به‌ندرت مردان بلندقد عاشق زنان بلندقد می‌شوند (به دلیل ترس ناخودآگاه آن‌ها از تولید بچه غول‌ها)، مردان زن‌صفتی که ورزشی را دوست ندارند اغلب جذب زنان پسرصفتی می‌شوند که موهای کوتاهی دارند و (ساعت‌های بزرگی دست می‌کنند).

خنثی شدن خصوصیات فردی دو نفر ایجاب می‌کند که درجه‌ی خاص مردانگی مرد دقیقاً مطابق با درجه‌ی خاص زنانگی زن باشد، تا یک‌جانبه بودن هر یک دقیقاً یک‌جانبه بودن دیگری را خنثی کند.

نتیجه دیدگاه  شوپنهاور

۴-عشق از نگاه شوپنهاور او را به نظریه جذابیت رساند. متأسفانه نظریه جذابیت، شوپنهاور را به نتیجه بسیار ناامیدکننده‌ای رساند. بهتر است خوانندگانی که قرار است ازدواج کنند چند پاراگراف بعدی را نخوانند تا در فکر خود تجدیدنظر نکنند. نتیجه این بود فردی که برای بچه‌ی ما بسیار مناسب است هرگز برای خود ما خیلی مناسب نیست (اگرچه نمی‌توانیم این امر را به‌موقع تشخیص دهیم، زیرا اراده معطوف به حیات، چشم ما را کور کرده است)

به قول شوپنهاور، «قلم تقدیر به‌ندرت همراهی آسایش و عشق آتشین را رقم می‌زند.» عاشقی که فرزند ما را از داشتن چانه بزرگ با خلق‌وخوی زنانه نجات می‌دهد، به‌ندرت همان کسی است که ما را در تمام طول عمر خوشبخت می‌سازد. تعقیب خوشبختی شخصی و به دنیا آوردن فرزندان تندرست، دو برنامه بسیار متضاد هستند که عشق، مغرضانه سبب می‌شود اشتباه کنیم و آن دو را طی چند سالی که لازم است، یکی پنداریم. ما نباید از ازدواج افرادی که هرگز نمی‌توانسته‌اند با هم دوست باشند تعجب کنیم:

رابطه عشق و رابطه جنسی

عشق … بر کسانی سایه می‌افکند که اگر رابطه جنسی نبود، موردتنفر، تحقیر و حتی اشمئزاز یکدیگر می‌بودند، ولی اراده معطوف به بقای نوع انسان چنان قوی‌تر از اراده فرد است که عاشق چشمان خود را بر روی تمام صفاتی که از آن‌ها اشمئزاز دارد می‌بندد، به همه‌چیز بی‌اعتنایی می‌کند، درباره همه‌چیز به‌طور نادرست قضاوت می‌کند، و خود را برای همیشه به متعلق شور و اشتیاقش متصل می‌سازد. بنابراین، او کاملاً مفتون آن توهم است، توهمی که به‌محض ارضای اراده معطوف به نوع انسان محو می‌شود، و شریکی نفرت‌انگیز برای باقی عمر بر جای می‌گذارد.

فقط از این طریق می‌توان توضیح داد که چرا اغلب می‌بینیم مردان بسیار عاقل، و حتی بزرگ، اسیر زنان سلیطه و دیو سیرت می‌شوند، و نمی‌توانند دریابند چگونه توانسته‌اند چنین انتخابی بکنند، مرد عاشق ممکن است حتی به‌وضوح نقص‌های تحمل‌ناپذیر خلق‌وخو و شخصیت عروسش را تشخیص دهد و احساس ناخوشایندی داشته باشد، یعنی به همان نقص‌هایی پی برد که زندگی سرشار از فلاکتی را به او نوید می‌دهند، ولی با وجود این هراسان نشود و نگریزد. زیرا در نهایت به دنبال نفع خودش نیست بلکه به دنبال نفع شخص ثالثی است که هنوز پا به عرصه حیات نگذاشته، گرچه مرد عاشق درگیر این توهم است که نفع خودش را تعقیب می‌کند.

نظریه شوپنهاور تلویحاً می‌گوید که توانایی اراده معطوف به حیات برای پیشبرد اهداف خودش و نه خوشبختی ما را می‌توان با شفافیت خاصی در خستگی و اندوهی دید که اغلب بلافاصله پس از رابطه جنسی نصیب زوجین می‌شود.

آیا ندیده‌اید که چگونه درست پس از آمیزش، صدای خنده شیطان به گوش می‌رسد؟

بنابراین روزی زنی پسر صفت و مردی دختر صفت با سائقه‌هایی به محراب کلیسا می‌روند که نه خودشان و به دیگران (غیر از تعداد معدودی از شوپنهاوری‌های حاضر در مراسم عروسی) به عمق آنها پی نبرده‌اند. فقط اندکی بعد، پس از ارضای نیازهای اراده و هنگامی‌که کودکی خوش‌بنیه در باغی واقع در حومه شهر به توپ لگد می‌زند، به این حیله پی می‌برند. شوبنهاور ما را در برابر انتخابی قرار داد.

به نظر می‌رسد که گویا در ازدواج یا خود فرد یا نفع نوع بشر باید فدا شود.

گرچه چندان شک و تردیدی در باره قابلیت نوع بشر برای تضمین منافع خود باقی نگذاشت:

زندگی نسل بعدی به قیمت نسل فعلی تأمین می‌شود.

منبع

کتاب تسلی بخشی های فلسفه
آلن دوباتن

The post عشق از نگاه شوپنهاور appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

عشقی در میان نیست و ریا جامعه را فرا گرفته است

نایجل واربرتون در کتاب آثار کلاسیک فلسفه می‌نویسد: «بررسی سارتر در باب روی و ریا به‌حق در مقام یکی از قطعات ماندگار فلسفه قرن بیستم تحسین‌های بسیاری برانگیخته است. در این جا توانایی‌های او به عنوان فیلسوف، روانشناس و رمان‌نویس در کمال موفقیت با یکدیگر تلفیق می‌شوند و در این بررسی پدیدارشناسانه به ثمر می‌نشینند. طوری که بررسی‌های فلسفی خشک و انتزاعی پرشمار در باب این مسئله هیچ‌کدام به گرد پای آن هم نمی‌رسند.»

در واقع سارتر می‌خواهد بیان کند که روی و ریا نوعی از خودفریبی است و سبب از بین بردن آزادی عمل و اختیار می‌شود. روی و ریا دروغی است که به خودمان می‌گوییم تا به این وسیله از اختیار طفره برویم.

سارتر برای توصیف بیشتر از یک زنی مثال می‌زند که در اولین قرار ملاقاتش با مردی حاضر شده است. مردی که نسبت به او نیات جنسی دارد. زن از ماهیت علاقه او باخبر است، بااین‌حال آن را نزد خودش انکار می‌کند و درباره اهمیت و معنای حرف‌هایی مثل «تو چقدر جذابی!» به خودش دروغ می‌گوید و آن‌ها را پیش خودش به صورت تمجیدهای بی‌خطری جلوه می‌دهد که به شائبه جنسی بودن آلوده نیستند. او خودش را فریب می‌دهد زیرا می‌داند که در نگاه مرد او تنها یک بدن و ابژه‌ی جنسی است. بااین‌حال زن دچار روی و ریا می‌شود و از اختیار طفره می‌رود.

با توجه به این تعاریف به ریا و روابط عاشقانه در ایران بپردازیم.

عشق همچون یک کالا

در جامعه ما عشق مفهوم خود را از دست داده است و تبدیل به یک رابطه ابزاری و کالایی شده است. این نوع رابطه روی و ریا و دروغ را در جامعه گسترش می‌دهد.

اروین یالوم در کتاب روان‌درمانی اگزیستانسیال، عشق را یک نوع شیدایی می‌داند و این‌گونه بیان می‌کند: «عشق نوعی ازخودبی‌خودی وسواس‌گونه و ذهنیتی افسون شده است که تمامی زندگی فرد را در تصرف خود درمی‌آورد. معمولاً تجربه‌ی چنین حالتی باشکوه است. به عقیده‌ی او انسان بیشتر دلباخته‌ی اشتیاق خویش است تا آنچه اشتیاقش را برانگیخته است. ولی در مواقعی شیدایی و ازخودبی‌خودی، بیش از آنکه لذت بیافریند، پریشانی می‌آورد. عاشق صورتی خیالی و شاعرانه به معشوق می‌دهد، ذهنش درگیر وسوسه‌ی او می‌شود، اما اگر عشق تنها یک ویژگی حقیقی داشته باشد، این است که هرگز نمی‌ماند، ناپایداری بخشی از ماهیت شیدایی عشق است. از نظر یالوم وسواس عشق، اغلب به نوعی توجه فرد را از افکار دردناک‌تر دیگر دور می‌کند.»

اما در روابط دو طرفه در ایران شیدایی دیده نمی‌شود و تنها «هدف» برای دو طرف مهم است. برای مردان بدن‌های زیبا با فرم‌هایی که جامعه‌ی سرمایه‌داری در حال تبلیغ آن است، یک نوع هدف است و برای زنان مردهایی با ماشین‌های لاکچری و خانه‌ها و ویلاهایی گران‌قیمت هدف است.

در واقع مردان و زنان در رابطه خود نوعی نقش بازی می‌کنند تا خود را فریب دهند و از این طریق آزادی خود را محکوم می‌کنند.

آن‌ها تنها با کلمه «عشق» به هم ریا می‌فروشند.

نویسنده: امیرحسین حسینی‌پور

The post روی و ریا appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

عشق و هوس دارای وجه اشتراک می‌باشند اما عشق از جمله صفات برتر و متعالی انسانی است که عامل تکامل بشر می‌باشد ولی هدف هوس، ارضای خویشتن است.

درک معنای عشق نشانه‌های آن قدمتی به اندازه تاریخ دارد. هر کسی بنا به نگاهش به زندگی تعریف متفاوتی از عشق ارایه می‌دهد. اما از آنجایی که عشق زمینی همیشه زمینه‌هایی از شهوت و رابطه جنسی را نیز در خود دارد، توانایی تشخیص عشق و هوس گاهی سخت به نظر می‌رسد. نوشته زیر می‌تواند به شما در پاسخ به این سؤال کمک کند.

عشق چیست؟

به نظر می‌رسد انواع متفاوتی از عشق و دوست داشتن وجود داشته باشد مانند عشق والدین به فرزندان، صمیمیت بین دوستان، عشق به خود یا کار و عشق رمانتیک. از نظر روانشناسی عشق در واقع ماهیت تمام این عشق‌ها یکی است و فقط موضوعشان متفاوت است. ماهیت عشق به هر چیز عبارت است از توجه و دلسوزی، مسئولیت، احترام و دانایی کامل به موضوع عشق. کسی که با خود و دنیای خارج رابطه عاشقانه برقرار می‌کند، با حس مسئولیت و احترامی که شرط عشق است به دنبال شناخت کامل معشوق خود می‌باشد و تلاش می‌کند او را به کمال برساند. چنین انسانی با حرارت عشق خود دنیای اطرافش را زیباتر می‌کند و هر روز بر قدرت روحی خود نیز می‌افزاید.

اما عشق رمانتیک که توجه زیادی را از سوی جامعه و پژوهشگران حوزه روانشناسی عشق به خود جلب کرده است یک حالت عاطفی شدید بین زن و مرد است که شامل جذبه و کشش، شوق جنسی و توجه عمیق نسبت به دیگری می‌باشد.

عشق و هوس چه تفاوتی با هم دارند؟

با توجه به تعریفی که از عشق ارائه شد شوق جنسی بخشی از عشق رمانتیک محسوب می‌شود اما قطعاً همه آن نیست. شهوت صرفاً یک امر طبیعی و ذاتی به شمار می‌رود که برای جذب جنس مخالف به یکدیگر در وجود انسان‌ها قرار داده شده است. می‌توان گفت که بدون وجود شهوت انتظار نمی‌رود که هیچ‌گونه عشق و یا محبتی میان زن و مرد شکوفا گردد اما قطعاً عشق و هوس متفاوت بوده و عشق فراتر از شهوت قرار دارد. در واقع آنچه می‌تواند دلیل پیوندی پایدار بین یک زوج و تشکیل خانواده باشد تنها عشق است. هر چند گاهی امکان دارد که این دو مقوله در جای یکدیگر قرار بگیرند، اما باید با توجه کامل، تفاوت میان آنها را تشخیص داد. اشتباه گرفتن عشق با هوس باعث می‌شود وارد یک ارتباط فانتزی شوید و معنای عشق واقعی را درک نکنید.

عشق را باید عامل تکامل بخش انسان بدانیم. بنابراین باید آن را از ارضای نیازهای معمولی و مشترک حیوانی متمایز نماییم. اگر ما برای رفع نیازهای خود به چیزی یا به انسانی نیازمند باشیم، این نیاز میان ما و آن شیء یا انسان، نوعی وابستگی ایجاد می‌کند، ولی این وابستگی را نباید با کشش عاشقانه یکی بدانیم. عشق از جمله صفات برتر و متعالی انسانی است ولی هدف هوای نفس، ارضای خویشتن است. هدف عشق، بقا و حضور معشوق است، حتی اگر به فنای عاشق بینجامد.

بنابراین ملاک مشخص برای تمیز بین عشق و هوس در همین است که عاشق درصدد رضایت معشوق است، نه رضایت خویش. عاشق وقتی با معشوق کامل مواجه می‌شود، می‌خواهد همه چیزش را، حتی خود را از دست بدهد.

نشانه‌های عشق و هوس

• هوس برای مدت کوتاهی شما را سرگرم می‌کند اما عشق مربوط به مدت زمان بسیار طولانی می‌شود.
• عشق معطوف به غیر از خود است در حالی که محور هوس خود فرد و لذت اوست.
• در عشق، تمرکز به حالت‌ها و لذت‌های خود نیست و خواست و شرایط معشوق جایگزین خودخواهی فرد می‌شود.
• هوس پاسخ به یک نیاز جسمانی و روانی است، مثل نیاز به آب، نیاز به اکسیژن، نیاز به غذا ولی عشق فراتر از یک چنین نیازی هست. عشق فراهم آورنده رشد و خودشکوفایی فرد است.
• فرد عاشق خود را خوار نمی‌کند، کوچک نمی‌کند.
• عشق محدود کننده و زندانی کننده معشوق نیست. عشق آزاد کننده است. اگر فردی را مجبور کنیم که همه علایق، سلیقه‌ها و تفکراتش را فقط متوجه ما کند و فقط به ما بیندیشد، او را محدود به خودمان کرده‌ایم، نه اینکه عاشق خودکرده باشیم. در واقع این عشق نیست، این یک هوس است و ما را وابسته به شخص دیگری نموده است.
• عشق با بدبینی و سوظن همراه نیست. عشق یک اعتماد است و پس از شناخت رفتار، گفتار و احساسات معشوق، و به جهت یک آگاهی عمیق به وجود می‌آید. لذا ابتدا اعتماد به وجود می‌آید و بعد عشق منعقد می‌شود.
• هوس معمولاً به صرف مجاورت ایجاد می‌شود. همکلاسی، هم‌محله‌ای، همکار، فامیل و …، می‌بینند، خنده‌ها و عشوه‌هایش را حس می‌کنند، شیطنت‌ها، بازیگوشی‌های طرف مقابل را نظاره می‌کند و فکر می‌کنند که عاشقش هستند. معمولاً چنین دو نفری به جای شناخت یکدیگر، انرژی خود را صرف احساسات یکدیگر می‌کنند.
• درحالی‌که عشق همان‌طور که گفته شد، فرایند مشخصی از آگاهی می‌باشد. منظور این نیست که از احساس تهی باشد، نه، اما احساس یکی از پارامترهای مهم در کنار پارامترهای آگاهی هست که نمی‌تواند جای خالی دیگر خصیصه‌ها را پر کند.

تشخیص عشق و هوس از روی نگاه

دانشمندان عشق و شهوت را از طریق الگوی حرکات چشم آشکار ساخته‌اند. گر چه تشخیص این دو احساس از همدیگر بسیار مشکل است اما دانشمندان با مطالعه الگوهای چشم می‌توانند دریابند که آیا طرف مقابل شما به لحاظ جنسی جذب شما شده است و یا شما را دوست دارد. نتایج تحقیقات آنان نشان می‌دهد کسی که طرف مقابلش را دوست دارد بر روی صورتش تمرکز می‌کند و چشمانش را از روی صورتش بر نمی‌دارد، در حالی که کسی که فقط از لحاظ جنسی جذب کسی شده باشد بر روی اندام‌های مختلف بدنش نگاه می‌اندازد.

کدام نشانه از عشق و کدام از هوس می‌گوید؟

نشانه‌های زیر به شما در تشخیص عشق و هوس بودن احساستان کمک می‌کند:

نشانه‌های هوس

• اگر فقط به ظاهر و اندام طرف مقابل توجه دارید،
• اگر همیشه در حال بهانه آوردن هستید تا به نحوی قرارهای ملاقات خود را با کنسل کنید، مگر اینکه این قرار منجر به قراری رابطه جنسی شود،
• اگر از شما بخواهد تا کاری برایش انجام دهید، بهانه می‌آورید و می‌گویید بیش از اندازه سرتان شلوغ است،
• فقط می‌خواهید برای شهوت‌رانی او را ببینید،
• برایتان اهمیتی ندارد که به هیچ‌وجه با او تماس تلفنی نداشته باشید،
• اگر برای چندین روز هم با او صحبت نکنید، مشکلی نخواهید داشت و ترجیح می‌دهید هر موقع که از نظر جنسی تحریک شدید او را ملاقات کنید،

نشانه‌های عشق

• اگر برای مدت‌های طولانی با هم صحبت می‌کنید و متوجه گذشت زمان نمی‌شوید،
• اگر احساس می‌کنید او زیباست حتی اگر او را بدون هیچ‌گونه آرایش، درحالی‌که موهایش را پشت سرش بسته و مشغول تمیز کردن دست‌شویی است،
• اگر دوست دارید وقت بیشتری را با او صرف کنید، چه رابطه جنسی داشته باشید چه نداشته باشید،
• اگر به شما بگوید که برای برقراری رابطه جنسی نیاز به سپری شدن مدت زمان بیشتری است قبول می‌کنید،
• آینده خود را با او تجسم می‌کنید و فکر می‌کنید که بدون وجود او قادر به ادامه زندگی نخواهید بود،
• او را به خانواده خود معرفی می‌کنید و اطلاع می‌دهید که قصد ازدواج با او را دارید،
• این موضوع که خانواده‌تان او را بپذیرد، برایتان اهمیت دارد،
• او را در تمام برنامه‌های خود شریک می‌دانید،
• در همه حال دوست دارید که او در کنارتان باشد و حتی اگر او آنجا هم نباشد، باز یادش از ذهنتان بیرون نمی‌رود،
• اگر هر روز از قبل رمانتیک‌تر می‌شوید و به گوش دادن به موسیقی‌های عاشقانه و آرام تمایل بیشتری پیدا کرده‌اید،
• هر زمان که کسی در مورد او انتقاد می‌کند، شما اقدام به دفاع از او می‌کنید و همیشه طرف او را می‌گیرید،
• با دیدن او شاد می‌شوید و حاضرید برای خوشحال کردنش هر کاری که از دستتان بر می‌آید را انجام دهید،
• و اگر او باعث شده که انسان بهتری باشید،

سؤالات و تجارب خود را در این زمینه برای کاربران بهداشت روان ارسال کنید.

منبع

مجله اینترنتی ستاره

The post عشق و هوس را چطور تشخیص دهیم؟ appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

مراحل سه‌گانه‌ی عشق

دنیس ندر (Dennis Neder)، نویسنده‌ی کتاب «در دنیای زنان یک مرد باش» (Being a Man in a Woman’s World)، می‌گوید: «عشق سه مرحله دارد: مرحله‌ی شیفتگی، مرحله‌ی پیوند و مرحله‌ی آشنایی. با شناخت این سه مرحله می‌فهمید که آیا عشق شما واقعی است یا نه».

به گفته‌ی دکتر ندر، مرحله‌ی شیدایی زمانی است که شما نمی‌توانید برای بودن با او منتظر بمانید. این مرحله‌ی رمانتیک و خیالی عشق است. درواقع این همان مرحله‌ای است که مردم از آن به‌عنوان عشق واقعی یاد می‌کنند، اما این مرحله بعد از مدت‌زمان کوتاهی از بین می‌رود.

مرحله دوم مرحله‌ی پیوند است. در طول این مرحله سعی می‌کنید که فرد مقابل را بشناسید و تمام برنامه‌های مختلف زندگی‌تان را بر اساس او تنظیم می‌کنید. اگر این مرحله را ادامه دهید به‌تدریج وارد مرحله‌ی سوم می‌شوید که به آن مرحله‌ی آشنایی می‌گویند.

در مرحله‌ی آشنایی برنامه‌هایی را ترتیب می‌دهید که فرد مقابل در آن حضور دارد و درنهایت باهم ازدواج می‌کنید. شما کم‌کم متوجه می‌شوید که فرد مقابلتان در مورد موضوعات مختلف چه احساسی دارد و از چه چیزهایی لذت می‌برد. همچنین هم‌زمان دوباره روی زندگی شخصی خودتان، مسیرها و اهدافتان تمرکز می‌کنید. بر اساس باور متخصصان «عشق واقعی» از اینجا شروع می‌شود.

تعریف «عشق واقعی» چیست؟

براساس جمله‌ی معروف از فیلم داستان عشق (Love Story)، عشق یعنی هیچ‌وقت مجبور به عذرخواهی نشوید، اما زمانی‌که از کارشناسان درباره‌ی عشق واقعی سؤال می‌شود، کمی مکث می‌کنند و به فکر فرو می‌روند. شاید به این دلیل باشد که عشق واقعی برای افراد مختلف تعاریف متفاوتی دارد.

دکتر ندر می‌گوید: «عشق واقعی به این معنی است که بخواهید میزان سلامتی، رفاه و خوشبختی فرد مقابلتان بیشتر از سلامتی، رفاه و خوشبختی شما باشد. زمانی که مراقب کلمات، افکار و فعالیت‌هایتان هستید، به‌ویژه اگر سعی می‌کنید که این رفتار برای فرد مقابلتان خوش‌آیند باشد، درواقع شما عاشق شده‌اید».

کریستین نرتروپ (Christiane Northrup)، نویسنده‌ی کتاب «بدن زنان- حکمت زنان» (Women’s Bodies, Women’s Wisdom) و کتاب «حکمت یائسگی» (The Wisdom of Menopause) می‌گوید: «عشق واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که شما به‌اندازه‌ی کافی به طرف مقابلتان اجازه می‌دهید که با داشتن امکانات و زمان لازم، به آن چیزی که می‌تواند باشد، تبدیل شود».

برعکس اگر فردی به شما می‌گوید که «اگر من را دوست داری، باید…»، این عشق واقعی نیست. براساس گفته‌ی دکتر نرتروپ این نوع عشق در محدوده‌ی کنترل کردن فرد است و براساس باورهای متافیزیک در چاکرای دوم (چاکرای جنسی) قرار دارد. اما عشق واقعی از چاکرای چهارم سرچشمه می‌گیرد و به‌راحتی با پشتیبانی‌های بی‌قیدوشرط تشخیص داده می‌شود.

دکتر کاتلین هندریکس و دکتر گی هندریکس (نویسندگان کتاب عشق ابدی) می‌گویند: «عشق واقعی زمانی ایجاد می‌شود که فرد از یک تعهد ناخودآگاه به‌سمت تعهد خودآگاه پیش می‌رود. زمانی‌که مردم می‌گویند داشتن رابطه واقعاً کار سختی است؛ این بیانی از تعهد ناخودآگاه است».

تعهد به این معنی است که شما خودِ واقعی‌تان را به شریکتان نشان می‌دهید و در همه حال از او حمایت می‌کنید.

به گفته‌ی دکتر لوری مور (Laurie Moore) همه‌ی عشق‌ها از یک قلب گشوده ایجاد می‌شوند. زمانی که شما باهم هستید، این گشودگی و امنیت هم‌زمان وجود دارد. اما ممکن است کسی که به او علاقه دارید، لزوماً شریک زندگی شما نباشد.

۹ روش برای تشخیص عشق واقعی وجود دارد

۱. احساس خوبی دارید

یک رابطه‌ی خوب، یک احساس خوب را برایتان به ارمغان می‌آورد.

۲. دوست دارید که زمانتان را با شریکتان سپری کنید

نیازی ندارید که با دیگران باشید یا برای دوری از یکدیگر دنبال بهانه نمی‌گردید. شما از تمام لحظه‌هایی که باهم هستید لذت می‌برید. حتی اگر ساکت باشید.

۳. به شریکتان احترام می‌گذارید

از شنیدن درباره‌ی شریکتان به خود می‌بالید و چیزهایی شبیه به این می‌گویید: «همسر من در خوانندگی و ترانه‌سرایی بی‌نظیر است». اگر متوجه شدید که مدام دارید درباره‌ی خودتان حرف می‌زنید، شما به همسر یا روابطتان توجه نکرده‌اید.

۴. افکار شریک زندگی‌تان برایتان جالب است

شما درباره‌ی موضوعاتی که برایتان مهم است نظر همسرتان را می‌پرسید. اگر با شما هم‌نظر نبود هم اشکالی ندارد.

۵. ویژگی‌های غیرعادی شریکتان را می‌پذیرید

همه‌ی افراد ویژگی‌های خاص خودشان را دارند. حتی شما! اگر شریکتان ویژگی دلپذیر یا تحمل‌پذیری داشت، حال شما خوب است. اگر این ویژگی شما را آزار می‌دهد، باید در نوع رابطه‌تان دقیق شوید.

۶. می‌توانید از سد مشکلاتتان بگذرید

۷. احساس امنیت می‌کنید

شما نمی‌ترسید که شریکتان را از دست بدهید.

۸. برای باهم بودن توضیحی ندارید

بسیاری از مردم به‌دلیل اینکه زندگی‌شان را باهم هماهنگ کرده‌اند مجبورند که در کنار یکدیگر باشند. اما از خودتان بپرسید آیا واقعاً دوست دارید که باهم باشید. اگر جواب مثبت بود، پس به این باهم بودن ادامه دهید. اما اگر جواب منفی است پس مشکلی وجود دارد. ممکن است شما آماده نباشید.

۹. شریکتان را با دیگران مقایسه نمی‌کنید

همیشه افرادی زیباتر، باهوش‌تر و خوش‌اندام‌تر از همسر شما وجود دارند. اما شما نگران نیستید، زیرا دوست دارید که با او باشید.

به روابطتان دقت کنید. آیا عشق شما واقعی است؟

منبع

چطور

howstuffworks.com

The post عشق چیست؟ appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

شوپنهاور یکی از بدبین‌ترین فیلسوفان تاریخ بود. او معمولاً تفسیر بدبینانه‌ای از جهان و طبیعت بشر داشت. در متن زیر، دیدگاه او درباره عشق و ریشه‌های آن را می‌خوانیم. او طبق معمول نگاه مثبتی به این موضوع ندارد و معتقد است عشق هیچ رضایت شخصی برای فرد به همراه ندارد و صرفاً مکانیزمی برای بقای گونه است. از نظر شوپنهاور، برای طبیعت، فقط گونه اهمیت دارد و فرد برای طبیعت، هیچ اهمیتی ندارد. خواندن این متن کوتاه خالی از لطف نیست.

نظر شوپنهاور درباره عشق

آنچه مرد را به گزینشِ زنی زیبا وا می‌دارد در حقیقت همان غریزه است که بهترین گزینه برای «نوع» را هدف می‌گیرد، هرچند که مرد تصور کند که با این کار تنها در پیِ افزودن بر خشنودی خویشتن است! حقیقت این است که در اینجا به نکته‌ای آموزنده از اسرارِ طبیعت برمی‌خوریم که می‌گوید تمامیِ غرایز همچون این موردِ بخصوص تقریباً همواره در پیِ سعادتِ «نوع» هستند.

دقتی که یک حشره در انتخابِ یک گل یا میوه یا یک تکه گوشتِ بخصوص به خرج می‌دهد، به وضوح شبیه به همان دقتی است که مرد در انتخابِ زنِ متناسب با طبع و نهادِ خود به کار می‌بندد. با چنان شور و حرارتی برای دست یافتن به او تلاش می‌کند و با دیگران به رقابت می‌پردازد که غالباً برای رسیدن به مقصود با وجودِ همه‌ی دلایلِ منطقی، خوشبختیِ خود را با ازدواجی احمقانه تباه می‌سازد، با عشقی که به بهای ثروت و عزت و زندگی‌اش تمام می‌شود و حتی با ارتکابِ جُرم. و این همه را تحتِ سُلطه‌ی اراده‌ی طبیعت که حکم‌فرمای مطلقِ این جهان است انجام می‌دهد و به مؤثرترین شکلی به «نوع» خدمت می‌کند.

منبع

آرتور شوپنهاور
کتاب: جهان و تأملات فیلسوف

The post نظر شوپنهاور درباره عشق appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.