در اینجا چند درس زندگی برای خوشحالی از زبان افرادی که باورهای متفاوتی را دارند نقل می‌کنیم تا شاید به دست آوردن دوباره شادی و خوشحالی کمک کنند.

۱. از شبکه‌های اجتماعی فاصله بگیرید

اسنا اونیل، شخصیت معروف اینترنتی اهل استرالیا، به نظر می‌رسید همه آنچه می‌خواست را داشت، حدود یک میلیون فالوور در شبکه‌های اجتماعی و قراردادهای مدل بودن که از همه‌طرف به سویش سرازیر بود اما او به طور علنی اعلام کرد که از اینستاگرام بیرون خواهد رفت چون هیچ‌کدام از این چیزها او را خوشحال نمی‌کند.

در واقع، با اینکه “در اوج” بود گفت که هرگز تا این حد “احساس بدبختی” نکرده است. مارکو لاکوبونی، استاد روان‌پزشکی و علوم رفتاری دانشگاه کالیفرنیا UCLA می‌گوید که این طبیعی است که ما آنچه دیگران دارند را بخواهیم، چون ما دارای “عصب‌های آینه‌ای” هستیم و آنها ما را وامی‌دارند که چنین باشیم. اگر نتوانیم خود را با بُت‌های‌مان مطابقت دهیم، احساس سرخوردگی و شکست می‌کنیم.

نیازی نیست همان کاری که اسنا کرد را بکنیم و برای همیشه از شبکه‌های اجتماعی خارج شویم فقط اگر می‌توانیم گاهی به عصب‌های آینه‌ای‌مان استراحتی بدهیم و کمتر به اینستاگرام سر بزنیم.

۲. برای شادکامی بیشتر بخوابید

چرت‌های کوتاه نقش مهمی در شادمان بودن دارد. ما به راحتی از خواب خود صرف‌نظر می‌کنیم، اما خواب کافی به طور چشمگیری سطح خوشحالی ما را بالا می‌برد. در تحقیقی که دانیل کانمن و آلن ب. کروگر در زمینه تندرستی و شادمانی انجام دادند، دریافتند که ارتباط مستقیمی میان کیفیت خواب و خوشبختی و شادمانی کلی وجود دارد.

سعی کنید به مدت یک یا دو هفته در ساعت مشخصی به رختخواب بروید و تلاش کنید که به هیچ‌وجه پس از آن ساعت بیدار نمانید. آیا این کار تغییری در خلق‌وخوی شما ایجاد کرد؟ اگر چنین بود تلاش کنید برای همیشه از این برنامه خواب پیروی کنید. کم‌کم شب زود خوابیدن عادتتان می‌شود و احساس شادکامی به سوی شما بازمی‌گردد.

۳. درستکار باشید

رواقیون، گروهی از فلاسفه حدود ۲۰۰۰ سال پیش می‌گویند اگر گناه نکنیم، دلیلی برای عذاب وجدان و احساس گناه وجود نخواهد داشت. در نتیجه می‌گویند درستکاری کلید شادمانی و خوشبختی است!

لیز گلوین محقق رواقی از دانشگاه رویال هالووی برای لئو دوره فشرده درستکاری و وارستگی راه انداخت. او می‌گوید که آنچه ضرورت دارد این است که هر فرد دریابد منطق نهفته در هر گونه بدرفتاری و کار ناشایست چیست و به آن رسیدگی کند.

لیز می‌گوید: “تنها راه یافتن راهی به سوی شادکامی و نیکبختی این است که با خودمان در مورد مواردی که از اصول اخلاقی‌مان سرپیچی کرده‌ایم، صادق و روراست باشیم”. او ادامه می‌دهد: ” چه چیزی باعث می‌شود که خیانت کنیم؟ یا در نوشیدن افراط کنیم؟ یا دست روی کسی بلند کنیم؟ اگر دلیل این کارها را دریابیم، می‌توانیم رفتارمان را عوض کنیم. اگر به فلسفه رواقی باور داشته باشیم، اصل این است که بدون درستکاری و وارستگی، خوشحالی و خوشبختی ممکن نیست”.

۴. چیزی پیدا کنید که شور و اشتیاقتان را برانگیزد

در یک سالن ورزشی در شرق لندن، لئو از قهرمان جهانی بوکس تایلندی، رکسانا بیگم پرسید چه چیزی او را خوشحال می‌کند. او گفت:”اینکه بدانم به کجا می‌روم و هدفم در زندگی چیست… تمام ماجرا این است که کجا و چطور آدمی می‌خواهی باشی. وقتی این را دریابی، می‌توانی سفر زندگی را ادامه دهی و این سفری خواهد بود سرشار از هیجان و شور و اشتیاق چون می‌توانی نورو روشنی را در انتهای راه ببینی”.

هدف داشتن او را شادمان می‌کرد. توصیه رکسانا را بشنویم و “شور و اشتیاق” در زندگی‌مان بیافرینیم، چه بوکس باشد، چه بافتنی، چه نجاری و با اراده، هدف زندگی خود را پی بگیریم.

۵. خود را فراموش کن

لئو به معبد بودایی در بوردو فرانسه سفر کرد تا درباره راهی کاملاً متفاوت به سوی خوشبختی تحقیق کند. آیا خوشبختی و شادکامی واقعی با نابود کردن نفس به دست می‌آید؟

یکی از راهبه‌های معبد به لئو گفت: “هنر زندگی شادمانه آگاهی از بودن است”. گل سرخ از خاک و نور خورشید و کود ساخته شده است و ما و همه آدم‌هایی که در هر لحظه از زندگی با آنها برخورد می‌کنیم، از غذا و آبی که مصرف می‌کنیم، ساخته شده‌ایم. تلاش کنیم خود را قطعه کوچکی از پازل بزرگ جهان بدانیم. این فکر شما را شادمان‌تر نمی‌کند؟

۶. برای شادکامی رنج را بپذیرید

همان‌طور که لئو در مزرعه کمک می‌کرد، اهمیت پذیرش رنج را برای شادمانی و خوشبختی یاد می‌گرفت. این را سیمون، یک راهب تجربه کرده بود،

او می‌گوید:”من خیلی خیلی خشمگین بودم، اما این خشم از بین رفت”. ما اغلب سعی می‌کنیم خشم و رنج خود را خفه و سرکوب کنیم اما بودایی‌ها بر اندوه و خوشحال نبودن خود سرپوش نمی‌گذارند بلکه به آن اجازه می‌دهند بیاید و آن را در جای خود قرار می‌دهند.

بدون لای‌ولجن، نیلوفرآبی نمی‌روید! به جای انکار رنج خود مثلاً وقتی موقعیتی را از دست داده‌اید یا احساس بیماری می‌کنید، تلاش کنید آن را بپذیرید. به حرف آسان است اما در عمل این به شما کمک خواهد کرد که شادمان‌تر باشید. چنان که لئو می‌گوید:”چیزهای بد در زندگی همه ما هست… اینها همه تَرَک‌هایی که اجازه می‌دهد نور از میان آنها عبور کند و بر ما بتابد”.

۷. از اینجا و اکنون لذت ببرید

درس دیگری که لئو از بودایی‌ها یاد گرفت عشق ورزیدن به همه چیزهای اطرافمان بود. ما باید تلاش کنیم از هر قدم، هر دم و هر لقمه غذایی که می‌خوریم لذت ببریم و آن را عمیقاً حس کنیم. در مسیر هر روزه‌تان به محل کارتان، به اطرافتان نگاه کنید و شگفتی‌های جهان را ستایش کنید. ذهن‌آگاهی و مراقبه و مدیتیشن به ما کمک می‌کند که در لحظه حضور داشته باشیم و از اینجا و اکنون لذت ببریم. برای این کار بد نیست کلاسی در نزدیکی خود پیدا کنید و در آن نام‌نویسی کنید!

۸. بشردوست و فداکار باشید

انجام دادن کارهایی برای دیگران و تلاش برای نجات دادن آدم‌ها و چیزها، کمک می‌کند که شادمان‌تر باشیم. لئو می‌گوید:” شادکامی و خوشبختی احساسی ناپایدار است، اما احساسی که موقع کمک دارم احساس عمیق رضایتمندی و کامیابی است”. جنگیدن برای چیزی که به آن باور داریم یا شرکت داوطلبانه در نیکوکاری و خیریه‌ای محلی به ما احساس بسیار خوب ارزشمندی می‌دهد و به ما کمک می‌کند تا کامیاب و شادمان باشیم.

منبع

بی بی سی

The post شادکامی و ارتقای بهداشت روان appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

اصلاً تصادفی نبود که نیچه از ما می‌خواست هرگز میگساری نکنیم.

مادر عزیز،

امروز به تو نامه می‌نویسم تا از یکی از ناخوشایندترین و دردناک‌ترین رویدادهایی بگویم که باعث‌وبانی آن بوده‌ام درواقع، بسیار بد رفتار کرده‌ام و نمی‌دانم آیا می‌توانی یا مایلی مرا ببخشی یا نه. با قلبی گرانبار و با بیش‌ترین بی‌میلی قلم خود را بر-میدارم، به ویژه وقتی به گذشته و زندگی خوشایند ایام تعطیلات عید پاک فکر می‌کنم، دورانی که هرگز هیچ ناسازگاری‌ای آن را تباه نکرد. یکشنبه‌ی قبل مست شدم، و هیچ بهانه‌ای ندارم غیر از این‌که بگویم از ظرفیت خود آگاه نبودم، و شب تقریباً عصبی و هیجان‌زده بودم.

فریدرش هجده ساله، پس از نوشیدن چهار گیلاس آبجو در عمارت اتنبورگ نزدیک مدرسه‌اش در بهار ۱۸۶۳، این نامه را به مادرش نوشت. چند سال بعد، در دانشگاه-های بن و لایپزیک، از علاقه‌ی همکلاسی‌هایش به الکل احساس ناراحتی می‌کرد: «اغلب از طرز ابراز اخوت در باشگاه بسیار نفرت دارم… به سختی می‌توانم برخی افراد را تحمل کنم، به علت ماده‌گرایی آبجویی آن‌ها.»

این رویکرد در سراسر زندگی دوران بزرگ‌سالی نیچه باقی ماند:

نوشیدنی‌های الکلی برای من خوب نیستند؛ یک جام شراب یا آبجو در روز کاملاً کافی است که زندگی را برای من به «جهان اشک‌ها» تبدیل کند ـ مونیخ جایی است که در قطب مخالف من زندگی می‌کند.

او شکایت می‌کرد که «چقدر آبجو در هوش آلمانی هست!» «شاید نارضایتی اروپا در دوران معاصر به این علت است که اجداد ما، به ویژه در قرون وسطی، به مشروب علاقه‌مند بودند… قرون وسطی یعنی مسمومیت اروپا از الکل.»

در بهار ۱۸۷۱ نیچه با خواهرش برای گذراندن تعطیلات به هتل دو پارک در لوگانو رفت. صورت‌حساب هتل از ۲ تا ۹ مارس نشان می‌دهد که نیچه چهارده لیوان شیر نوشیده است.

این چیزی بیش از ذائقه‌ای شخصی بود. نیچه به هرکس که می‌خواهد خوشبخت باشد به شدت توصیه می‌کند که هرگز نوشیدنی الکلی ننوشد. هرگز:

نمی‌توانم به تمامی طبایع روحانی‌تر با جدیت بسیار توصیه کنم که مطلقاً از میگساری دوری گزینند آب کافی است.

چرا؟ زیرا رافائل برای فرار از حسادتش در اوربینو در سال ۱۵۰۴، میگساری نکرده بود؛ او به فلورانس رفته و یاد گرفته بود چگونه نقاش بزرگی شود. زیرا استندال هم در سال ۱۸۰۵ برای فرار از ناامیدی‌اش درباره‌ی مردی که آفریده شده بود تا فرماندار باشد میگساری نکرده بود؛ او این درد را هفده سال باغبانی کرد و در ۱۸۲۲ در باب عشق را منتشر ساخت:

اگر اکراه دارید که رنج خود را حتی یک ساعت تحمل کنید و دائماً از هر نوع بدبختی ممکن حذر می‌کنید، اگر هرگونه بدبختی و رنج را شر منفوری می‌دانید که باید نابود شود (چون ضعفی در زندگی است)، در آن صورت {شما در قلب خود}… پیرو مذهب راحت‌طلبی هستید. متأسفانه شما موجودات راحت‌طلب و ساده‌لوح چیز زیادی درباره‌ی شور و نشاط انسان نمی‌دانید! زیرا خوشبختی و بدبختی دو خواهر دوقلو هستند که با هم بزرگ می‌شوند، یا در مورد شما با هم کوچک می‌مانند.

منبع

کتاب: تسلی بخشی‌های فلسفه
نویسنده: آلن دوباتن
مترجم: عرفان ثابتی

The post الکل از نگاه نیچه appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.