من شناخت خاصی از شخصیت‌ تانوس در کامیک بوک (کتب مصور) ندارم. تمام شناخت من از تانوس به دو فیلم انتقام‌جویان: نبرد ابدیت و پایان بازی (avengers: infinity war and endgame) بر می‌گردد. وقتی برای سرگرمی در تعطیلات به دیدن این دو فیلم پرداختم، راستش انتظار آشنایی با چنین شخصیت جالبی نداشتم. تانوس ابرقهرمان شروری است که بر خلاف قهرمان‌های اینگونه فیلم‌ها، شخصیتی چندبعدی، خاکستری و چند لایه دارد. بر خلاف قهرمان‌هایی مانند کاپتان آمریکا که فقط اهداف مثبت و یا اولتران که ظاهرا فقط اهداف منفی را دنبال می‌کند، تانوس اصلا شخصیت سیاه یا سفیدی نیست و به این سادگی نمی‌توان آن را شناخت. این موضوع باعث می‌شود مخاطب بتواند به تانوس احساس نزدیکی کند و اهداف عجیب و غریب او برایش تا حدی قابل قبول جلوه کند

این نوشته به هیچ وجه به معنی تایید آنچه تانوس در فیلم انجام می‌دهد، نیست. چیزی که بیشتر از همه نظر را به خود جلب می‌کند شخصیت واقعی تانوس است. به نظر من شخصیت‌هایی که صرفا با دوگانه‌ی خوب و بد یا خیر و شر قابل توصیف نباشند، شخصیت‌های جالب توجه‌تری هستند. در ادامه به بخشی از نقاوت قوت و ضعف تانوس از لحاظ روانشناختی می‌پردازیم.

نقاط قوت شخصیت تانوس از لحاظ روانشناختی

انگیزه‌های درونی

معمولا انسان‌های قدرتمند برای اعمال خودشان انگیزه‌های درونی اصیلی دارند. تانوس در فیلم انتقام‌جویان نبرد ابدیت، بدون این که به دنبال تایید یا پاداش بیرونی برای اعمالش باشد، اهدافش را دنبال می‌کند. تانوس هیچ نیازی ندارد که افرادی او را دوست داشته باشند و اگر کسی با او مخالفتی کند، این را شخصی برداشت نمی‌کند.

صداقت و اصالت

تانوس هیچ‌گاه برای پیش بردن اهدافش از دروغ و نیرنگ استفاده نمی‌کند. او دنبال میانبر نیست و هر کاری را از راهش و از سر قدرت انجام می‌دهد. او از یکپارچگی خاصی دارد و جرات این را دارد که خودش باشد

همدلی

هر چند اعمال تانوس بسیار بی رحمانه و خشونت آمیز است، به نظر می‌رسد این خشونت‌ها برای او شخصی نیستند و برای لذت این کار را نمی‌کند. او دشمنی دشمنانش را علیه خود نمی‌بیند و با وجود این که آنها با او مخالفت می‌کنند، از آنها خشمگین نمی‌شود و برای دشمنان خود احترام قائل می‌شود. او  به خوبی درک می‌کند که دشمنان او چرا با او می‌جنگند و از این بابت از آنها متنفر نیست.

دوری از عصبانیت

معمولا پرخاشگری و عصبانیت از ضعف شخصیت می‌اید. انسان‌های ضعیف‌تر وقتی اقدامی بر خلاف میلشان رخ می‌دهد، این ناکامی را علیه خود می‌بینند و ممکن است دست به رفتارهای تکانشی و پرخاشگرانه بزنند. این موضوع درمورد تانوس صادق نیست. اعمال تانوس بی‌رحمانه است اما به نظر می‌رسد این بی‌رحمی از سر عصبانیت نیست (هر چند به نظر می‌رسد، این موضوع در عالم واقع غیر ممکن است. معمولا اغلب خشونت‌ها به بستری از ضعف بر می‌گردند). تانوس وقتی که دچار مشکل و مانع می‌شود نشانه‌های عصبیت بروز نمی‌دهد

شاید در ابتدای فیلم بر این باور باشیم که تانوس در پی قدرت و خشونت‌ورزی  باشد و دلایلی که می‌آورد صرفا برای توجیه خشونت است، اما شواهدی وجود دارد که این مساله را رد می‌کند. وقتی تانوس به قدرت بی‌نهایت می‌رسد از ان استفاده‌ی خاصی نمی‌کند و عزلت‌گزینی را در سیاره‌ای مطرود انتخاب می‌کند. در فیلم هیچ‌گاه از کشتن افراد لذت نمی‌برد و جاهایی که امکان کشتن افراد را دارد، علاقه‌ای به آن نشان نمی‌دهد و فقط به دنبال اهداف شخصی خودش هست. به نظر می‌رسد عقاید تانوس منبع واقعی معنای او هستند، نه صرفا یک توجیه.

عدم نیاز به تایید

بر خلاف رهبران دیکتاتور، تانوس از مخالفت دیگران به هم نمی‌‍خورد.

از خود فرا رفتن

افراد قدرتمند معمولا اهدافی دارند که به واسطه آن از خودشان به عنوان یک فرد فراتر می‌روند. تانوس برای رفتارهای خود معنایی دارد. هیچ‌کدام از رفتارها را صرفا برای انگیزه‌های فردی خود انجام نمی‌دهد.

وظیفه‌شناسی بالا

شاید خنده‌دار به نظر برسد که قاتل نیمی از موجودات زنده کیهان، صفت وظیفه‌شناسی بالایی داشته باشد. تانوس اغلب ویژگی‌های یک فرد وظیفه‌شناس را دارد. مسئولیت‌پذیر، تاب‌اور و سرسخت است.

تحمل ناکامی بالا در برخی موارد

افراد قدرت‌مند ابایی از این که اوضاع بر وفق مرادشان پیش نرود، ندارند. تانوس از پیش آمدن مشکل آشفته نمی‌شود. به نظر می‌رسد او بیشتر مشکل را آشفته می‌کند.

تحمل احساسات دوگانه AMBIVALENCE

هر چه ظرفیت هیجانی یک فرد بالا رود، همزمان می‌تواند هیجانات متعارض بیشتری را بپذیرد. شاید انتخاب ما هیچ‌وقت این نباشد ولی تانوس علی‌رغم سرسختی‌اش همچنان می‌تواند کسی را دوست داشته باشد. عشق تانوس به دختر خوانده‌اش واقعی است. این که این فرد در عین خشونت بالا می‌تواند همچنان عشق بورزد و مهربان باشد، نشانه‌ای از چند بعدی بودن اوست. هر چند سخت اما او توانست این عشق را فدای چیز بزرگتری کند.

تجربه‌گرایی و گشودگی به تجربه

تانوس به راحتی از ناحیه امن خود بیرون می‌اید و دست به تجربه می‌زند و ترسی از اشتباه و شکست ندارد.

نقاط ضعف تانوس

خودبزرگبینی

خودبزرگبینی معمولا از یک بستر ضعف شخصیتی نشات می‌گیرد. معمولا نداشتن درک درست از جایگاه خود، ما را وادار به شکست می‌کند. خودبزرگ‌بینی تانوس کجاست؟ شاید فکر کنید، تانوس قدرتی را که ادعا می‌کرد داشت. در اینجا بحث صرفا ارزیابی از قدرت شخصی نیست. تانوس فکر می‌کند، حق این را دارد که به جای دیگران تصمیم بگیرد و صلاح دیگران را بر خلاف میلشان، به آنها تحمیل کند. این موضوع نشان می‌دهد تانوس جایگاهی معادل خدا برای خود در نظر دارد. افراد توانمند به ندرت از زور برای پیشبرد اهدافشان استفاده می‌کنند. استفاده از زور نشانه‌ای از بی‌حوصلگی است.

جهان‌بینی خودشیفته (نارسیسیستیک)

معمولا شخصیت‌های قدرتمند به خوبی می‌دانند که دنیا به ما عدالتی بدهکار نیست. هیچ بایدی برای این که جهان مطابق میل ما رفتار کند، وجود ندارد. در مقابل، نگاه خودشیفته، بر این باور است که دنیا باید بر وفق مراد من باشد. افراد قدرتمندتر روند طبیعت را می‌پذیرند و در برابر آن مقاومت خاصی نشان نمی‌دهند و سعی می‌کنند خود را با آن تطابق دهند. در برابر آنها، افراد خودشیفته سعی می‌کنند در برابر واقعیات زندگی مقاومت کنند.

انسان‌های معمولی با اضطراب، افسردگی و عصبانیت در برابر روند معمول زندگی مقاومت کنند و به نوعی آن را کنترل کنند، اما تانوس در این فیلم واقعا به جنگ با طبیعت می‌رود. هر چه شخصیت‌های ضعیف بیشتر تعصبِ “دنیا باید به کام من باشد” را با خود حمل می‌کنند و ناخوشایندی‌ها را از خود دفع می‌کنند، افراد قوی‌تر ناکامی‌های زندگی و واقعیت‌های ناخوشایند آن را تحمل می‌کنند. به نظر می‌رسد تانوس به خاطر میزان کنترلگری بالایش (عدم پذیرش آنچه قابل تغییر نیست) چندان قوی عمل نمی‌کند.

ضعف رواداری (Tolerance)

رواداری یعنی پذیرفتن این واقعیت که همیشه تنها بخشی از واقعیت نزد من است. بخش دیگرش نزد دشمن (مخالف) من است. هر جا در تاریخ جنگ خونینی رخ داده ضعف رواداری مشهود است. افراد قدرتمند از این که به دانسته‎‌های خود شک کنند، ابایی ندارند. به قول برتراند راسل، “حاضر نیستم برای عقایدم بمیرم، چون ممکن است آنها غلط باشند.” تانوس به قدری به عقاید خود برای نجات دنیا مطمئن است، که حتی لحظه‌ای به آنها شک نمی‌کند.

تحمل ابهام پایین

این که ما نمی‌دانیم آینده چه خواهد شد، اضطراب وجودی زیادی را برای ما به همراه دارد. شخصیت‌های ضعیفتر از این اضطراب فراری هستند و همه‌‍ی تلاششان را می‌کنند تا به قطعیتی خیالی دست پیدا کنند. در برابر آنها، روان‌های سالم‌تر بالهوسی هستی را به خوبی می‌پذیرند و شجاعت روبرو شدن با آن را ندارند.

کینه‌توزی

در قسمتی از فیلم دوم (انتقام جویان: پایان بازی یا avengers: endgame)  تانوس توضیح می‌دهد که از مقاومت بیش از حد انسان‌ها آزرده شده و از کشتن انها لذت خواهد برد و برای او قضیه کاملا شخصی شده است.

نویسنده: بهروز هاشمی

The post نقاط قوت و ضعف شخصیت تانوس در فیلم انتقام‌جویان appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

روانکاوی بازیگران پورنوگرافی : صنعت پورنوگرافی یکی از مهم‌ترین و پول‌سازترین صنایع حال حاضر بشری است. علی‌رغم نیاز شدید بازار به این صنعت و علی‌رغم وجود افراد بسیار زیادی که در این صنعت فعالیت می‌کنند، کماکان کار در این صنعت، در جامعه مورد پذیرش واقع نشده است. حتی در جوامع پیشرفته از قبیل امریکا که از لحاظ فرهنگی بسیار غنی‌تر و شاید جلوتر از جوامع دیگر است، کماکان افرادی که در این صنعت فعالیت می‌کنند به راحتی تمایل به ابراز شغل خویش و یا به راحتی شانس پذیرفته شدن توسط جامعه را ندارند.

یک بازیگر پورن چه تمایلاتی را در ناخودآگاه خویش دارد که تصمیم می‌گیرد به سمت این صنعت رفته و شغل بازیگر پورنوگرافی بودن را انتخاب کند؟

اکثر کسانی که به این رشته و یا این شغل گرایش پیدا می‌کنند، و در نهایت در این حرفه فعالیت می‌کنند، صرفاً به علت وجود نیاز مالی این کار را انجام نمی‌دهند، زیرا در جوامع پیشرفته از قبیل آمریکا و اروپا که قسمت عظیمی از فیلم‌های پورنوگرافی در آنجا ساخته می‌شود، از لحاظ اقتصادی آن‌قدر پیشرفته هستند که فردی که در این صنعت به عنوان یک بازیگر پورنوگرافی در حال کار هست، بتواند به راحتی شغل دیگری را به دست بیاورد.

برخلاف باور عموم که همه‌ی کسانی که بازیگر پورنوگرافی می‌شوند، به علت درآمد بالای این رشته به این سمت کشیده می‌شوند، این صنعت برای همگان پول‌ساز نیست. به‌طوری‌که فقط چند بازیگر خاص و یا عده‌ی اندکی از بازیگران موجود در این صنعت تبدیل به ستاره شده و درآمدهای زیادی را کسب می‌کنند. درحالی‌که بیشتر آنها درآمدی متوسط و معمولی را به دست می‌آورند که پول به دست آورده از آن شغل را می‌توانند از مسیرهای دیگر و انتخاب شغل‌های دیگر نیز به دست بیاورند.

در نتیجه دلیلی که این افراد، این شغل را انتخاب می‌کنند؛ ماورای اقتصاد و شرایط محیطی جامعه است. این دلیل در ناخودآگاه آنها نهفته است.

اولین چیزی که به نظر می‌آید میل به خودنمایی در این افراد است. تمامی بازیگرانی که در صنعت پورنوگرافی فعالیت دارند و همه‌ی کسانی که به عنوان شغل این حرفه را انتخاب می‌کنند، دارای اختلال خودنمایی (Exhibitionism disorder) می‌باشند. اختلالی که در آن فرد میل به نمایش گذاشتن خویش را دارد. افرادی که دارای این مکانیزم دفاعی یا اختلال می‌باشند، همواره تلاش می‌کنند تا خود را به نمایش بگذارند و از به نمایش گذاشتن خویش در معرض چشم دیگران، بیشتر و بیشتر لذت می‌برند.

عامل دیگری که در ناخودآگاه این افراد وجود دارد، میل به اشتراک گذاشتن لحظات لذات شخصی است. این افراد در ناخودآگاه دوست دارند تا لحظه‌ی لذت بردن خود را با دیگران به اشتراک بگذارند و زمانی که دیگران لذت بردن آنها را می‌بینند، بیشتر ارضا می‌شوند و چه لذتی بالاتر از لذت جنسی. در روانکاوی بازیگران پورنوگرافی پی می‌بریم که آنهاتمایل به اشتراک گذاشتن لحظه‌ی ارگاسم و رابطه‌ی جنسی را دارند.

چه عاملی باعث ایجاد این نوع تمایلات در ناخودآگاه این بازیگران است؟

برای روانکاوی بازیگران پورنوگرافی ما نیازمند بررسی دوران کودکی و زمان شکل‌گیری شخصیت نهفته‌ی این انسان‌ها هستیم. کودکانی که در بزرگ‌سالی تمایل به شرکت و بازی کردن در فیلم‌های پورنوگرافی را دارند، در کودکی دچار اضطراب جدایی بوده‌اند و عموماً در دوران طفولیت از دریافت کامل صمیمیت و احساس عشق عاجز بوده‌اند. در نتیجه در بزرگ‌سالی تلاش می‌کنند تا با به نمایش گذاشتن صمیمیت و نزدیکی، اضطراب ناشی از ناخودآگاه را به صورت بسیار اغراق‌شده پاسخ دهند.

از طرف دیگر در روانکاوی بازیگران پورنوگرافی می‌فهمیم، یکی دیگر از دلایل موجود در ناخودآگاه این افراد، برای کشیده شدن به سمت بازی در فیلم‌های پورنوگرافی، میل به گرفتن انتقام از نماد والد است. در روان هر فرد لایه‌ای وجود دارد به نام سوپر ایگو یا فراخود، که این لایه در روان ما مسئولیت کنترل و هدایت بشر را به سمت آموزه‌های محیطی و همچنین باید و نبایدهای مرسوم در عرف و جامعه را دارا است. باید و نبایدهایی از قبیل دین، فرهنگ، مذهب و بقیه‌ی آموزه‌هایی که در یک جامعه، کودک با آن مواجه می‌شود.

زمانی که والدین در دوران کودکی شرایط خوبی را برای رشد روانی کودک فراهم نمی‌کنند، در گذار زمان فرد درصدد گرفتن انتقام از والدین برمی‌آید. بدین شکل که این کودکان در دوران طفولیت و هنگامی‌که ناخودآگاه آنها در شرف شکل گرفتن به سمت علایق و سلایق بوده است، به علت مواجه شدن با موجی از عدم صمیمیت و محرومیت فراوان از تأیید و حمایت والد، به صورت ناخودآگاه دچار عقده‌ای حل نشده و تنشی زیاد با والد خود می‌شوند و در آینده تلاش می‌کنند با خراب کردن تمامی معیارهای والد در دوران کودکی، از والد خویش انتقام بگیرد.

بدین ترتیب همواره فرد تلاش می‌کند تا با سرکوب والد درون و با حمله به سوپر ایگو، هم انتقام ناکامی خویش در کودکی را بگیرد و هم با افزایش کام گرفتن و به نمایش گذاشتن کام‌گیری جنسی، به دیگران و به جامعه ثابت کند که من در کام گرفتن و رسیدن و پاسخ گفتن به نیازهای درونی‌ام موفق شده‌ام. در واقع با این مکانیسم، سعی می‌کند تا لذت‌هایی را که در دوران کودکی نبرده و تأییدها و کام‌هایی را که در کودکی به ثمر نرسیده، به صورت بسیار غلو شده به نمایش گذاشته و به همگان ثابت کند که در این امر موفق بوده است.

تمامی بازیگران صنعت پورنوگرافی با استفاده از مکانیسم جبران، سعی در جبران ناکامی‌های دوران کودکی دارند.

مکانیسم جبران، مکانیسمی است که بشر برای جبران سرکوب‌هایی که در کودکی اتفاق افتاده، از آن استفاده می‌کند. در واقع نیروی سرکوب‌شده را در جهت مخالف تقویت می‌کند و سمت مخالف این نیرو را لذت تلقی کرده و سعی در افزایش دادن متضاد چیزی که در او سرکوب‌شده است، می‌باشد. با استفاده از این مکانیسم، میل به کارهایی از قبیل پلیس، وکیل و یا چیزهایی که حس امنیت را در فرد افزایش می‌دهد، و یا معشوق‌هایی که از فرد مراقبت می‌کنند، جلب می‌شود.

تمامی کسانی که در صنعت پورنوگرافی فعالیت می‌کنند و به عنوان بازیگر در این حرفه بازی می‌کنند، با استفاده از این مکانیسم، سعی در جبران نیازهای سرکوب‌شده‌ی کودکی خود دارند که این نیازها عمدتاً نیاز به لذت بردن، تأیید شدن و کام گرفتن است. در نهایت این عقده‌ی سرکوب‌شده را با به نمایش گذاشتن لذت جنسی و ثابت کردن این امر که توان پاسخگویی به نیازهای سرکوب‌شده را داریم و می‌توانیم کامی را که در کودکی نگرفته‌ایم، در نهایت بگیریم؛ پایه‌ریزی می‌کنند.

به همین دلیل عموماً تمامی بازیگرانی که در این صنعت فعالیت دارند، در زندگی شخصی خویش از روابط اجتماعی محدودتری برخوردار هستند، زیرا گویی آنها میل به اشتراک‌گذاری را تنها در نمایش‌گذاری میل جنسی می‌دانند و در نتیجه تمامی احساساتی را که نمی‌توانند با دیگران به اشتراک بگذارند، تبدیل به میل جنسی کرده و در برابر دیدگان همگان به اشتراک می‌گذارند.

امین حسینی – تیر ۹۷

منبع

روانکاوی بازیگران پورنوگرافی

دانشنامه روانشناسی مردمی

The post روانکاوی بازیگران پورنوگرافی appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

روانکاوی دونالد ترامپ: دونالد ترامپ، فرزند ملاک ثروتمندی است که بعد از در دست گرفتن پادشاهی پدر، این قلمرو را تبدیل به امپراطوری بزرگ کرده است. وی بعد از اتمام دانشگاه و در دست گرفتن سکان تجارت پدر، سرمایه‌ی چند صد میلیون دلاری خانواده را به چندین میلیارد دلار تبدیل کرده و شهرت را به ثروت خانواده افزوده است.

اما پشت تمامی این موفقیت‌ها، عقده‌ی حقارتی بزرگ خوابیده است. برای روانکاوی دونالد ترامپ و ورود به دنیای ناخودآگاه وی، در ابتدا باید دوران کودکی و شرایط رشد یافتن او را واکاوی کنیم تا پی به نحوه‌ی تفکر و شخصیت او ببریم.

دونالد ترامپ در سال ۱۹۴۶ در نیویورک متولد شد. پدربزرگ او یک آلمانی روستایی زاده بود که در سن ۱۶ سالگی در سال ۱۸۸۵ از آلمان به آمریکا مهاجرت کرد و در سال ۱۸۹۲ توانست شهروندی آمریکا را به دست آورد. مادربزرگ او هم مهاجری از اروپا بود. پدربزرگ دونالد ترامپ، فردریک نام داشت و در یک سفر که برای دیدار از اقوام و روستای خود به آلمان برگشته بود، با یک دختر از دیار خود به نام الیزابت آشنا می‌شود و پس از ازدواج، در سال ۱۹۰۲ به آمریکا برمی‌گردد.

پدر دونالد ترامپ در سال ۱۹۰۵ متولد شد. نام او را «فرد» گذاشتند. و «فرد ترامپ» در پانزده سالگی، درست اندکی بعد از مرگ پدر، با مادر خود در بنگاه املاک پدر مشغول به کار شد. پدربزرگ دونالد ترامپ نمونه‌ای از یک مهاجر موفق بود که توانست در سن و سال کم به آمریکا بیاید و پس از اندکی، با باز کردن رستوران، مسافرخانه، فاحشه‌خانه و بنگاه‌های املاک، به ثروت قابل‌توجهی دست یابد.

پدربزرگ دونالد ترامپ در زمان مرگ، ثروتی معادل ۳۱ هزار دلار از خود برجای گذاشت که تقریباً برابر با بیش از پانصد هزار دلار فعلی است. پدر دونالد بعد از ورود به دنیای تجارت، در سن پانزده سالگی با مدیریت املاک پدر، در سال ۱۹۲۳ کمپانی «الیزابت ترامپ و پسر» را تأسیس کرد. فرد جوان همچون پدر خود تاجر موفقی بود و توانست هزاران خانه، آپارتمان، مغازه و مراکز خرید بسازد و بفروشد. فرد ترامپ در سال ۱۹۳۶ با «ماری» دختری از اسکاتلند ازدواج کرد و صاحب ۵ فرزند گردید. فرزند اول او دختری به نام ماریانا و فرزند دوم پسری به نام فردریک و فرزند سوم دختری به نام الیزابت و فرزند چهارم، دونالد و فرزند آخر پسری به نام رابرت بود.

پدر دونالد ترامپ در سال ۱۹۹۹ از یک بیماری ریوی در سن ۹۳ سالگی می‌میرد و مادر ترامپ در سال ۲۰۰۰ در سن ۸۸ سالگی درگذشت. زمانی که پدر ترامپ مرد، ثروتی بالغ بر سیصد میلیون دلار از خود بر جای گذاشت.

دونالد ترامپ در خانواده‌ای چشم گشود که تلاش برای موفق شدن و جنگیدن برای زندگی بهتر در آن، مفهوم اصلی و عنصر برجسته‌ای بود. پدر و پدربزرگ او هر دو همیشه کار کرده بودند و برای رسیدن به زندگی بهتر دائما در تلاش بودند. در نتیجه ساختار اولیه‌ی روانی ترامپ، با تلاش و کوشش شکل گرفته است. اما همین موفقیت‌ها در خانواده، آغازگر ایجاد اختلالات روانی نیز در وی می‌شود. زیرا سیستم روانی او از طرفی با مقایسه‌ی خود با پدر و پدربزرگ دچار تحقیر می‌شود و از طرفی دیگر، با تأیید موفقیت‌های آنها و نسبت دادن آن موفقیت‌ها به خود، دچار خودشیفتگی می‌گردد. این موضوع در تحلیل روانکاوی دونالد ترامپ اهمیت زیادی دارد.

هسته‌ی اولیه‌ی روانی دونالد ترامپ در بستر حقارت ناشی از مقایسه‌ی خویش با پدربزرگ و پدر شکل گرفته و در آینده رفته‌رفته تمامی تلاش خویش را برای سرکوب عقده‌ی حقارت خود می‌کند. وی همواره در جنگ برای اثبات کفایت خود است. او چهارمین فرزند است و اختلاف سنی نزدیک به ۹ سال با فرزندان بزرگ‌تر باعث شده، که از لحاظ روانی، خود را در بین چندین والد حس کند و همواره احساس تحت کنترل بودن را تجربه کرده است. در نتیجه همیشه سعی بر غلبه کردن به کنترل شدن را دارد و در تمامی زندگی سعی بر کنترل کردن و تحت فرمان در آوردن دیگران را دارد. در شرایطی که خود را تحت کنترل دیگران یا شرایط می‌بیند، رفتارهای پرخاش‌گرایانه انفعالی بروز می‌دهد.

خواهر بزرگ‌تر ترامپ، درس قضاوت می‌خواند و بعدها به مقام قاضی دست می‌یابد. برادر بزرگ‌تر او به علت مصرف الکل و مواد، نمی‌تواند بر روی کسب‌وکار خانواده تمرکز کند. خواهر دیگر علاقه‌ای به اداره‌ی امور نشان نمی‌دهد. بنابراین دونالد جوان سکان اداره‌ی امور را در دست می‌گیرد.

ترامپ در ۱۳ سالگی به مدرسه‌ی نظام فرستاده می‌شود و بعد از آن در دانشگاه، اقتصاد می‌خواند. راست راه رفتن، کشیدگی بدن و نظم و جدیت از یادگارهای دوران مدرسه و آموزه‌های ساختاری نظامی حاکم بر مدرسه است. ترامپ که همواره دوست داشته مثل پدربزرگ و پدر باشد و در دل، آنها را به خاطر موفقیت‌ها تأیید می‌کرده، در نیمه‌ی راه دانشگاه به کسب‌وکار خانوادگی اضافه می‌شود و در مدت کوتاهی، رونق بسیاری را به تجارت خانواده می‌آورد. در همین راستا به علت تلاش بسیاری که از خود نشان می‌دهد، سرانجام در سال ۱۹۷۲ مالکیت کمپانی «الیزابت ترامپ و پسر» را تصاحب می‌کند و در اولین اقدام پس از تصاحب کمپانی ابا و اجدادی، به علت وجود عقده‌ی حقارت در هسته‌ی مرکزی سیستم روانی خود، اقدام به تغییر نام کمپانی «الیزابت ترامپ و پسر» می‌کند. با این عمل، سعی بر پنهان کردن حقارت درونی خود در برابر پدربزرگ و پدر خویش می‌نماید و در نهایت به خاطر وجود حس خودشیفتگی که از رشد یافتن هسته‌ی مرکزی حقارت در وی پدید آمده بود، با انتخاب نام «ترامپ» برای کمپانی، هم عقده‌ی حقارت خود را پنهان کرده و هم خود را در موفقیت‌های نسلی که می‌ستوده، شریک می‌سازد.

دونالد ترامپ در همان سال ۱۹۷۲، هم اسم کمپانی را عوض می‌کند و هم ازدواج می‌کند. دونالد در ازدواج خویش هم دوباره الگوی روانی مرکزی خویش را تکرار می‌کند و با انتخاب یک مدل اهل چک، دوباره سعی در قرار دادن خود در جایگاه اساطیری پدر می‌کند. مادر و مادربزرگ او هر دو اروپایی و مهاجر بودند و او نیز به صورت ناخودآگاه دوباره همین مکانیزم را در ازدواج خویش تکرار کرده و یک مدل اهل چک را که یاد آور مادر و مادربزرگ بود، انتخاب می‌کند و با ازدواج با او، گویی خود را یک بار دیگر در جایگاه قهرمانان دوران کودکی خویش می‌گذارد.

دونالد ترامپ بعدها از همسر اول خود جدا می‌شود و ازدواج مجددی می‌کند که آن هم دوام نمی‌آورد و برای بار سوم دوباره ازدواج می‌کند و این بار هم با یک مهاجر اهل اروپا ازدواج می‌کند. گویی ساختار درونی سیستم روان او، راهی به‌جز عاشق تصویر مادران خود شدن و در کالبد پدران خود زندگی کردن را برای او نمی‌گذارد و او را مجبور می‌کند تا همواره همچون فردی که دارای عقده‌ی ادیپ است، در جستجوی تصویر مادر خود در معشوق باشد و همواره خود را به عنوان فرزند، در جایگاه پدر ببیند.

تلاش‌ها برای به دست آوردن جایگاه پدر، در ناخودآگاه او منجر به افزایش مکانیزم‌های روانی از قبیل برگشت‌پذیری (Regression) و جبران (compensation) می‌شود. در واقع استفاده‌ی همیشگی و ناخودآگاه ترامپ از این دو مکانیزم روانی، دلیل وجود عقده‌ی حقارت در وی است، حضور این عقده در ساختار روان وی باعث به وجود آمدن خودشیفتگی مزمن در وی می‌شود. به‌صورتی که در تمامی مراحل زندگی، همواره تلاشی برای اثبات کردن خود را داشته و به همین دلیل همیشه سعی کرده تا موفقیت‌های بزرگی را در زمینه‌های گوناگون به دست بیاورد.

به عنوان مثال اقدام به نوشتن کتاب می‌کند، برنامه‌های تلویزیونی می‌سازد و سرانجام برای ریاست جمهوری آمریکا اقدام می‌کند. اما در تمامی این مراحل، همواره هدف اصلی او ارضای خودشیفتگی و پنهان کردن عقده‌ی حقارت خویش بوده است. رفتار وی، تلاش دائمی او را در راستای اثبات توانایی خویش به پدران معنوی و ایجاد تعادل بین فراخود و نهاد را به نمایش می‌گذارد. در واقع به همین دلیل، او هیچ‌گونه وابستگی و التزامی به هیچ نظام ارزشی و یا سیستم تفکری ندارد و در روند عمر سیاسی خود، بارها حزب خود را تغییر داده و از حزب اصلاح‌طلب به حزب دموکرات و سرانجام به حزب جمهوری‌خواه نقل مکان کرده است. زیرا در فراخود یا سوپر ایگو دونالد ترامپ، تنها پدربزرگ و پدر او نشسته است و جایی برای دیگر تفکرات و ارزش‌ها نیست.

او همیشه برای کنترل کردن عقده‌ی حقارت خویش، از دو مکانیزم روانی بالا سود جسته است. در ازدواج، با استفاده از مکانیزم برگشت‌پذیری به عقب رفته و دوباره مادر خویش را انتخاب کرده و به کمک مکانیزم جبران، تصویر ذهنی مادر را به جایگاه نهایی لذت برده و در نتیجه تبدیل به مدل کرده است.

در روانکاوی دونالد ترامپ اولین چیزی که درمی‌یابیم این است که او همواره درصدد تکمیل کردن و ارتقا دادن کارهای پدربزرگ و پدر خود بوده است. به عنوان مثال، مسافرخانه‌های پدربزرگ را به هتل و خانه‌ها و آپارتمان‌های پدر را به آسمان‌خراش و برج تبدیل می‌کند و حتی در زمان لذت بردن، سعی بر تقلید سیستم لذت پدربزرگ و پدر را دارد.

به عنوان مثال، پدربزرگ او علاقه‌مند به تعدد روابط جنسی بوده و فاحشه‌خانه باز می‌کند و دونالد ترامپ هم به علت همزادپنداری خود با او، همین مسیر را ادامه می‌دهد و با باز کردن کازینو، سعی بر تکرار اعمال پدربزرگ را دارد؛ اما به علت رقابت درونی که با آنها داشته، فاحشه‌خانه‌ها را به کازینو تبدیل کرده و از طرف دیگر، در زندگی شخصی هم با تعدد روابط جنسی سعی بر تقلید سیستم لذت پدربزرگ خود را دارد و در تمامی ازدواج‌ها، همسرانی را انتخاب می‌کند که مدل و بازیگر بوده‌اند.

برای روانکاوی دونالد ترامپ ، باید در نظر بگیریم که او  علی‌رغم تمامی این نابسامانی‌ها، ظاهری مناسب دارد، به‌طوری‌که همواره و در تمامی مراحل، خونسرد و آرام به نظر می‌رسد. همیشه استوار و محکم، قدم برمی‌دارد. هیچ‌وقت مواد مخدر مصرف نکرده، الکل نخورده و سیگار نمی‌کشد.

اما در واقع عدم استفاده از الکل و مخدر و یا سیگار نکشیدن او هم ریشه در خودشیفتگی او دارد. زیرا او به عنوان یک انسان خودشیفته نمی‌خواهد به خود آسیب برساند و از طرفی دوست دارد همه چیز در کنترل او باشد و نمی‌خواهد او در کنترل سیگار یا الکل قرار بگیرد. در واقع در هنگام مصرف الکل یا مواد، چون انسان از حالت طبیعی خارج می‌شود و دیگر کنترلی بر روی رفتار خویش ندارد، و یا چون یک فرد سیگاری همواره باید در بند سیگار باشد، در نتیجه یک فرد خودشیفته به‌هیچ‌وجه تمایل بر موقعیت‌هایی که کنترل را از دستان او خارج می‌کند ندارد. به همین دلیل ترامپ هیچ علاقه‌ای به زندگی ناسالم از خود نشان نمی‌دهد. از طرفی، او شاهد مرگ برادر خود به علت مصرف زیاد الکل و مواد بوده است.

زبان بدن دونالد ترامپ هم تأییدکننده‌ی خودشیفتگی و میل به کنترل و در نهایت عقده‌ی حقارت موجود در لایه‌های زیرین سیستم روان او است. راه رفتن آرام و با ریتم او حکایت از این جمله‌ی «همه چیز تحت کنترل من است» را دارد. استفاده از دست در هنگام سخنرانی به شیوه‌ی اشاره به مخاطب و استفاده از علامت اوکی، بیان‌کننده‌ی اعتماد به خود و نشان‌دهنده‌ی تحت کنترل بودن اوضاع است.

حالت سر و اخم دایمی وی در هنگام سخنرانی، بیانگر ترس درونی او از ابراز مخالفت مخاطب و دست پیش را گرفتن است تا هم توسط این میمیک ناخودآگاه، اضطراب لایه‌های زیرین ناخودآگاه را تخلیه کند و هم یک دیوار دفاعی مقابل مخاطب کشیده و جرأت مخالفت را از او بگیرد.

نحوه‌ی دست دادن او با دیگران و به ویژه رهبران دیگر ممالک، حاکی از وجود عقده‌ی حقارتی است که در ناخودآگاه وی در تکاپو است. او با فشردن بیش‌ازحد دست مخاطب و کشیدن وی به سمت خود، تلاش برای فرار از تحت کنترل قرار گرفتن دارد، همچنین مکانیزم جبرانی در راستای جبران عدم توانمندی ذاتی خویش در سیاست است.

این جنگ ناتمام درونی و کشمکش لایه‌های زیرین ناخودآگاه او در کلام وی همواره مشهود است، به‌طوری‌که او همواره بیان کرده که گذشته حاوی موفقیت‌ها و پیروزی‌های بیشتری بوده، به‌طوری‌که حتی شعار انتخابی خویش را make America great again یا «دوباره آمریکا را بزرگ می‌کنیم» انتخاب می‌کند. شعاری که نشان‌دهنده‌ی عمق نگاه درونی وی به گذشته است، جایی که پدربزرگ انتظارش را می‌کشد، زمانی که از نظر وی همه چیز بهتر بود.

میل به تعدد شرکای جنسی، نشان‌دهنده‌ی خودشیفتگی اوست. زیرا فرد خودشیفته میل دارد تا ژن خویش را در همه جا انتشار دهد تا دنیا را سرشار از خویش کند و در واقع تعدد فرزندان وی نیز دلیلی دیگر بر این مدعاست.

استفاده‌های متعدد وی از سیستم پیام‌رسان توییتر نیز، گواهی بر خودشیفتگی و عقده‌ی حقارت اوست. از طرفی با این عمل، اندیشه‌ی قدیمی خود که تمامی شبکه‌های خبری و تلویزیونی دروغ‌گو هستند را تأیید می‌کند؛ زیرا با این کار نشان می‌دهد که من هنوز سر حرف خویش هستم و به جای مصاحبه کردن، توییت می‌کنم. و از طرف دیگر نشان می‌دهد که من خودم به تنهایی از همه‌ی شبکه‌ها بزرگ‌تر و مهم‌تر هستم و نیازی به کسی برای رساندن صدایم به مردم را ندارم، زیرا صدای من از همه‌ی صداها رساتر است.

با توجه به روانکاوی دونالد ترامپ ، به علت داشتن عقده‌ی حقارت و خودشیفتگی مزمن، بسیار رهبر خطرناکی است، به ویژه برای مخالفینش. زیرا او به دلیل خودشیفتگی مزمن، به‌هیچ‌وجه نمی‌خواهد گفته‌های خویش و به ویژه قول‌های خویش را انجام نشده بگذارد و حاضر است به هر قیمتی، کار شروع شده را به پایان برساند؛ زیرا از طرفی قول‌هایی که می‌دهد یادآور قول‌هایی است که در کودکی به خود داده تا مانند پدربزرگ و پدر شود و عمل نکردن به آنها، به وجود آورنده‌ی اضطراب در سطح ناخودآگاه می‌شود و نماد بدقولی در برابر پدربزرگ و پدر. به همین دلیل اگر چیزی را آغاز کند، باید به اتمام برساند.

از طرفی، او به علت رنج بردن از عقده‌ی حقارت، هیچ‌گونه حقارت خارجی را تحمل نمی‌کند و در برابر تحقیرهای خارجی، رفتاری پر از خشونت اما با آرامش از خود نشان می‌دهد. به همین دلیل تحقیر وی می‌تواند خطرناک‌ترین کار ممکن باشد. زیرا مکانیزم درونی او را فعال کرده و او برای جبران خسارت وارده به صورت ناخودآگاه، دست به حمله می‌زند. ظاهر آرام او این سوءتفاهم را ایجاد می‌کند که او در فکر حمله نیست، درصورتی‌که در واقع در حال تدارک انتقام است.

اما از طرف دیگر، او خود را یک فرد موفق در برقراری ارتباط می‌داند، به صورتی که حتی کتابی با نام هنر مذاکره نوشته و همواره اعلام کرده که «من مذاکره کردن را بلدم». این می‌تواند دریچه‌ی ورود برای برقراری ارتباط با او باشد. به این صورت که او همواره بیان کرده که «من آماده‌ی مذاکره هستم» و می‌توان از این طریق با او به نقاطی مشترک رسید. زیرا همان‌گونه که قبلاً گفتم، برای او فقط تأیید گرفتن مهم است نه قوانین و نظام‌های ارزشی و نه سیاست.

در نتیجه در روانکاوی دونالد ترامپ باید گفت که او به راحتی می‌تواند موضع و سیاست خویش را در قبال دیگر دولت‌ها تغییر دهد و کافیست رفتارها و کارهای وی از جانب دیگران تأیید شود تا او درهای مذاکره را گشوده و هرچه می‌خواهی را به راحتی واگذار کند. در نتیجه، راه‌حل ورود به ذهن ناخودآگاه دونالد ترامپ و کنترل کردن او و تبدیل او به دوستی مطمئن، تأیید کارها و دستاوردهایش در سیاست و اقتصاد است و در واقع تأیید احساس و افزایش ساختار خودشیفتگی او.

راه‌حل تبدیل کردن او به دشمنی خطرناک، تقویت عقده‌ی حقارت و مجبور کردن او به استفاده از مکانیزم‌های جبران و برگشت‌پذیری برای تخلیه‌ی اضطراب ناخودآگاه است.

امین حسینی

منبع

دانشنامه روانشناسی مردمی

The post روانکاوی دونالد ترامپ و مکانیزم‌های دفاعی او appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.