مقالات اختلال | مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان https://behdashtravan.com/tag/اختلال/ Thu, 22 Aug 2019 20:06:19 +0000 fa-IR hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.8.2 https://behdashtravan.com/wp-content/uploads/2017/09/cropped-logo-32x32.png مقالات اختلال | مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان https://behdashtravan.com/tag/اختلال/ 32 32 اختلال احتکار اطلاعات https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%a7%d8%ad%d8%aa%da%a9%d8%a7%d8%b1-%d8%a7%d8%b7%d9%84%d8%a7%d8%b9%d8%a7%d8%aa/ https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%a7%d8%ad%d8%aa%da%a9%d8%a7%d8%b1-%d8%a7%d8%b7%d9%84%d8%a7%d8%b9%d8%a7%d8%aa/#respond Thu, 21 Nov 2019 11:30:06 +0000 http://behdashtravan.com/?p=5123 آیا تاکنون نام اختلال احتکار اطلاعات یا Information Hoarding Disorder را شنیده‌اید؟ با پیشرفت فناوری هاردها و حافظه‌هایی ساخته شدند که می‌توانند میلیون‌ها فایل را درون خود جای دهند. ظرفیت هاردها روزبه‌روز افزایش می‌یابد و در آینده‌ای نه چندان دور از ترابایت هم گذر خواهد کرد. شاید شما هم کسانی را دیده باشید که چندین …

The post اختلال احتکار اطلاعات appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> آیا تاکنون نام اختلال احتکار اطلاعات یا Information Hoarding Disorder را شنیده‌اید؟ با پیشرفت فناوری هاردها و حافظه‌هایی ساخته شدند که می‌توانند میلیون‌ها فایل را درون خود جای دهند. ظرفیت هاردها روزبه‌روز افزایش می‌یابد و در آینده‌ای نه چندان دور از ترابایت هم گذر خواهد کرد. شاید شما هم کسانی را دیده باشید که چندین هارد اکسترنال و فلش پر از اطلاعات و فایل داشته باشند و هرگز آن‌ها را خالی و با فایل‌های تازه جایگزین نکنند. این نوشته درباره‌ی چنین کسانی است.

اختلال احتکار اطلاعات یا Information Hoarding Disorder

اختلال احتکار اطلاعات یا Information Hoarding Disorder یکی از انواع اختلال احتکار است. افرادی که دچار اختلال احتکار اطلاعات هستند مقدار زیادی اطلاعات را درون هاردها یا فلش‌مموری‌ها و یا فضای ابری نگه‌داری می‌کنند بدون این‌که به بیش‌تر آن‌ها نیاز داشته باشند. کسانی که دچار این اختلال روانی هستند همیشه فایل‌های گوناگونی مانند آهنگ، فیلم، نرم‌افزار، پی‌دی‌اف و … را از دوستانشان یا اینترنت دریافت می‌کنند. نکته مهم این است که آن‌ها هرگز به دنبال آن فایل‌ها در هاردشان نمی‌گردند و بسیاری از آن‌ها فراموش می‌کنند که چنین فایل‌هایی در هاردشان هست.

کسانی که دچار اختلال احتکار اطلاعات هستند نمی‌توانند یک کیلوبایت از فایل‌هایی که دارند را هم پاک کنند. اگر بخشی از فایل‌های آن‌ها به‌طور ناخواسته پاک شود به‌شدت ناراحت، مضطرب و خشمگین می‌شوند. اختلال احتکار اطلاعات باعث آشفتگی روانی در فرد و مشکل در روابط میان فردی می‌شود. این اختلال روانی در عملکرد اجتماعی، خانوادگی و شغلی پیامدهای نامطلوبی به دنبال دارد.

اگر کسی را می‌شناسید که نشانه‌های اختلال احتکار اطلاعات را دارد به او پیشنهاد کنید با روان‌شناس درباره‌ی مشکلش گفت‌وگو کند. برای آگاهی بیش‌تر درباره‌ی نشانه‌ها و علائم اختلال احتکار اطلاعات، مقاله اختلال احتکار را بخوانید. اگر سوالی در این باره دارید آن را با متخصصین بهداشت روان در میان بگذارید و نظرات خود را با ما در میان بگذارید.

منبع

آقای روان‌شناس

The post اختلال احتکار اطلاعات appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%a7%d8%ad%d8%aa%da%a9%d8%a7%d8%b1-%d8%a7%d8%b7%d9%84%d8%a7%d8%b9%d8%a7%d8%aa/feed/ 0 دلبستگی واکنشی چه نوع اختلالی است؟ https://behdashtravan.com/%d8%af%d9%84%d8%a8%d8%b3%d8%aa%da%af%db%8c-%d9%88%d8%a7%da%a9%d9%86%d8%b4%db%8c-%da%86%d9%87-%d9%86%d9%88%d8%b9-%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84%db%8c-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%9f/ https://behdashtravan.com/%d8%af%d9%84%d8%a8%d8%b3%d8%aa%da%af%db%8c-%d9%88%d8%a7%da%a9%d9%86%d8%b4%db%8c-%da%86%d9%87-%d9%86%d9%88%d8%b9-%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84%db%8c-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%9f/#respond Sun, 28 Jul 2019 10:30:56 +0000 http://behdashtravan.com/?p=5067 دلبستگی واکنشی، اختلال روانی کودکان است که نه تنها از نظر روانی بلکه از نظر جسمانی هم روی کودک تأثیرات بدی بر جای می‌گذارد. کودک به‌طور طبیعی و غریزی به والدین و کسانی که از او مراقبت می‌کنند دلبستگی دارد. این دلبستگی درواقع با هدف رفع نیازهای نخستین کودک (خوراک، مراقبت و مهربانی) در او …

The post دلبستگی واکنشی چه نوع اختلالی است؟ appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> دلبستگی واکنشی، اختلال روانی کودکان است که نه تنها از نظر روانی بلکه از نظر جسمانی هم روی کودک تأثیرات بدی بر جای می‌گذارد. کودک به‌طور طبیعی و غریزی به والدین و کسانی که از او مراقبت می‌کنند دلبستگی دارد. این دلبستگی درواقع با هدف رفع نیازهای نخستین کودک (خوراک، مراقبت و مهربانی) در او شکل می‌گیرد. کودکی را فرض کنید که ارتباط احساسی و عاطفی بسیار ضعیفی با پدر و مادرش برقرار می‌کند و نسبت به مراقبانش احساس خودداری دارد؛ کم‌تر پیش می‌آید که این کودک در هنگام ناراحتی و گریه به والدینش نزدیک شود و اگر او را بغل کنند واکنش مثبتی نشان نمی‌دهد. این‌ها ساده‌ترین نشانه‌های اختلال دلبستگی واکنشی است.

اختلال دلبستگی واکنشی یا Reactive Attachment Disorder

اختلال دلبستگی واکنشی یا Reactive Attachment Disorder که به‌صورت چکیده با نام RAD هم شناخته می‌شود یکی از زیرشاخه‌های اختلالات مرتبط با تروما و استرس است. این اختلال روانی، در کودکان بروز پیدا می‌کند و تنها از نظر روانی کودک را آزار نمی‌دهد این اختلال می‌تواند زمینه‌ساز بروز مشکلات جسمانی مانند سوءتغذیه، بیماری‌های جسمانی و … شود.

اختلال دلبستگی واکنشی هنگامی در کودک بروز پیدا می‌کند که به نیازهای عاطفی و جسمانی کودک اهمیت داده نشود. نوزاد انسان توانایی رفع نیازهای خود را ندارد نوزادان به مراقبانشان نیازمندند تا بتوانند نیازهای نخستین مانند غذا و سرپناه را برایشان فراهم کنند. آن‌ها برای رفع نیازهایشان ناچار به این هستند که از والدین و مراقبانشان کمک بخواهند و بر همین پایه است که کنش و روابط میان‌فردی با والدین شکل می‌گیرد. کودکان با Attach کردن خود به والدین نیازهای خود را برطرف می‌کنند. هنگامی‌که در موقعیتی آسیب‌زا (گرسنگی، ترس، احساس عدم امنیت و…) باشند تلاش می‌کنند خود را به والدین نزدیک کنند این رفتار را رفتار دلبستگی (Attachment Behavior) می‌نامیم. اگر کودک به دلایلی که گفته می‌شود نتواند خود را به والدین نزدیک کند دچار اختلال دلبستگی واکنشی می‌شود.

دلیل بروز اختلال دلبستگی واکنشی چیست؟

زنجیره‌ای از رفتارهای نادرست والدین و کسانی که نقش نگه‌داری از کودک را بر دوش دارند زمینه‌ساز بروز اختلال دلبستگی واکنشی در کودک می‌شود. روشن است که این اختلال روانی هنگامی بروز پیدا می‌کند که به دلیل عدم توجه به نیازهای عاطفی و جسمانی کودک، شکافی میان والدین و کودک پدید می‌آید. این شکاف عاطفی سرانجام اختلال دلبستگی واکنشی را به همراه خواهد داشت.

غفلت و چشم‌پوشی از نیازها و عواطف کودک، مهم‌ترین عاملی است که در بروز اختلال دلبستگی واکنشی نقش دارد. گاهی این اختلال به این دلیل پدید می‌آید که والدین برای فرزندپروری تجربه ندارند و نمی‌دانند در برابر رفتارها و خواسته‌های کودک چه واکنشی باید نشان داد. بیماری‌ها و اختلالات روانی که والدین به آن دچار هستند نیز می‌تواند به اختلال دلبستگی واکنشی بیانجامد. والدینی که دچار افسردگی، استرس، اضطراب و … هستند در روابط فردی، خانوادگی و اجتماعی دچار مشکل می‌شوند این مشکلات در روابط والدین و کودک نیز اثر منفی می‌گذارد و به این اختلال روانی می‌انجامد.

نشانه‌ها و معیارهای DSM 5 برای اختلال دلبستگی واکنشی یا RAD

در کتاب DSM 5 معیارها و نشانه‌های گوناگونی برای شناسایی اختلال دلبستگی واکنشی یاد شده است. به یاد بسپارید تشخیص اختلال روانی از سوی روان‌شناس انجام می‌شود. پس اگر احساس می‌کنید که کودکتان چنین نشانه‌هایی دارد به روان‌شناس کودک مراجعه کنید تا مطمئن شوید کودکتان دچار اختلال دلبستگی واکنشی هست یا نه.

A: مجموعه‌ای یک‌نواخت (پیاپی در موقعیت‌های گوناگون) از رفتارهای مرتبط با پرهیز، خودداری و گوشه‌گیری کودک نسبت به والدین و مراقبان بزرگ‌سال که با هر دو مورد زیر نشان داده می‌شود:

  1. کم‌تر پیش می‌آید کودک در هنگام ناراحتی و پریشانی از دیگران دلگرمی و حمایت عاطفی بخواهد یا این کار را در پایین‌ترین سطح ممکن انجام می‌دهد.
  2. هنگامی‌که کودک ناراحت و پریشان است و دیگران برای آرام کردن او تلاش می‌کنند، کم‌تر پیش می‌آید که واکنش مثبت نشان دهد یا این کار را در پایین‌ترین سطح ممکن انجام می‌دهد.

B: کودک از نظر هیجانی و اجتماعی به‌طور پیاپی ناراحت و پریشان است و این موضوع را حداقل در ۲ مورد از سه مورد زیر نشان می‌دهد:

  1. واکنش هیجانی و اجتماعی کودک نسبت به دیگران در کم‌ترین سطح است.
  2. هیجان مثبت و عاطفه‌ی مثبت (خنده‌رویی، سرحالی، خوش‌اخلاقی و…) او محدود است.
  3. هنگامی‌که کودک در یک موقعیت عادی با والدین یا مراقبانش به‌طور عادی، ساده و بدون هیچ تهدیدی در حال برقراری ارتباط است، بدون هیچ دلیلی هر چند وقت یک بار زودرنج می‌شود می‌ترسد خشمگین می‌شود یا ناراحت می‌شود.

C: مراقبت ناسالم یا بیماری‌زا (پاتوژنیک) که حداقل با یکی از موارد زیر نشان داده می‌شود:

  1. والدین و مراقبان بزرگ‌سال کودک به‌طور پیاپی نسبت به نیازهای کودک به دلگرمی، تسکین، محبت و… غفلت، نادیده گرفتن و چشم‌پوشی (غفلت، غفلت اجتماعی) دارند.
  2. مراقبان کودک پیاپی عوض شوند و مراقبان تازه‌ای جایگزین شوند. کودک نیاز به دلبستگی ثابت و استوار دارد و جایگزین شدن مراقبان تازه به‌طور پیاپی، از پدید آمدن دلبستگی پایدار و استوار جلوگیری می‌کند. برای نمونه مادر از کودک مراقبت نمی‌کند و پرستار ثابتی از کودک نگه‌داری نمی‌کند و پیاپی پرستار تازه‌ای جایگزین پرستار پیشین می‌شود.
  3. کودک در جاهایی غیرعادی مانند مراکزی که شمار کودکان نسبت به مراقبان بسیار بیش‌تر است پرورش می‌یابد و به همین خاطر فرصتی پیدا نمی‌کند تا به مراقبی که خودش برمی‌گزیند دل‌بسته شود.

D: ممکن است که مراقبت پاتوژنیک که در معیار C گفته شد، مسئول رفتار مختل در معیار A باشد. برای نمونه ناراحتی و اختلال در معیار A پس از مراقبت و نگه‌داری ناسالم یا پاتوژنیک در معیار C آغاز شده باشد.

E: سمپتوم‌های کودک با معیارهای اختلال اتیسم مطابقت ندارد و با این اختلال، بهتر توجیه نشود.

F: این اختلال پیش از ۵ سالگی مشهود است.

G: کودک حداقل ۹ ماهه است (سن رشدی کودک حداقل ۹ ماه است).

اسپسیفایر

همیشگی: اختلال بیش از ۱۲ ماه حضور داشته باشد.

اسپسیفایر شدت

اگر کودک همه‌ی سمپتوم‌ها را نشان دهد می‌توان سطح اختلال دلبستگی واکنشی را با کلمه‌ی شدید مشخص کرد.

درمان اختلال دلبستگی واکنشی

اختلال دلبستگی واکنشی اختلالی است که در کودکان بروز پیدا می‌کند اما درمان آن بیش‌تر بستگی به والدین و مراقبان کودک دارد. این اختلال نیاز به دارودرمانی ندارد و اگر بخواهیم دارویی برای درمان این اختلال تجویز کنیم باید والدین کودک آن را بخورند نه کودک! چون غفلت از عواطف و هیجانات و نیازهای جسمانی کودک زمینه‌ساز این موضوع شده است و ممکن است غفلت والدین از کودک در نتیجه‌ی یک اختلال روانی باشد که آن‌ها دچارش هستند.

برای درمان اختلال دلبستگی واکنشی ۴ راهکار بنیادین را باید به انجام برسانیم.

۱- حمایت روانی اجتماعی (Psycho-social) از خانواده

برخی از خانواده‌ها به خاطر شرایط بد اقتصادی – اجتماعی توانایی مراقبت درست از کودک را ندارند در چنین شرایطی حمایت مادی از خانواده‌ها عاملی مؤثر است و شرایط کودک را بهبود خواهد بخشید در این زمینه نقش مددکاران اجتماعی و نهادهای دولتی اهمیت ویژه‌ای دارد.

۲- روان‌درمانی

همان‌گونه که گفته شد ممکن است که غفلت و عدم توجه والدین به کودک به خاطر اختلال روانی باشد. والدینی که دچار افسردگی، استرس، اضطراب و … هستند نمی‌توانند به خوبی به فرزندشان توجه کنند درنتیجه زمینه برای بروز اختلال دلبستگی واکنشی در کودک فراهم می‌شود. روان‌درمانی والدین و مراقبان کودک در این مورد بسیار مهم است.

۳- آموزش فرزندپروری

برخی از والدین آشنایی درستی با نیازهای کودک و شیوه‌ی فرزندپروری ندارند. آگاه ساختن و آموزش والدین می‌تواند از بروز اختلال دلبستگی واکنشی جلوگیری کند و اگر کودک دچار این اختلال باشد می‌تواند به درمانش بیانجامد.

۴- نظارت بر امنیت و شرایط کودک در خانواده

این مورد کم‌تر از دیگر موارد موردتوجه قرار گرفته اما بسیار مهم است. دولت، سازمان‌های حمایت از کودکان و حتی بستگان و آشنایان کودک باید به شرایط کودک در خانواده توجه داشته باشند اگر به نیازهای کودک توجه نمی‌شود و خانواده توانایی برخورد درست با کودک را ندارد باید وارد عمل شد. نخست باید ۳ راهکار گفته شده را در مورد آن‌ها به انجام رساند و اگر خانواده همکاری لازم را نداشته باشد ناچاریم که کودک از خانواده جدا شود. اما بردن کودک به پرورشگاه کاری منطقی و درست نیست چون به تشدید این اختلال در کودک می‌انجامد. بهتر است والدینی مناسب برای کودک برگزیده شود و به آن‌ها سپرده شوند.

اگر احساس می‌کنید کودکتان دچار اختلال دلبستگی واکنشی است حتماً با یک روان‌شناس کودک در این زمینه گفت‌وگو کنید و از او کمک بخواهید. مهارت فرزندپروری را از کسانی که در این زمینه تجربه دارند یا کلاس‌های آموزش فرزندپروری بیاموزید و با کودکتان ارتباط مؤثر و صمیمانه‌ی پایدار برقرار کنید. ممکن است دچار یک اختلال روانی مانند استرس، افسردگی یا اضطراب باشید پس اگر نشانه‌های اختلال روانی دارید به روان‌شناس مراجعه کنید. امیدواریم همواره کانون مهر خانواده‌تان گرم و کودکانی سرخوش و خندان داشته باشید.

نظرات خود را برای بهداشت روان ارسال کنید.

منبع

آقای روان‌شناس

The post دلبستگی واکنشی چه نوع اختلالی است؟ appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> https://behdashtravan.com/%d8%af%d9%84%d8%a8%d8%b3%d8%aa%da%af%db%8c-%d9%88%d8%a7%da%a9%d9%86%d8%b4%db%8c-%da%86%d9%87-%d9%86%d9%88%d8%b9-%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84%db%8c-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%9f/feed/ 0 اختلال لالی انتخابی https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d9%84%d8%a7%d9%84%db%8c-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%ae%d8%a7%d8%a8%db%8c/ https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d9%84%d8%a7%d9%84%db%8c-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%ae%d8%a7%d8%a8%db%8c/#respond Thu, 18 Jul 2019 10:30:02 +0000 http://behdashtravan.com/?p=3873 لالی انتخابی امتناع از صحبت کردن در موقعیت‌های خاص، ویژگی اصلی لالی انتخابی است. کودکان مبتلا به این اختلال می‌توانند از زبان معمولی استفاده کنند، اما تحت برخی شرایط، عموماً در کلاس، تقریباً به‌طور کامل ساکت می‌شوند. برآوردهای شیوع این اختلال ۲/۰ تا ۲ درصد است و بین ۳ تا ۶ سالگی شروع می‌شود و …

The post اختلال لالی انتخابی appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> لالی انتخابی

امتناع از صحبت کردن در موقعیت‌های خاص، ویژگی اصلی لالی انتخابی است. کودکان مبتلا به این اختلال می‌توانند از زبان معمولی استفاده کنند، اما تحت برخی شرایط، عموماً در کلاس، تقریباً به‌طور کامل ساکت می‌شوند.

برآوردهای شیوع این اختلال ۲/۰ تا ۲ درصد است و بین ۳ تا ۶ سالگی شروع می‌شود و فراوانی آن در پسرها و دخترها برابر است (کرنی و چیو، ۲۰۰۷).

با توجه به اینکه کودکان معمولاً لالی انتخابی را در مدرسه و نه در خانه نشان می‌دهند، اضطراب می‌تواند علت آن باشد (شریور، سگول و گورتمارکر، ۲۰۱۱).

روش‌های رفتاری با استفاده از شکل‌دهی و مواجهه برای درمان کردن کودکان مبتلا به لالی انتخابی خیلی مناسب به نظر می‌رسند. متخصص بالینی سلسله‌مراتبی از پاسخ‌های مطلوب تهیه می‌کند و با تقویت کردن کودک برای هرگونه سخن گفتن شروع می‌نماید، و بعد کلمات و جملات بیشتری را مطالبه می‌کند، و از خانه به کلینیک و سرانجام به مدرسه پیش‌روی می‌کند.

در روش رفتاری دیگری از مدیریت وابستگی استفاده می‌شود که به موجب آن کودکان در صورت انجام دادن رفتار مطلوب سخن گفتن، پاداش‌های مطلوبی را دریافت می‌کنند. مدیریت وابستگی برای استفاده در خانه توسط والدین خیلی مناسب به نظر می‌رسد. از این دو روش، شکل‌دهی به علاوه‌ی درمان مواجه‌سازی مؤثرتر به نظر می‌رسند، اما با این حال، مدیریت وابستگی در خانه، ضمیمه‌ی مهمی است (وچیو و کرنی، ۲۰۰۹).

ملاک‌های تشخیصی DSM-5 برای لالی انتخابی

  • ناتوانی مداوم صحبت کردن در موقعیت‌های اجتماعی که انتظار صحبت کردن در آنها می‌رود (مثلاً در مدرسه)، با وجود صحبت کردن در موقعیت‌های دیگر.
  • این اختلال، پیشرفت تحصیلی یا شغلی یا ارتباط اجتماعی را مختل می‌کند.
  • ناتوانی صحبت کردن ناشی از آگاه نبودن از زبان گفتاری لازم در موقعیت اجتماعی یا احساس راحتی نکردن از آن نیست.
  • این اختلال با اختلال ارتباط (مثل اختلال فصاحت با شروع کودکی) بهتر توجیه نمی‌شود و منحصراً در طول دوره‌ی اختلال طیف اوتیسم، اسکیزوفرنی، یا اختلال روان‌پریشی دیگر روی نمی‌دهد.

منبع

کتاب: آسیب‌شناسی روانی
نویسنده: ریچارد پی هالجین – سوزان کراس ویتبورن
مترجم: یحیی سیدمحمدی

The post اختلال لالی انتخابی appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d9%84%d8%a7%d9%84%db%8c-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%ae%d8%a7%d8%a8%db%8c/feed/ 0 اختلال‌های پیری و اختلال‌های شناختی https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84%e2%80%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%be%db%8c%d8%b1%db%8c-%d9%88-%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84%e2%80%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%b4%d9%86%d8%a7%d8%ae%d8%aa%db%8c/ https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84%e2%80%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%be%db%8c%d8%b1%db%8c-%d9%88-%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84%e2%80%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%b4%d9%86%d8%a7%d8%ae%d8%aa%db%8c/#respond Tue, 16 Jul 2019 10:30:35 +0000 http://behdashtravan.com/?p=5063 اختلال‌های پیری : عملکردهای شناختی، پردازش کردن افکار، توانایی حافظه، و توانایی توجه داشتن را شامل می‌شوند. این نوع اختلال از علت‌های گوناگونی مانند آسیب مغزی، بیماری، یا قرار گرفتن در معرض مواد سمی (احتمالاً از جمله داروها) ناشی می‌شود. نام رسمی برای این گروه از اختلال‌ها عبارت است از: دلیریوم، زوال عقل، اختلال‌های یادزدایشی …

The post اختلال‌های پیری و اختلال‌های شناختی appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> اختلال‌های پیری : عملکردهای شناختی، پردازش کردن افکار، توانایی حافظه، و توانایی توجه داشتن را شامل می‌شوند. این نوع اختلال از علت‌های گوناگونی مانند آسیب مغزی، بیماری، یا قرار گرفتن در معرض مواد سمی (احتمالاً از جمله داروها) ناشی می‌شود. نام رسمی برای این گروه از اختلال‌ها عبارت است از: دلیریوم، زوال عقل، اختلال‌های یادزدایشی و سایر اختلال‌های شناختی. مجموعه نشانگانی با مبنای جسمانی گوناگون، از اسکیزوفرنی و اختلال‌های شخصیت تقلید می‌کنند. متمایز کردن نشانه‌هایی که با اختلال روانی ارتباط دارند از آنهایی که در پاسخ به اختلالی جسمانی ایجاد می‌شوند بسیار دشوار است.

دلیریوم حالتی موقتی است که طی آن افراد تیره شدن هشیاری را تجربه می‌کنند به‌طوری‌که نمی‌دانند چه چیزی در اطراف آنها اتفاق افتاده و قادر نیستند تمرکز یا توجه کنند. به‌علاوه آنها دچار تغییرات شناختی می‌شوند، به‌طوری‌که حافظه آنها آشفته می‌شود و گم‌گشته می‌شوند. فرد در حالت دلیریوم ممکن است فراموش کند ناهار چه خورده است یا نداند چه روزی از هفته یا حتی چه ماهی از سال است. گفتار درهم و بر هم گسیخته است. امکان دارد این افراد به هذیان‌ها، یا توهمات به‌علاوه آشفتگی‌های هیجانی مانند اضطراب، سرخوشی یا تحریک‌پذیری هم دچار شوند. افراد دلیریوس می‌توانند کارهایی انجام دهند که خطر جسمانی دارند، مانند راه رفتن در ترافیک یا افتادن از پله‌ها. عوامل متعددی می‌توانند موجب دلیریوم شوند که مسمومیت یا ترک مواد، جراحت وارده به سر، تب بالا و کمبود ویتامین از آن جمله هستند و افراد در هر سنی می‌توانند دچار دلیریوم شوند. معمولاً شروع ناگهانی دارد، حداکثر ظرف یک دوره چندروزه ایجاد می‌شود، و مدت آن کوتاه است و به‌ندرت بیش از یک ماه ادامه می‌یابد. فرد دلیریوس ظرف یک روز انواع آشفتگی‌های هیجانی، مانند اضطراب، ترس، افسردگی، تحریک‌پذیری، سرخوشی، بی‌قراری اشکال در فکر کردن به‌طور شفاف و حساسیت زیاد نسبت به محرک‌های شنیداری یا دیداری را تجربه می‌کند. با ادامه یافتن دلیریوم، نشانه‌ها هنگام صبح کاهش می‌یابند و شب‌ها بدتر می‌شوند و خواب فرد با رؤیاهای واضح یا کابوس‌ها آشفته می‌شود. اختلال‌های روانی – حرکتی همراه با دلیریوم را به‌صورت بیش‌فعال یا کم‌فعال متمایز می‌کنند.

انواع اختلال‌های پیری

اختلال‌های یادزدایشی

نقصان حافظه علت‌های زیستی هم دارد؛ به این اختلال‌ها، اختلال‌های یادزدایشی (amnestic disorder) گفته می‌شود. افراد مبتلا به این اختلال به نقصان حافظه‌ای دچار می‌شوند که با ناتوانی در یادآوری اطلاعات از پیش آموخته شده یا اختلال در توانایی یادگیری اطلاعات جدید مشخص می‌شود. این اختلال موجب آشفتگی زیاد می‌شود و کاهش نسبت به سطح عملکرد قبلی را نشان می‌دهد. این اختلال حافظه منحصراً در دوره دلیریوم یا زوال عقل روی نمی‌دهد.

زوال عقل

زوال عقل (dementia) نوعی اختلال شناختی است که نارسایی‌های فراگیر و پیش‌رونده در حافظه و یادگیری اطلاعات تازه، توانایی برقرار کردن ارتباط، قضاوت و هماهنگی حرکتی را شامل می‌شود. افراد مبتلا علاوه بر تغییرات شناختی، دستخوش تغییراتی در شخصیت و حالت هیجانی می‌شوند. علت اصلی زوال عقل، آسیب مغزی شدید و پیش‌رونده است. شرایط جسمانی دیگری که می‌توانند موجب زوال عقل شوند عبارت‌اند از: بیماری‌های عروقی، ایدز، ضربه‌مغزی، مواد روان‌گردان و اختلال‌های گوناگون عصبی. زوال عقل در افراد کلیه سنین ازجمله کودکان یافت می‌شود. اما مشهورترین آنها آلزایمر است.

ویژگی‌های زوال عقل

نشانه‌های زوال عقل با فراموش‌کاری خفیف شروع می‌شوند که فقط اندکی محسوس و آزارنده است. اگر اختلال زیربنایی مغز را که موجب زوال عقل می‌شود نتوان درمان کرد، نشانه‌های فرد به‌طور فزاینده‌ای آشکار و ناراحت‌کننده می‌شوند.

نقصان حافظه. اختلال جزئی در حافظه است. سرانجام فرد مبتلا نمی‌تواند هیچ اطلاعات جدیدی را نگه دارد. به‌مرورزمان افراد مبتلا به این اختلال حتی نمی‌توانند واقعیت‌های اساسی را درباره خود و زندگی‌شان به یاد آورند.

زبان پریشی، کنش پریشی و ادراک‌پریشی. زبان پریشی (aphasia) به از دست دادن توانایی استفاده از زبان اشاره دارد. دو نوع زبان پریشی ورنیکه فرد می‌تواند کلمات را تولید کند، اما توانایی درک کردن آنها را از دست می‌دهد، به‌طوری‌که بیان‌های کلامی او معنی ندارد. زبان پریشی بروکا در تولید زبان اشکال دارد، اما توانایی درک زبان او سالم است. چنین فردی قواعد ساختن جمله را می‌داند و می‌تواند معنی زبان را درک کند، اما قادر نیست جملات کاملی را تولید کند. فرد مبتلا به کنترل پریشی (apraxia) توانایی انجام دادن حرکات موزون بدن را که قبلاً می‌توانست بدون مشکل انجام دهد، از دست داده است. ادراک‌پریشی (agnosia) عبارت است از ناتوانی در تشخیص دادن اشیا یا تجربیات آشنا، به رغم توانایی درک عناصر اصلی آنها.

اختلال در عملکرد اجرایی. عملکرد اجرایی (executive functioning)، توانایی‌های شناختی، مانند تفکر انتزاعی، برنامه‌ریزی، سازمان‌دهی و انجام دادن رفتارها را شامل می‌شود.

بیماری آلزایمر

چند خرده تیپ بیماری آلزایمر توسط ویژگی‌های بارز آنها مشخص شده‌اند.

  1. همراه با دلیریوم
  2. همراه با هذیان‌ها
  3. همراه با خلق افسرده
  4. ساده.

افراد مبتلا به این اختلال به چند نارسایی شناختی که با نقصان حافظه آشکار می‌شود، دچار می‌شوند و حداقل یکی از اختلال‌های شناختی زیر را نشان می‌دهند:

  • (الف) اختلال زبان
  • (ب) اختلال در توانایی انجام دادن فعالیت‌های حرکتی
  • (ج) ناتوانی در تشخیص دادن یا شناسایی کردن اشیا
  • (د) اختلال در عملکرد اجرایی، مانند برنامه‌ریزی، سازمان‌دهی یا ادراک انتزاعی.

روند این اختلال با شروع تدریجی و ادامه یافتن تنزل شناختی مشخص می‌شود. این نارسایی‌های شناختی اختلال قابل ملاحظه‌ای ایجاد می‌کنند و در مقایسه با سطح قبلی عملکرد، تنزل را نشان می‌دهند. این نارسایی‌ها ناشی از اختلال‌های دیگر، بیماری‌های جسمانی دیگر، یا مصرف مواد نیستند و منحصراً در دوره دلیریوم روی نمی‌دهند.

زوال عقل ناشی از بیماری‌های دیگر

زوال عقل می‌تواند از انواع بیماری‌های جسمانی، از جمله بیماری‌های عفونی مانند سیفیلیس عصبی، التهاب مغز (انسفالیت)، مننژیت ناشی از سل، یا عفونت‌های موضعی در مغز ناشی شود. افراد مبتلا به زوال عقل ناشی از ایدز فراموش‌کار می‌شوند و نمی‌توانند تمرکز نموده یا مسائل را حل کنند. اختلال‌های حرکتی، نشانه‌هایی مانند لرزش، عدم تعادل، و از دست دادن هماهنگی حرکتی را شامل می‌شوند. نشانه‌های روانی، هذیان‌ها و توهمات را در بر دارند.

بیماری پیک، بیماری نسبتاً نادر و به‌تدریج تباه‌کننده‌ای است که بر قطعه‌های پیشانی و گیجگاهی قشر مخ تأثیر می‌گذارد. علت این بیماری تراکم نوروهای رسوبات پروتوئین غیرعادی به نام اجسام پیک است. افراد مبتلا به این اختلال علاوه بر داشتن مشکلات حافظه، از لحاظ اجتماعی بازداری زدا می‌شوند و به‌صورت ما مناسب و تکانشی یا بی‌احساس و بی‌انگیزه رفتار می‌کنند. آنها قبل از اینکه دچار مشکلات حافظه شوند، دستخوش تغییرات شخصیت می‌شوند.

بیماری پارکینسون عبارت است از تباهی نورونی عقده‌های پایه، ساختارهای زیر قشری که جنبش‌های حرکتی را کنترل می‌کنند. تباهی مناطق پراکنده قشر مخ نیز می‌تواند روی دهد. در تمام افراد مبتلا به پارکینسون زوال عقل روی نمی‌دهد. اما ۶۰% که عمدتاً مسن هستند را در بر می‌گیرد. بیماری پارکینسون معمولاً پیش‌رونده است و بارزترین ویژگی آن اختلال‌های حرکتی گوناگون است. عضلات فرد خشک می‌شوند و او به‌سختی می‌تواند حرکت را آغاز کند، نشانه‌ای که به آن ناجنبی (akinesia) می‌گویند. کند شدن کلی فعالیت حرکتی به کند جنبی (bradykinesa) معروف است.

زوال عقل جسم لوی (lewy body dementia) به بیماری پارکینسون خیلی شباهت دارد، به‌طوری‌که فرد مبتلا به این بیماری، به‌تدریج حافظه، زبان، توانایی محاسبه و استدلال به‌علاوه سایر عملکردهای ذهنی عالی را از دست می‌دهد. پیشروی این بیماری از آلزایمر سریع‌تر است.

زوال عقل پیشانی- گیجگاهی (frontotemporal dementia) به‌جای اینکه افت حافظه را در بر گیرد، تغییرات در شخصیت مانند بی‌احساسی، فقدان بازداری، وسواسی بودن، و از دست دادن قضاوت ایجاد می‌شود. سرانجام فرد نسبت به عادات شخصی بی‌توجه می‌شود و توانایی ارتباط برقرار کردن را از دست می‌دهد. شروع این زوال عقل آهسته و پنهان است.

بیماری هانتینگتون از دست دادن کنترل حرکتی را شامل می‌شود، اما اختلال عصبی تباه‌کننده‌ای است که می‌تواند بر شخصیت و عملکرد شناختی تأثیر بگذارد. هانتینگتون نوعی بیماری ژنتیکی است که نابهنجاری در کروموزوم ۴ را شامل می‌شود که باعث می‌گردد پروتئینی که اکنون به هانتینگتون معروف است، انباشته شود و به سطح مسموم‌کننده برسد. نشانه‌های این بیماری معمولاً در افراد ۴۰ تا ۵۰ ساله آشکار می‌شوند، اما گاهی در ۲۰ سالگی هم نمایان می‌شوند.

بیماری کروتزفلد – ژاکوب نوعی بیماری عصبی نادر است که تصور می‌شود علت آن عاملی عفونی باشد که به انباشت‌های غیرعادی پروتئین در مغز منجر می‌شود. از جمله نشانه‌های مقدماتی آن خستگی، اختلال اشتها، مشکلات خواب و مشکلات تمرکز هستند. با پیشرفت بیماری، فرد به‌طور فزاینده‌ای علائم زوال عقل را نشان می‌دهد و سرانجام می‌میرد. اساس این بیماری، آسیب گسترده‌ای است که به بیماری مغز اسفنجی شکل معروف است. بدین معنی که سوراخ‌های بزرگی در بافت مغز ایجاد می‌شوند.

زوال عقل عروقی (vascular dementia) بیماری قلبی عروقی است که تأمین خون برای مغز را تحت تأثیر قرار می‌دهد. زوال عقل می‌تواند سکته به دنبال داشته باشد که در این صورت شروع ناگهانی زوال عقل عروقی نامیده می‌شود. اما رایج‌ترین نوع زوال عقل عروقی، زوال عقل مالتی انفارکت MID است که توسط حملات موقتی ایجاد می‌شود که به‌موجب آن بسته شدن شریان یا ترکیدن آن، جریان خون را به مغز متوقف می‌کند. وارد شدن آسیب به شریان، نورون‌های مجاور را از خون و اکسیژن محروم می‌کند، درنتیجه این نورون‌ها می‌میرند. افراد مبتلا به زوال عقل عروقی به اختلال حافظه و یکی از موارد زیر دچار می‌شوند:

  1. زبان پریشی
  2. کنش پریشی
  3. ادراک‌پریشی
  4. اختلال در عملکرد اجرایی.

افراد مبتلا به زوال عقل عروقی نابهنجاری‌های جسمانی خاصی مانند مشکلات راه رفتن و ضعف در دست‌ها و پاها نشان می‌دهند.

شبه زوال عقل یا زوال عقل کاذب، تغییرات شناختی را شامل می‌شود. افسردگی می‌تواند به نشانه‌هایی منجر شود که به نشانه‌های مراحل اولیه بیماری آلزایمر شباهت دارند. متمایز کردن شبه زوال عقل از بیماری آلزایمر مهم است، زیرا افسردگی را می‌توان با موفقیت درمان کرد. افراد افسرده از اختلال شناختی کاملاً آگاه هستند و اغلب از نقص حافظه خود شکایت دارند. در مقابل فردی که به بیماری آلزایمر مبتلاست، معمولاً سعی می‌کند جدی بودن اختلال خود را پنهان کند یا آن را کوچک جلوه دهد یا درصورتی‌که نتواند این نقص را پنهان کند، آن را توجیه نماید. در افراد سالخورده افسرده، تغییرات خلقی قبل از نقصان حافظه روی می‌دهد؛ در افراد مبتلا به بیماری آلزایمر، برعکس آن مصداق دارد.

نظریه‌ها و درمان بیماری آلزایمر

همه نظریه‌های مربوط به علت آلزایمر روی نابهنجاری‌های زیستی تمرکز می‌کنند که سیستم عصبی را در بر می‌گیرند – مخصوصاً دو نوع تغییرات مغزی. نوع اول تشکیل گره خوردگی‌های رشته‌های عصبی است که به‌موجب آن، رشته‌های نازک به‌هم‌پیچیده‌ای از پروتئین که تراکم زیادی دارند، جایگزین مواد سلولی نورون‌ها می‌شوند. تغییر دوم عبارت است از ایجاد رسوبات آمیلیود که دسته‌هایی از نورون‌های مرده یا در حال مردن هستند که با تکه‌های مولکول‌های پروتئین مخلوط شده‌اند. پژوهشگران علاوه بر توجیهات زیستی رو عوامل محیطی دخیل در بیماری آلزایمر و نقش برخی رفتارها در پیشگیری از ایجاد این بیماری نیز تأکید کرده‌اند. گرچه این بیماری درمانی ندارد، اما پژوهشگران سعی دارند داروهایی مانند عناصر آنتی کلونیستراز را پیدا کنند که نشانه‌های آن را تسکین دهد. درعین‌حال متخصصان روی اصلاح کردن فنون رفتاری برای کنترل کردن نشانه‌ها تمرکز کرده‌اند و به راهبردهایی برای کاهش دادن فشار بر مراقبان توجه خاصی مبذول داشته‌اند.

پیمان دوستی
۱۰ اردیبهشت ۹۴

منبع

دوستی

The post اختلال‌های پیری و اختلال‌های شناختی appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84%e2%80%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%be%db%8c%d8%b1%db%8c-%d9%88-%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84%e2%80%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%b4%d9%86%d8%a7%d8%ae%d8%aa%db%8c/feed/ 0 اختلال تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%aa%d8%b9%d8%a7%d9%85%d9%84-%d8%a7%d8%ac%d8%aa%d9%85%d8%a7%d8%b9%db%8c-%d8%a8%db%8c%e2%80%8c%d9%82%db%8c%d8%af%d9%88%d8%a8%d9%86%d8%af/ https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%aa%d8%b9%d8%a7%d9%85%d9%84-%d8%a7%d8%ac%d8%aa%d9%85%d8%a7%d8%b9%db%8c-%d8%a8%db%8c%e2%80%8c%d9%82%db%8c%d8%af%d9%88%d8%a8%d9%86%d8%af/#respond Tue, 09 Jul 2019 10:30:34 +0000 http://behdashtravan.com/?p=5116 اختلال تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند : انسان از هنگام زایش تا مرگ با دیگر انسان‌ها در تعامل است ما موجودی اجتماعی هستیم و به بودن در کنار دیگر انسان‌ها نیاز داریم. کنش و تعامل با دیگران همواره چارچوبی دارد ما با همه‌ی انسان‌ها تعامل یکسانی نداریم بیش‌ترین تعامل افراد با اعضای خانواده رخ می‌دهد. برخی از …

The post اختلال تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> اختلال تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند : انسان از هنگام زایش تا مرگ با دیگر انسان‌ها در تعامل است ما موجودی اجتماعی هستیم و به بودن در کنار دیگر انسان‌ها نیاز داریم. کنش و تعامل با دیگران همواره چارچوبی دارد ما با همه‌ی انسان‌ها تعامل یکسانی نداریم بیش‌ترین تعامل افراد با اعضای خانواده رخ می‌دهد. برخی از مردم را به‌عنوان دوست می‌شناسیم برخی را آشنا می‌نامیم و گروه بزرگی از مردم برای ما ناآشنا و غریبه هستند.

اگر کسی با یک فرد ناآشنا در خیابان سلام و احوال‌پرسی گرمی کند و با او پیرامون زندگی‌اش گفت‌وگو کند رفتاری نابه‌جا و عجیب انجام داده است. کودکان نیز هنگام برقراری ارتباط با دیگران از همین الگو پیروی می‌کنند و از برقراری ارتباط با کسانی که ناآشنا هستند پرهیز می‌کنند. اگر کودکی با افراد ناآشنا همانند نزدیکانش ارتباط برقرار کند دچار اختلال روانی شده است که در روان‌شناسی به نام اختلال تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند یا Disinhibited Social Engagement Disorder شناخته می‌شود. در این نوشته با این اختلال روانی کودکان آشنا می‌شویم.

اختلال تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند یا DSED چیست؟

اختلال تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند یا DSED یکی از اختلالات روانی مرتبط با تروما و استرس است که در کودکان بروز پیدا می‌کند. برجسته‌ترین نشانه‌ی اختلال تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند این است که کودک رفتاری نامتناسب با فرهنگ و بیش‌ازحد صمیمی و نزدیک با افراد ناآشنا و نسبتاً غریبه دارد. این رفتار دوستانه‌ی افراطی مرزهای اجتماعی و فرهنگی را که کودک در آن زندگی می‌کند زیر پا می‌گذارد. شوربختانه برخی از خانواده‌ها بر این باورند که این رفتار کودک نشان‌دهنده‌ی روابط عمومی بالای کودک و اجتماعی بودن اوست.

اما این رفتار بسیار آسیب‌زاست و می‌تواند سو استفاده از کودک را به دنبال داشته باشد. این اختلال روانی به دلیل شیوه‌های فرزندپروری نادرست، ارتباط اجتماعی ضعیف والدین با کودک و غفلت والدین نسبت به نیازهای روانی – احساسی کودک بروز پیدا می‌کند. هنگامی‌که کودک دلبستگی عاطفی خود را نسبت به والدینش از دست می‌دهد به دنبال جبران کاستی‌ها و کمبودهای خود خواهد بود و به تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند روی می‌آورد. پس در اختلال تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند هم مانند اختلال دلبستگی واکنشی، رفتار نادرست والدین و مراقبان با کودک زمینه‌ساز بروز اختلال روانی می‌شود.

نشانه‌ها و معیارهای DSM 5 برای اختلال تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند یا DSED

در کتاب DSM 5 معیارها و نشانه‌های گوناگونی برای شناسایی اختلال تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند یا DSED یاد شده است. به یاد بسپارید تشخیص اختلال روانی از سوی روان‌شناس انجام می‌شود. پس اگر احساس می‌کنید که کودکتان چنین نشانه‌هایی دارد به روان‌شناس کودک مراجعه کنید تا مطمئن شوید کودکتان دچار اختلال دلبستگی واکنشی هست یا نه.

A

مجموعه‌ای از رفتارها که در آن کودک به‌طور فعال و افراطی به بزرگ‌سالان ناآشنا نزدیک می‌شود و با آن‌ها ارتباط برقرار می‌کند. این رفتارها را حداقل با ۲ مورد از ۴ مورد زیر نشان می‌دهند:

  1. کودک از نزدیک شدن و برقراری ارتباط با بزرگ‌سالان ناآشنا خجالت نمی‌کشد یا خجالتش بسیار اندک است.
  2. رفتار فیزیکی و کلامی کودک بیش‌ازاندازه خودمانی است که با فرهنگ جامعه و با اصول اجتماعی نسبت به سن او مغایرت دارد.
  3. هنگامی‌که رفتارهای ماجراجویانه از کودک سر می‌زند اصلاً برنمی‌گردد و به والدین یا مراقب بزرگ‌سالش نگاه نمی‌کند که ببیند آیا این رفتار را تأیید می‌کنند یا نه. یا این‌که کم‌تر برای تأیید به والدینش نگاه می‌کند حتی در محیط‌ها و شرایطی که ناآشنا باشد.
  4. کودک دوست دارد به همراه بزرگ‌سالان ناآشنا برود و در این کار هیچ تردید و شکی نشان نمی‌دهد یا این شک و تردید بسیار کم است.
B

رفتارهای یادشده در معیار A بر خلاف اختلال روانی ADHD به تکانش‌گری محدود نمی‌شوند و رفتار اجتماعی بی‌قیدوبند را هم دربر می‌گیرند.

C

کودک مراقبانی داشته است که از او غافل بوده‌اند و این غفلت و سهل‌انگاری در یکی از موارد زیر نشان داده می‌شود:

  1. والدین یا مراقبان کودک همیشه و پیاپی نیازهای هیجانی کودک به محبت، توجه، تسکین و … را نادیده گرفته‌اند. این رفتار نشانه‌ی غفلت و محرومیت اجتماعی است.
  2. والدین و مراقبان اصلی کودک پیاپی عوض می‌شوند و این موضوع باعث می‌شود کودک نتواند دلبستگی پایداری به مراقبانش داشته باشد. این موضوع بیش‌تر برای کودکانی پیش می‌آید که پرستار دارند و والدین در پرورش کودک نقشی ندارند و این پرستاران پیاپی عوض می‌شوند.
  3. در شرایطی که کودکان در موسسه‌های نگه‌داری از کودکان به سر می‌برند و شمار مراقبان کودک نسبت به شمار کودکان بسیار کم است. در چنین شرایطی کودک نمی‌تواند با مراقبانش رابطه‌ی عاطفی پایدار داشته باشد و احساس دلبستگی میان آن‌ها پدید آید.
D

ممکن است که «مراقب پاتوژنیک» یاد شده در معیار C مسئول رفتار مختل کودک در معیار A باشد. برای نمونه ناراحتی و اختلال در معیار A پس از مراقبت ناسالم یا پاتوژنیک که در معیار C گفته شد آغاز شده باشد.

E

در اختلال تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند، سن رشدی کودک حداقل ۹ ماهه است. پس کودک باید حداقل ۹ ماه داشته باشد تا بگوییم دچار اختلال DSED شده است.

اسپسیفایر همیشگی: کودک بیش از ۱۲ ماه به این اختلال دچار باشد.

اسپسیفایر شدت: اگر کودک همه‌ی نشانه‌ها را داشته باشد می‌توانیم سطح اختلال تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند یا DSED را به‌طور شدید در نظر بگیریم.

درمان اختلال تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند یا DSED

اختلال تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند در کودکان بروز پیدا می‌کند اما درمان این اختلال هم مانند اختلال دلبستگی واکنشی به والدین و مراقبان کودک بستگی دارد. این اختلال نیاز به دارودرمانی ندارد و اگر بخواهیم دارویی برای درمان این اختلال تجویز کنیم باید والدین کودک آن را بخورند نه کودک! چون غفلت از عواطف و هیجانات و نیازهای جسمانی کودک زمینه‌ساز این موضوع شده است و ممکن است غفلت والدین از کودک در نتیجه‌ی یک اختلال روانی باشد که آن‌ها دچارش هستند. برای درمان اختلال DSED باید ۴ راهکار بنیادین را به انجام برسانیم.

۱- حمایت روانی اجتماعی (Psycho-social) از خانواده

برخی از خانواده‌ها به خاطر شرایط بد اقتصادی – اجتماعی توانایی مراقبت درست از کودک را ندارند در چنین شرایطی حمایت مادی از خانواده‌ها عاملی مؤثر است و شرایط کودک را بهبود خواهد بخشید در این زمینه نقش مددکاران اجتماعی و نهادهای دولتی اهمیت ویژه‌ای دارد.

۲- روان‌درمانی

همان‌گونه که گفته شد ممکن است که غفلت و عدم توجه والدین به کودک به خاطر اختلال روانی باشد. والدینی که دچار افسردگی، استرس، اضطراب و … هستند نمی‌توانند به خوبی به فرزندشان توجه کنند در نتیجه زمینه برای بروز اختلال تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند یا DSED فراهم می‌شود. روان‌درمانی والدین و مراقبان کودک در این مورد بسیار مهم است.

۳- آموزش فرزندپروری

برخی از والدین آشنایی درستی با نیازهای کودک و شیوه‌ی فرزندپروری ندارند. آگاه ساختن و آموزش والدین می‌تواند از بروز اختلال تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند یا DSED جلوگیری کند و اگر کودک دچار این اختلال باشد می‌تواند به درمانش بیانجامد.

۴- نظارت بر امنیت و شرایط کودک در خانواده

این مورد کم‌تر از دیگر موارد موردتوجه قرار گرفته اما بسیار مهم است. دولت، سازمان‌های حمایت از کودکان و حتی بستگان و آشنایان کودک باید به شرایط کودک در خانواده توجه داشته باشند اگر به نیازهای کودک توجه نمی‌شود و خانواده توانایی برخورد درست با کودک را ندارد باید وارد عمل شد. نخست باید ۳ راهکار گفته شده را در مورد آن‌ها به انجام رساند و اگر خانواده همکاری لازم را نداشته باشد ناچاریم که کودک از خانواده جدا شود. اما بردن کودک به پرورشگاه کاری منطقی و درست نیست چون به تشدید این اختلال در کودک می‌انجامد. بهتر است والدینی مناسب برای کودک برگزیده شود و به آن‌ها سپرده شوند.

نکته‌ی مهم برای والدینی که احساس می‌کنند کودکشان دچار DSED شده است:

اگر احساس می‌کنید کودکتان دچار اختلال تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند یا DSED است حتماً با یک روان‌شناس کودک در این زمینه گفت‌وگو کنید و از او کمک بخواهید. مهارت فرزندپروری را از کسانی که در این زمینه تجربه دارند یا کلاس‌های آموزش فرزندپروری بیاموزید و با کودکتان ارتباط مؤثر و صمیمانه‌ی پایدار برقرار کنید. ممکن است دچار یک اختلال روانی مانند استرس، افسردگی یا اضطراب باشید پس اگر نشانه‌های اختلال روانی دارید به روان‌شناس مراجعه کنید. امیدواریم همواره کانون مهر خانواده‌تان گرم و کودکانی سرخوش و خندان داشته باشید.

منبع

آقای روان‌شناس

The post اختلال تعامل اجتماعی بی‌قیدوبند appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%aa%d8%b9%d8%a7%d9%85%d9%84-%d8%a7%d8%ac%d8%aa%d9%85%d8%a7%d8%b9%db%8c-%d8%a8%db%8c%e2%80%8c%d9%82%db%8c%d8%af%d9%88%d8%a8%d9%86%d8%af/feed/ 0 اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%b1%d8%b3-%d9%be%d8%b3-%d8%a7%d8%b2-%d8%b3%d8%a7%d9%86%d8%ad%d9%87-%db%8c%d8%a7-ptsd/ https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%b1%d8%b3-%d9%be%d8%b3-%d8%a7%d8%b2-%d8%b3%d8%a7%d9%86%d8%ad%d9%87-%db%8c%d8%a7-ptsd/#respond Sun, 30 Jun 2019 10:30:23 +0000 http://behdashtravan.com/?p=5148 اختلال استرس پس از سانحه PTSD یکی از اختلالات روانی است که مردم به اندازه‌ی اختلال افسردگی و اضطراب با آن آشنایی ندارند. اختلال استرس پس از تروما (اختلال استرس پس از سانحه) برای نخستین بار در DSM III نگاشته شد. پیش از آن‌که در DSM، اختلال PTSD آورده شود با نام‌هایی مانند نوروز جنگ …

The post اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> اختلال استرس پس از سانحه PTSD یکی از اختلالات روانی است که مردم به اندازه‌ی اختلال افسردگی و اضطراب با آن آشنایی ندارند. اختلال استرس پس از تروما (اختلال استرس پس از سانحه) برای نخستین بار در DSM III نگاشته شد. پیش از آن‌که در DSM، اختلال PTSD آورده شود با نام‌هایی مانند نوروز جنگ یا موج انفجار شناخته می‌شد. دلیل این نام‌ها این بود که این اختلال روانی بیش‌تر در سربازانی دیده می‌شد که در میدان‌های جنگ بودند.

شاید با اصطلاح موجی شدن آشنا باشید. موجی شدن سربازان در جنگ به معنای بروز اختلال استرس پس از سانحه PTSD در فرد است. اختلال PTSD تنها به جنگ محدود نمی‌شود و می‌تواند پس از حادثه‌های تلخ و ناگوار دیگری هم آغاز شود. اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD یکی از زیرگروه‌های اختلالات مرتبط با تروما و استرس است. در این نوشته شما را با این اختلال روان‌شناختی آشنا خواهم کرد.

اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD

اختلال استرس پس از سانحه PTSD (Post-Traumatic Stress Disorder) اختلال روانی است که پس از یک رویداد ناگوار و آسیب‌زا مانند تجاوز جنسی، جنگ، تصادف رانندگی و دیگر عواملی که جان فرد را تهدید می‌کند بروز پیدا می‌کند. رویداد تروماتیک، رویدادی است که فرد را با تهدید شدن به مرگ، احتمال مرگ واقعی، جراحت جسمانی جدی و یا خشونت و تجاوز جنسی روبه‌رو می‌کند. ترس و فشار روانی که پس از برخورد با این رویدادها در فرد پدید می‌آید بیش‌ازاندازه است و فرد توانایی کنترل شرایط را از دست می‌دهد.

انسان در زندگی روزمره با رویدادهای ناگوار گوناگونی روبه‌رو می‌شود اما هر رویدادی را نمی‌تواند تروماتیک دانست. برای نمونه ورشکستگی، مشکلات زناشویی و طلاق، مرگ عزیزان و … جز رویدادهای زمینه‌ساز PTSD نیستند. پس هر رویداد ناگواری زمینه‌ساز PTSD نمی‌شود. آمارها نشان می‌دهد احتمال خودکشی در کسانی که دچار اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD هستند بیش از دیگران است پس این اختلال روانی باید جدی گرفته شود. اختلال PTSD در کودکان نیز می‌تواند بروز کند و نباید از درمان آن چشم‌پوشی کرد چون اگر این اختلال درمان نشود زمینه‌ساز مشکلات بزرگ‌تری در بزرگ‌سالی خواهد شد.

نشانه‌ها و معیارهای DSM 5 برای اختلال استرس پس از سانحه PTSD

نشانه‌ها و معیارهایی که می‌خوانید برای بزرگ‌سالان، نوجوانان و کودکان بزرگ‌تر از ۶ سال است و در کتاب DSM 5 نوشته شده است.

A: قرار گرفتن در معرض مرگ یا تهدید شدن به مرگ، جراحت شدید یا تجاوز جنسی به یکی از شیوه‌های زیر:

  1. فرد رویداد یا رویدادهای تروماتیک را به طور مستقیم تجربه می‌کند.
  2. فرد رویداد یا رویدادهای تروماتیک که برای دیگران پیش آمده را به طور مستقیم مشاهده کند.
  3. فرد از رویداد یا رویدادهای تروماتیک که برای یکی از اعضای خانواده یا دوستان نزدیکش پیش آمده آگاه شود. در صورت وقوع مرگ یا تهدید شدن به مرگ، برای یکی از اعضای خانواده یا دوستان، این رویدادها باید فاجعه‌آمیز، خشونت‌بار یا تصادفی باشند.
  4. فرد بارها یا به شدت در معرض جزئیات ناراحت‌کننده‌ی رویدادهای تروماتیک قرار می‌گیرد. برای نمونه نخستین کسانی که به محل حادثه می‌روند تا جنازه‌ها و بقایای انسانی را جمع‌آوری کنند. یا افسران پلیس که پیاپی بدرفتاری با کودکان یا کودک‌آزاری را مشاهده می‌کنند و از آن آگاه می‌شوند.

نکته: قرار گرفتن در معرض جزئیات ناراحت‌کننده‌ی رویدادهای تروماتیک، درصورتی‌که از طریق رسانه‌های اجتماعی، اینترنت، تلویزیون کلیپ‌های ویدیویی یا تصاویر باشد. جزء معیارهای شماره‌ی ۴ نیست. مگر این‌که با شغل و کار فرد در ارتباط باشد. برای نمونه فرد به خاطر شغلش ناچار باشد اخبار رویداد تروماتیک را در روزنامه‌ها بخواند یا کلیپ‌هایش را در اینترنت یا تلویزیون نگاه کند.

B: حضور یک یا چند نشانه از نشانه‌های زیر در رابطه با نفوذ یا ورود افکار مزاحم و ناخواسته مربوط به رویدادهای تروماتیک که پس از رخ دادن آن‌ها آغاز شده‌اند.

  1. خاطرات تکراری، مزاحم و ناخواسته از رویداد یا رویدادهای تروماتیک به طور ناخواسته یا به خاطر برخی محرک‌ها به یاد فرد می‌آیند. کودکان بزرگ‌تر از ۶ سال ممکن است به پیاپی به بازی‌هایی بپردازند که در آن‌ها، موضوعات یا جنبه‌هایی از رویداد تروماتیک به نمایش در می‌آیند.
  2. کابوس‌های تکراری و آزاردهنده که در آن‌ها، محتوا یا احساسات موجود در رؤیا با رویدادهای تروماتیک در ارتباط هستند.
  3. واکنش‌های گسستگی مانند فلش‌بک که در آن‌ها فرد طوری احساس یا عمل می‌کند که انگار رویدادهای تروماتیک دوباره در حال رخ دادن هستند. این گونه واکنش‌ها ممکن است روی یک پیوستار قرار گیرند که در شدیدترین حالت آن ممکن است که فرد آگاهی خود را درباره‌ی پیرامونش به طور کامل از دست بدهد.
    توجه: ممکن است کودکان در بازی‌های خود، رویدادهای تروماتیک را بازسازی کنند.
  4. هنگامی که فرد در معرض محرک‌های درونی یا بیرونی قرار می‌گیرد به فشار روانی شدید یا درازمدت دچار می‌شود. این محرک‌های بیرونی و درونی به طور مستقیم یا غیرمستقیم به یکی از جنبه‌های رویدادهای تروماتیک شبیه هستند.
  5. فرد همیشه به محرک‌هایی که او را به یاد رویدادهای تروماتیک می‌اندازند واکنش‌های شدید فیزیولوژیکی نشان می‌دهد.

C: فرد همیشه از محرک‌هایی که با رویدادهای تروماتیک تداعی شده‌اند خودداری می‌کند. این خودداری کردن پس از رخ دادن رویداد تروماتیک آغاز شده‌اند. این موضوع را یک یا هر دو مورد زیر نشان می‌دهند:

  1. فرد از خاطرات، افکار یا احساساتی که به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم با رویدادهای تروماتیک در ارتباط هستند اجتناب می‌کند یا تلاش می‌کند اجتناب کند. این اجتناب از محرک‌های درونی است.
  2. فرد از برخی محرک‌های یادآور بیرونی (مانند برخی افراد، مکان‌ها، گفت‌وگوها، کارها، چیزها و موقعیت‌ها) که باعث می‌شوند خاطرات، افکار یا احساسات ناراحت‌کننده درباره‌ی رویدادهای تروماتیک، یا در ارتباط نزدیک با آن‌ها زنده شوند اجتناب می‌کند. یا تلاش می‌کند اجتناب کند.

D: در شناخت‌ها (فعالیت‌های فکری و ذهنی) و در مود یا خلق فرد، تغییراتی منفی و مرتبط با رویدادهای تروماتیک ایجاد می‌شود که بعد از وقوع رویدادهای تروماتیک آغاز می‌شوند. یا اگر پیش‌تر آغاز شده‌اند شدیدتر و بدتر می‌شوند. این موضوع را دو یا چند مورد از موارد زیر نشان می‌دهند:

  1. ناتوانی در به یاد آوردن یکی از جنبه‌های مهم رویدادهای تروماتیک (معمولاً در اثر فراموشی گسسته نه در اثر آسیب مغزی، الکل یا مواد مخدر).
  2. فرد در مورد خودش، دیگران، یا دنیا باورها یا انتظارات منفی، همیشگی و اغراق‌آمیز دارد. (مانند: من آدم بدی هستم. به هیچ‌کس نمی‌توان اعتماد کرد. جهان جای خطرناکی است). این موضوع می‌تواند به شیوه‌ی دیگری نیز خودش را نشان دهد. برای نمونه: من روحیه‌ام را برای همیشه از دست دادم. یا، کل سیستم عصبی من برای همیشه دچار مشکل شده است.
  3. فرد افکار منفی همیشگی، درباره‌ی دلیل یا پیامدهای رویداد تروماتیک دارد که باعث می‌شوند فرد خودش را دیگران را مقصر بداند.
  4. فرد همیشه در حالت هیجانی منفی قرار دارد برای نمونه ترس، وحشت، خشم، احساس عذاب وجدان، گناه، و ….
  5. از علاقه‌ی فرد به کارهای مهم زندگی یا میزان مشارکتش در آن‌ها به شدت کاسته شده است.
  6. احساس می‌کند نمی‌خواهد با دیگران ارتباط داشته باشد یا با آن‌ها غریبه شده است.
  7. فرد به طور دائم نمی‌تواند هیجان‌های مثبت را تجربه کند. برای نمونه نمی‌تواند شادی را تجربه کند. از زندگی خود رضایت ندارد. یا نمی‌تواند کسی را عاشقانه دوست داشته باشد.

E: در برانگیختگی و شیوه‌ی واکنش فرد تغییراتی پدید آمده که با رویدادهای تروماتیک مرتبط است. این تغییرات پس از رخ دادن یک رویداد تروماتیک آغاز یا بدتر شده‌اند. این موضوع را دو یا چند مورد از گزینه‌های زیر نشان می‌دهند:

  1. زودرنج است و ناگهان بدون هیچ تحریک یا با کوچک‌ترین تحریکی از خشم منفجر می‌شود. این زودرنجی یا انفجار خشم، بیش‌تر به صورت پرخاشگری زبانی یا فیزیکی در برابر دیگران یا اشیا نشان داده می‌شود.
  2. بی‌احتیاط است کارهای خطرناک می‌کند یا رفتارهای خودتخریبی نشان می‌دهد.
  3. همیشه گوش‌به‌زنگ است و بیش‌ازاندازه به پیرامونش توجه می‌کند.
  4. واکنش‌های «از جاپریدگی» فرد بیش‌ازاندازه زیاد و افراطی است.
  5. نمی‌تواند به‌سادگی تمرکز حواس داشته باشد.
  6. دچار اختلال خواب است. نمی‌تواند به‌سادگی به خواب برود. بدخواب می‌شود یا در خواب بی‌تاب و بی‌قرار است.

F: مدت ناراحتی‌های معیارهای B, C, D, E بیش از یک ماه است.

G: این ناراحتی‌ها به رنج شخصی یا نابسامانی شدید در عملکرد شغلی، اجتماعی، خانوادگی و سایر جنبه‌های مهم زندگی بینجامند.

H: این اختلال با بیماری جسمانی یا مصرف مستقیم ماده (مانند دارو، مواد مخدر یا الکل) قابل توجیه نباشد. پس اگر چنین مواردی دلیل بهتری برای این حالت باشد نمی‌توانیم فرد را دچار PTSD بنامیم.

اسپسیفایر

به همراه سمپتوم‌های گسستگی: سمپوتوم‌های فرد معیارهای لازم برای اختلال PTSD را دارند. هم‌چنین در واکنش به استرس‌زاها فرد سمپوتوم‌های همیشگی یکی از این دو را نشان می‌دهند.

  1. دیپرسونالیزیشن: فرد احساس می‌کند که از خودش جدا شده انگار فرد دیگری است که از بیرون به بدنش یا به فرآیندهای روانی و افکارش نگاه می‌کند. برای نمونه احساس می‌کند در خواب و رواست. احساس می‌کند که شخصیتش، خودش یا بدنش وجود ندارند و غیرواقعی هستند. یا احساس می‌کند که زمان به‌کندی می‌گذرد.
  2. دیریالیزیشن: فرد احساس می‌کند که محیط پیرامونش غیرواقعی است. برای نمونه محیط پیرامونش را به‌صورت جهانی غیرواقعی، رؤیایی، مخدوش و تحریف‌شده تجربه می‌کند. احساس می‌کند که انسان‌های پیرامونش مقوایی هستند.

توجه: برای به کار بردن این اسپسیفایر، سمپتوم‌های گسستگی نباید به دلیل تأثیرات فیزیولوژیک و تحت تأثیر مصرف ماده (مانند مواد مخدر، الکل، دارو) یا به دلیل عارضه‌ی پزشکی مانند تشنج‌های جزئی و پیچیده باشند.

به همراه ظهور دیرهنگام: هنگامی‌که معیارهای کامل تا حداقل ۶ ماه بعد از رویداد مورد نظر وجود ندارند. هر چند آغاز و بروز برخی از سمپتوم‌های ممکن است بلافاصله باشد.

روان‌درمانی اختلال استرس پس از حادثه PTSD

روان‌درمانی اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD به روش‌های گوناگونی انجام می‌شود که بستگی به رویکرد روان‌شناس دارد. یکی از بهترین روش‌ها برای درمان PTSD، روش درمان شناختی-رفتاری یا CBT است. درمان PTSD ممکن است ماه‌ها به طول بیانجامد بهبود فرد به این بستگی دارد که تا چه اندازه با روان‌شناس همکاری کند. یکی دیگر از روش‌های درمانی PTSD، حساسیت‌زدایی با حرکات چشم و پردازش دوباره یا EMDR است. EMDR تکنیکی است که از حرکت‌های چشم برای کمک به مغز به منظور پردازش تداعی‌ها و منطقی‌سازی رویدادهای تروماتیک بهره می‌گیرد. این روش درمانی نیز یکی از روش‌هایی است که در درمان PTSD بسیار اثرگذار بوده است.

دارو درمانی اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD

دارو درمانی می‌تواند به بهبود اختلال PTSD کمک کند اما باعث درمان کامل این اختلال روانی نمی‌شود. داروهای ضدافسردگی SSRI در بهبود PTSD اثرگذار هستند.

سوالات خود را برای بهداشت روان ارسال کنید.

منبع

آقای روان‌شناس

The post اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%b1%d8%b3-%d9%be%d8%b3-%d8%a7%d8%b2-%d8%b3%d8%a7%d9%86%d8%ad%d9%87-%db%8c%d8%a7-ptsd/feed/ 0 اضطراب جدایی https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%a7%d8%b6%d8%b7%d8%b1%d8%a7%d8%a8-%d8%ac%d8%af%d8%a7%db%8c%db%8c/ https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%a7%d8%b6%d8%b7%d8%b1%d8%a7%d8%a8-%d8%ac%d8%af%d8%a7%db%8c%db%8c/#respond Thu, 06 Dec 2018 11:30:12 +0000 http://behdashtravan.com/?p=3443  اختلال اضطراب جدایی  کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی در مورد جدایی از خانه یا مراقبت‌کنندگان، اضطراب شدید و نامناسب دارند. کودکان مراحل رشدی را پشت سر هم می‌گذارند که خیلی از آنها در این مراحل، هنگام جدا شدن از مراقبت‌کنندگان خود مضطرب و سراسیمه می‌شوند. اما در اختلال اضطراب جدایی، این هیجانات به مدت …

The post اضطراب جدایی appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]>  اختلال اضطراب جدایی

 کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی در مورد جدایی از خانه یا مراقبت‌کنندگان، اضطراب شدید و نامناسب دارند. کودکان مراحل رشدی را پشت سر هم می‌گذارند که خیلی از آنها در این مراحل، هنگام جدا شدن از مراقبت‌کنندگان خود مضطرب و سراسیمه می‌شوند. اما در اختلال اضطراب جدایی، این هیجانات به مدت طولانی‌تر از آنچه متناسب با سن باشد، ادامه می‌یابند. نشانه‌های اختلال اضطراب جدایی کلاً بر ناراحتی هیجانی که موقعیت‌هایی را شامل می‌شود که در آنها از مراقبت‌کنندگان خود جدا می‌شوند، استوارند. حتی تصور جدایی موجب اضطراب شدید می‌شود. کودکان مبتلا به این اختلال در موقعیت‌هایی که از شخصیت‌های دلبسته‌ی خود جدا خواهند شد، اجتناب می‌کنند. آنها قبل از موقعیت‌های روزمره، مانند زمانی که مراقبت‌کننده‌ی آنها برای رفتن به محل کار خانه را ترک می‌کند، یا حتی قبل از به خواب رفتن هنگام شب، بی‌جهت ناراحت می‌شوند.

امکان دارد آنها اصرار ورزند که والد کنار آنها بماند تا به خواب روند یا تمنا کنند در تخت والدین بخوابند، که علت آن کابوس‌هایی است که جدایی را شامل می‌شوند. ممکن است برخی از این کودکان از خوابیدن هنگام شب در خانه‌ی دوست یا رفتن به اردو یا مدرسه، امتناع کنند. وقتی آنها جدا می‌شوند، می‌ترسند اتفاق وحشتناکی برای والدین آنها یا خودشان روی دهد. افکار ترسناک آنها می‌توانند شدید باشند، مثلاً تصور کنند اگر جدا شوند، مورد آدم‌ربایی قرار خواهند گرفت. آنها برای اجتناب از جدایی، از نشانه‌های جسمانی مانند دل درد شکایت می‌کنند که مراقبت‌کننده را ملزم می‌دارد کنار آنها بماند. وقتی آنها با شخصیت دلبسته نیستند، هراسناک، تیره‌بخت، دلتنگ، غمگین، و از لحاظ اجتماعی کناره‌گیر می‌شوند. آنها همچنین پرتوقع، مزاحم، و نیازمند توجه مداوم هستند. گاهی آنها به قدری به والد می‌چسبند که اجازه نمی‌دهند او از جلوی چشم آنها دور شود.

 ملاک‌های تشخیصی DSM-5 برای اختلال اضطراب جدایی

ترس یا اضطراب نامتناسب با رشد و بیش از اندازه درباره‌ی جدایی از کسانُِی که

قسمت A

فرد به آنها دلبسته است. به صورتی که توسط حداقل سه مورد زیر مشخص می‌شود:

  1. ناراحتی بیش از حد مکرر هنگام پیش‌بینی با تجربه کردن از خانه یا از اشخاص دلبسته اصلی.
  2. نگرانی مداوم و بیش از حد در مورد از دست دادن اشخاص دلبسته اصلی یا درباره‌ی وارد شدن صدمه‌ی احتمالی به آنها، مانند بیماری، جراحت، بلایا، یا مرگ.
  3. نگرانی مداوم و بیش از حد در مورد واقعه‌ی ناگوار (مثل گم شدن، مورد آدم‌ربایی قرار گرفتن، تصادف کردن، مریض شدن) که موجب جدایی از دلبسته اصلی شود.
  4. اکراه یا امتناع مداوم از بیرون رفتن، دور شدن از خانه، رفتن به محل کار، یا جای دیگر به علت ترس از جدایی.
  5. ترس یا بی‌میلی مداوم و بیش از حد در مورد تنها یا بدون اشخاص دلبسته اصلی بودن در خانه یا محیط‌های دیگر.
  6. بی‌میلی یا امتناع مداوم در خوابیدن دور از خانه یا به خواب رفتن بدون نزدیک بودن به شخص دلبسته اصلی.
  7. کابوس‌های مکرر که موضوعات جدایی را در بر دارند.
  8. شکایت‌های مکرر نشانه‌های جسمانی (مثل سردرد، دل درد، تهوع، استفراغ) وقتی جدایی از اشخاص دلبسته اصلی روی می‌دهد یا انتظار می‌رود.
قسمت B

این ترس، اضطراب، یا اجتناب مداوم است، حداقل ۴ هفته در کودکان و نوجوانان و معمولاً ۶ ماه یا بیشتر در بزرگسالان ادامه می‌یابد.

قسمت C

این اختلال، ناراحتی یا اختلال قابل ملاحظه‌ی بالینی در عملکرد اجتماعی، تحصیلی، شغلی یا زمینه‌های مهم دیگر عملکرد ایجاد می‌کند.

قسمت D

این اختلال با اختلال روانی دیگر بهتر توجیه نمی‌شود. مانند امتناع از ترک کردن خانه به علت مقاومت بیش از حد در برابر تغییر در اختلال طیف اوتیسم: هذیان‌ها یا توهمات مربوط به جدایی از اختلالات روان‌پریشی: امتناع از بیرون رفتن بدون همراه قابل اعتماد در آگورافوبی: نگرانی‌ها درباره‌ی بیماری یا صدمه‌ی دیگر که برای افراد مهم دیگر روی دهند در اخلال اضطراب فراگیر: یا نگرانی‌ها درباره‌ی مبتلا بودن به یک بیماری در اختلال اضطراب بیماری.

میزان شیوع

متخصصان همه‌گیرشناسی برآورد می‌کنند که ۱/۴ درصد کودکان اختلال اضطراب جدایی قابل تشخیص دارند و این اختلال در تقریباً یک سوم آنها تا بزرگسالی ادامه می‌یابد (شِیر، جین، روسیو، والترز، وکسلر، ۲۰۰۶). افراد مبتلا به اختلال اضطراب جدایی همچنین بعدها بیشتر در معرض خطر مبتلا شدن به اختلالات اضطرابی و خلقی دیگر، مانند اختلال وحشت‌زدگی قرار دارند (بیدرمن و همکاران، ۲۰۰۵).

به نظر می‌رسد که نشانه‌های اختلال اضطراب جدایی بسته به سن فرد تفاوت دارند. کودکان به دامنه‌ی سنی ۵ تا ۸ سال علایم بیشتری از کودکان ۹ تا ۱۲ سال نشان می‌دهند. کودکان خردسال می‌گویند کابوس‌های بیشتر و ناراحتی بیش از حد در اثر جدایی دارند. نوجوانان به احتمال بیشتری از نشانه‌های جسمانی خبر می‌دهند که اجازه‌ی رفتن به مدرسه را نمی‌دهند. برخی تحقیقات تفاوت‌های جنسی را بیان می‌دارند، به‌طوری که دخترها از فراوانی بیشتر نشانه‌های اضطراب جدایی خبر می‌دهند، درحالی‌که تحقیقات دیگر الگوی برابر نشانه‌های اضطراب جدایی را نشان می‌دهند.

والدین نشانه‌های کودک را به صورت متفاوت با خود او گزارش می‌دهند. متخصصان بالینی به احتمال زیاد زمانی کودکان را مبتلا به این اختلال تشخیص می‌دهند که والدین نشانه‌های آنها را گزارش دهند. با این حال، والدین و کودکان دیدگاه‌های متفاوتی را در مورد نشانه‌ها در اختیار می‌گذارند. والدین به احتمال بیشتری می‌گویند که کودک نشانه‌های اختلال را آشکار می‌سازد، بدین معنی که کودک به احتمال بیشتری مورد تشخیص قرار می‌گیرد. کودکان به احتمال زیاد ناراحتی درونی را که احساس می‌کنند، گزارش می‌دهند. این تفاوت‌ها در دیدگاه، به معنی آن است که متخصصان بالینی هنگام ارزیابی وجود این اختلال در کودک، باید هردو دیدگاه کودکان و مراقبت‌کنندگان را در نظر بگیرند (آلن، لاولی، هرن، روحه، و اشنایدر، ۲۰۱۰).

منبع:

کتاب: آسیب‌شناسی روانی
نویسنده: ریچارد پی هالجین – سوزان کراس ویتبورن
مترجم: یحیی سیدمحمدی

The post اضطراب جدایی appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%a7%d8%b6%d8%b7%d8%b1%d8%a7%d8%a8-%d8%ac%d8%af%d8%a7%db%8c%db%8c/feed/ 0 ازدواج‌هراسی یا گاموفوبیا چیست؟ https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%b2%d8%af%d9%88%d8%a7%d8%ac%e2%80%8c%d9%87%d8%b1%d8%a7%d8%b3%db%8c-%db%8c%d8%a7-%da%af%d8%a7%d9%85%d9%88%d9%81%d9%88%d8%a8%db%8c%d8%a7-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa%d8%9f/ https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%b2%d8%af%d9%88%d8%a7%d8%ac%e2%80%8c%d9%87%d8%b1%d8%a7%d8%b3%db%8c-%db%8c%d8%a7-%da%af%d8%a7%d9%85%d9%88%d9%81%d9%88%d8%a8%db%8c%d8%a7-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa%d8%9f/#respond Sun, 25 Nov 2018 11:30:45 +0000 http://behdashtravan.com/?p=4239 ازدواج‌هراسی یا گاموفوبیا چیست؟ ازدواج‌هراسی یا گاموفوبیا (Gamophbia) به ترس‌های غیرعادی از تعهد و ازدواج گفته می‌شود. از عوامل احتمالی در به وجود آمدن پدیده ترس از ازدواج می‌توان به ترس از بازماندن اهداف، ترس از صمیمیت، ترس از شکست عاطفی و … اشاره کرد. به طور غریزی ترس انسان را از موقعیت‌های خطرناک حفظ …

The post ازدواج‌هراسی یا گاموفوبیا چیست؟ appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> ازدواج‌هراسی یا گاموفوبیا چیست؟

ازدواج‌هراسی یا گاموفوبیا (Gamophbia) به ترس‌های غیرعادی از تعهد و ازدواج گفته می‌شود. از عوامل احتمالی در به وجود آمدن پدیده ترس از ازدواج می‌توان به ترس از بازماندن اهداف، ترس از صمیمیت، ترس از شکست عاطفی و … اشاره کرد.
به طور غریزی ترس انسان را از موقعیت‌های خطرناک حفظ می‌کند اما گاهی این ترس شکل غیرمنطقی به خود گرفته و روند معمول زندگی فرد را تحت تأثیر قرار می‌دهد. ترس از ازدواج نیز اگر به شکل افراطی بروز کند نوعی اختلال اضطرابی به حساب می‌آید که با نشانه‌ها و پیامدهایی همراه است.

ترس از ازدواج یا گاموفوبیا (Gamophbia)

ازدواج هراسی یا گاموفوبیا نوعی ترس غیرواقعی از پیمان بستن، تعهد دادن و پذیرا شدن التزام برای باقی ماندن در یک ارتباط ثابت و صادقانه در کنار یک شخص دیگر برای همیشه است. گاموفوبیا اصطلاحی است که برای توصیف ترس‌های غیرعادی از تعهد و ازدواج به کار می‌رود. برای خلق یک ارتباط اطمینان‌بخش و صمیمی با شریک زندگی، فرد باید با ترس‌های مختلفی روبرو شود و خود را پذیرای ریسک‌های عاطفی نماید.

این نوع ترس برای افراد مجرد تا حدی طبیعی است. بیشتر افراد مجرد تصور می‌کنند که با ازدواج و قبول تعهد، امنیت و آسایشی که زندگی مجردی به آنها می‌داده را از دست خواهند داد (ترس از تعهد و مسئولیت‌پذیری برای ازدواج). شما هر زمان که بخواهید به خانه می‌آیید و هر موقع که بخواهید خارج می‌شوید، لباس‌ها و ظرف‌های کثیف را تا هر زمانی که بخواهید به حال خود باقی می‌گذارید، و از وقت و پول خود هر طور که مایل باشید استفاده می‌کنید. در مقابل دیگران هر طور که بخواهید خودتان را نشان می‌دهید و می‌توانید ضعف‌ها و کاستی‌هایتان را پنهان کنید.

دلایلی که می‌توان برای ازدواج‌هراسی برشمرد عبارت‌اند از:

۱- شخصیت درون‌گرا و اجتنابی

فرد نمی‌داند در ازدواج با چه چیزی مواجه خواهد شد. خانواده جدید، روابط جدید همه و همه برای کسی که برای خودش خلوتی داشته، درون‌گرا است یا شخصیت اجتنابی دارد، کابوس است. پیشنهاد می‌شود چنین فردی با فردی درست به اندازه خودش درون‌گرا یا اجتنابی ازدواج کند تا در زندگی مشترک، در عین داشتن فضای دو نفره، به فضای فردی و تنهایی‌های یکدیگر هم احترام بگذارند. در غیر این صورت ازدواج یک فرد اجتنابی با فردی عمل‌گرا و فردی درون‌گرا با یک برونگرا، به شکست منتهی می‌شود.

۲- ترس از بازماندن از اهداف

گاهی فرد به این دلیل ازدواج‌هراسی دارد که نگران است با هر تغییری، از جمله ازدواج، از اهداف خود باز بماند. واقعیت این است که ازدواج به شما ارزش‌ها و اعتبارهای جدید می‌دهد و برخی اعتبارهای پیشین را از شما می‌گیرد. بنابراین، با ازدواج دچار ورشکستگی عاطفی، شخصیتی یا معنوی نمی‌شوید بلکه ارزش‌ها و داشته‌هایتان تغییر می‌کند.

۳- ترس از صمیمیت

این ترس بیشتر در پسران دیده می‌شود. یک پسر از کودکی در پروسه استقلال روانی خود باید از سد مادر بگذرد، ورود به دنیای مردانه مستلزم این است که از مادر فاصله بگیرید تا پدر و عموها او را بپذیرند. بنابراین این نوع صمیمیت‌ها را دفع می‌کند. پروسه استقلال از مادر کم‌کم در جوانی یک مرد مبدل به استقلال از زنان می‌شود و آنها در ناخودآگاه خود از همه زنان خود را بی‌نیاز می‌بینند. این همان نکته مبهم است در شخصیت شناسی مردان که زنان را گیج می‌کند. شما وقتی در صمیمیت با یک مرد متوجه شدید جلو نمی‌آید یا عقب‌نشینی می‌کند، مثلاً تلفن جواب نمی‌دهد یا جایی می‌رود و به نامزدش اطلاعی نمی‌دهد. نشان می‌دهد که مرد، از حد صمیمیت خودش عبور کرده و فرصت می‌خواهد تا در خلوت و دوری از شما، خودش را بازیابی کند.

۴- ترس از شکست عاطفی

کسانی که تجربه ناموفق عاطفی دارند یا در اطرافیانشان شکست‌های عاطفی، طلاق، خیانت و کشمکش‌هایی را در زندگی مشترک دیده‌اند. آنهایی که از آمار بالای جدایی در جامعه نگران‌اند و می‌ترسند مشابه همین اتفاق برای خودشان بیفتد، معمولاً دچار ازدواج‌هراسی یا همان گاموفوبیا می‌شوند. واقعیت این است که همه ما به یک اندازه در معرض شکست عاطفی هستیم مگر آنکه انتخابی دقیق و درست داشته باشید و برای ازدواج، به جای هیجانات با منطق پیش برویم. مشاوره بگیریم، تحقیق کنیم و بالاتر از همه توکل داشته باشیم. تجربیات تلخی که دیگران داشته‌اند می‌توانند منشأ تجربه برای ما باشند نه این که عاملی بازدارنده به حساب بیایند و برای حرکت، مانع شوند.

راه‌های مقابله با ازدواج‌هراسی

راه حل اول

ابتدا باید مطمئن شوید که می‌خواهید زندگی‌تان را با فرد دیگری تقسیم کنید. بسیاری از افراد مجردی که نمی‌توانند تعهد را قبول کنند دلیلشان این است که نمی‌توانند تصمیم بگیرند که آیا واقعاً کسی را می‌خواهند یا خیر. پس باید کار را با تعیین خواسته‌هایتان شروع کنید.

راه حل دوم

از ترس‌هایتان آگاه شوید. ببینید در چه زمینه‌هایی ترس بر شما غلبه می‌کند و تشخیص دهید که چه چیزی سبب می‌شود که از دست یافتن به اهدافتان باز بمانید. باید بدانید که وجود ترس‌هایی نظیر ترس از عدم پذیرش، تغییر و از دست دادن آزادی کاملاً معقول و طبیعی است. اگر از وجود آنها اطلاع داشته باشید، می‌توانید استراتژی‌هایی برای فائق آمدن به آنها ایجاد نمایید.

راه حل سوم

سرعت پیشرفت ارتباط را تنظیم کنید. تعداد زیادی از افراد مجرد در همان مراحل ابتدایی ارتباط به دام شهوت و اشتیاق بیش‌ازحد گرفتار می‌شوند و زمانی که که نوبت به تصمیم‌گیری برای آینده می‌رسد، عقب‌نشینی می‌کنند برعکس عده دیگری از افراد نیز هستند که آن‌قدر تعلل و درنگ به خرج می‌دهند که از نظر محدوده زمانی دچار مشکل می‌شوند.

راه حل چهارم

یکی از راه‌هایی که می‌تواند مهارت‌های متعهد شدن شما را تقویت کند این است که با هم توافق کنید که برای مدت زمانی به صورت انحصاری با هم ارتباط برقرار کنید. در مورد اهداف زندگی و آرزوهایی که در سر می‌پرورانید با هم صحبت کنید. همچنین جنبه‌های روحی و باطنی و شخصیت درونی خود را برای طرف مقابل آشکار نمایید. انجام این کار موقعیت‌های نابی برای تجربه اعتماد، صمیمیت و نزدیکی فراهم می‌آورد.

راه حل پنجم

زوج‌هایی که در یک ارتباط سالم قرار می‌گیرند یکدیگر را تشویق می‌کنند تا تبدیل به افرادی با قدرت عملکرد و توانایی بالقوه بالا برای جامعه باشند. افراد موفق مکرراً شریک زندگی خود را برای موفقیت‌هایی که به‌دست می‌آورد، تشویق کرده و به او اعتبار و امتیاز می‌دهند.

راه حل ششم

۶) به چیزی که از دست می‌دهید فکر نکرده و از آن نترسید بلکه به چیزهایی فکر کنید که در ازای یک رابطه صادقانه و عاشقانه به‌دست می‌آورید مانند اعتماد، صمیمیت، نزدیکی.

جمع‌بندی

همان‌طور که مشاهده کردید ترس از ازدواج و تعهد به خاطر از دست دادن هویت و آزادی‌های فردی نوعی تشویش واهی و غیرواقعی است. در زندگی مشترک داشته‌ها آن‌قدر زیاد است که ترس از دست دادن استقلال در مقابل آن رنگ می‌بازد. مسلماً این امر در ابتدا مستلزم پذیرش ریسک بالایی است اما با در نظر گرفتن مراحلی که در بالا به آنها اشاره شد، پس از چندی متوجه می‌شوید که مزایایی که به‌دست آورده‌اید تا چه حد بیشتر از زیان‌هایی است که به شما وارد شده است.

سوالات خود را با مخاطبان بهداشت روان در میان بگذارید.

منبع

گروه روانشناسی ستاره

The post ازدواج‌هراسی یا گاموفوبیا چیست؟ appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%b2%d8%af%d9%88%d8%a7%d8%ac%e2%80%8c%d9%87%d8%b1%d8%a7%d8%b3%db%8c-%db%8c%d8%a7-%da%af%d8%a7%d9%85%d9%88%d9%81%d9%88%d8%a8%db%8c%d8%a7-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa%d8%9f/feed/ 0 اختلال دوقطبی https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%af%d9%88%d9%82%d8%b7%d8%a8%db%8c/ https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%af%d9%88%d9%82%d8%b7%d8%a8%db%8c/#respond Thu, 25 Oct 2018 11:30:16 +0000 http://behdashtravan.com/?p=3807 به لحظه‌ای فکر کنید که احساس می‌کردید خیلی پرانرژی و شاد هستید. شاید احساس می‌کردید «در حالت اوج» قرار دارید و بدنتان سرشار از انرژی است. شاید در این مدت، کمتر از حد معمول خوابیده یا غذا خورده باشید، و احساس کرده باشید برای انجام دادن کار فوق‌العاده‌ای «به هیجان آمده‌اید» شاید این افزایش انرژی …

The post اختلال دوقطبی appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> به لحظه‌ای فکر کنید که احساس می‌کردید خیلی پرانرژی و شاد هستید. شاید احساس می‌کردید «در حالت اوج» قرار دارید و بدنتان سرشار از انرژی است. شاید در این مدت، کمتر از حد معمول خوابیده یا غذا خورده باشید، و احساس کرده باشید برای انجام دادن کار فوق‌العاده‌ای «به هیجان آمده‌اید» شاید این افزایش انرژی را برای مدت چند روز حفظ کرده، اما بعداً ناگهان «سقوط کرده» و خسته و حتی قدری افسرده شده باشید. تجربیات از این قبیل، اما به صورت خیلی شدیدتر، مبنای دوره‌های منیک را تشکیل می‌دهند که عنصر مهم اختلال دو قطبی هستند.

ویژگی‌های تشخیصی دوره‌ی منیک

  • وجود دوره‌ی خُلقی که به‌طور غیرعادی و مستمر بالا، یا تحریک‌پذیر است و حداقل ۱ هفته ادامه می‌یابد.
  • در طول این دوره سه مورد از نشانه‌های زیر یا بیشتر ادامه می‌یابند (چهار مورد درصورتی‌که خُلق فقط تحریک‌پذیر باشد).
    • عزت‌نفس یا بزرگ‌منشی کاذب
    • کاهش نیاز به خواب
    • پرحرفی بیش‌ازحد
    • پرش افکار یا شتاب افکار
    • حواس‌پرتی
    • افزایش فعالیت هدفمند یا بی‌قراری روانی-حرکتی
    • درگیری افراطی در فعالیت‌های لذت‌بخشی که عواقب بالقوه دردناکی دارد
  • این نشانه‌ها بخشی از دوره‌ی مختلط «منیک/دپرسیو» نیستند و ناشی از بیماری جسمانی یا مصرف مواد نمی‌باشند.
  • این نشانه‌ها موجب پریشانی یا اختلال زیاد می‌شوند و برای جلوگیری از صدمه زدن به خود یا دیگران، بستری شدن را ایجاب می‌کنند.

ویژگی‌های دوره‌ی منیک

افرادی که دوره‌های منیک دارند، حتی درصورتی‌که دوره‌ی افسردگی نداشته باشند، مبتلا به اختلال دوقطبی تشخیص داده می‌شوند، اصطلاحی که در سیستم تشخیصی جایگزین منیک دپرسیون شده است. از آنچه درباره‌ی اصطلاح رایج‌تر منیک دپرسیون می‌دانید، شاید انتظار داشته باشید که اختلال دوقطبی نوسان‌های خُلقی را در برداشته باشد. «اصطلاح دوقطبی بر دوقطب مانی و افسردگی دلالت دارد»؛ با این حال، همه‌ی افراد مبتلا به اختلال دوقطبی علائم افسردگی نشان نمی‌دهند. فرض زیربنایی این اصطلاح تشخیصی این است که، افراد مبتلا به این اختلال، برخی مواقع، افسرده می‌شوند.

افراد در وسط دوره‌ی منیک ممکن است معاشرتی، هشیار، پرحرف، خلاق، بذله‌گو، و از خود مطمئن به نظر رسند. با این حال، تجربه‌ی افراد در دوره‌ی منیک بسیار پیچیده‌تر است. احساس‌های گشاده‌رویی و انرژی آنها می‌تواند موجب کژکاری‌های جدی شود. عزت‌نفس آنها می‌تواند شدیداً کاذب باشد، و تفکر آنها می‌تواند بزرگ‌منشانه و حتی کیفیت روان‌پریش داشته باشد. برای مثال، مرد منیکی به دوستانش گفت تازه فهمیده است که از صفات الهی برخوردار است و به زودی قادر خواهد بود دست به معجزات شفابخش بزند. زن منیکی اظهار داشت روزنامه‌ها حاوی سرنخ‌هایی هستند حاکی از آن‌که او به زودی توسط کاخ سفید برای پذیرفتن ریاست جمهوری فراخوانده خواهد شد.

اغلب افراد در دوره‌ی منیک افکار عجیب‌وغریب از این دست ندارند. اما ممکن است افکار غیرعادی و دوره‌های خلاقیت عجیب داشته باشند. «افکار آنها شتاب می‌گیرد و ممکن است از فکری به فکر دیگر یا از فعالیتی به فعالیت دیگر بپرند، به‌راحتی دچار حواس‌پرتی شوند و طالب تحریک باشند.» آنها ممکن است پرحرف‌تر شوند و بلندتر از معمول و با چنان سرعتی صحبت کنند که دنبال کردن صحبت آنها یا قطع کردن آن برای دیگران دشوار باشد. آنها ممکن است شوخی کنند، با کلمات بازی کنند، اظهارات جنسی بر زبان آورند، و شاید نمایشی و احساساتی، یا متخاصم و پرخاشگر شوند. افراد غریبه ممکن است این آدم‌ها را بسیار معاشرتی، دوستانه، و خلاق برداشت کنند. اما کسانی که آنها را می‌شناسند، متوجه می‌شوند اشکالی جدی وجود دارد و رفتار و افکار آنها از کنترل خارج هستند.

انرژی زیاد در دوره منیک

افراد در دوره‌ی منیک بسیار پرانرژی هستند .شاید هر شب فقط چند ساعت استراحت کنند. در طول این مدت آنها احساس می‌کنند به طور خستگی‌ناپذیری برای دنبال کردن اهداف عجیب‌وغریبی تحریک شده‌اند. وقتی دیگران از آنها می‌پرسند چه احساسی دارند، می‌گویند احساس می‌کنند «در اوج قدرت» هستند. بااین‌حال، دوره‌ی منیک مضراتی هم دارد. حالت سرخوشی می‌تواند ناگهان به تحریک‌پذیری شدید، حتی پرخاشگری و خصومت تبدیل شود، مخصوصاً اگر دیگران جلوی برنامه‌های غیرمنطقی و بزرگ‌منشانه‌ی آنها را بگیرند. برای مثال، هاری، دلال نسبتاً ناموفق سکه‌های نایاب، ناگهان طرح بزرگی را برای تجدید نظر کردن در سیستم پولی ایلات متحده سرهم‌بندی کرد.

وقتی‌که او به خانواده‌اش گفت می‌خواهد به واشنگتن پرواز کند تا برنامه‌اش را به رئیس‌جمهور ارائه دهد، خانواده و دوستانش تصور کردند شوخی می‌کند و او با عصبانیت واکنش نشان داد. افراد منیک به جستجوی فعالیت‌های لذت‌بخش نیز بر می‌آیند، بدون اینکه در نظر داشته باشند بی‌مبالاتی‌های جنسی، ولخرجی‌های بی‌قیدوبند، و سرمایه‌گذاری‌های احمقانه‌ی آنها چه عواقب شومی می‌توانند به بار آورند. افراد منیکی که خانواده و دوستانشان به آنها توصیه می‌کنند درصدد کمک حرفه‌ای برآیند، اغلب با آزردگی و خشم پاسخ می‌دهند.

برخلاف دوره‌ی افسردگی اساسی که نسبتاً تدریجی پدیدار می‌شود و کاهش می‌یابد، دوره‌ی منیک معمولاً فرد در یک دوره‌ی چند روزه دستخوش دامنه‌ای از نشانه‌ها می‌شود. دوره‌های منیک معمولاً از چند هفته تا چند ماه ادامه می‌یابند که تا اندازه‌ای بستگی دارد به اینکه فرد مبتلا تحت درمان قرارگرفته است یا نه.

انواع اختلال دوقطبی

اختلال دوقطبی به چند صورت ظاهر می‌شود، به‌طوری‌که در DSM-IV-TR عمدتاً اختلال دوقطبی نوع I و اختلال دوقطبی نوع II از یکدیگر متمایز شده‌اند.

تشخیص اختلال دوقطبی نوع I، روند بالینی‌ای را شرح می‌دهد که به موجب آن، فرد یک یا چند دوره‌ی منیک را تجربه می‌کند و احتمالاً اما نه لزوماً، یک یا چند دوره‌ی افسردگی اساسی را نیز تجربه می‌کند. در مقابل، تشخیص اختلال دوقطبی نوع II به معنی آن است که فرد یک یا چند دوره‌ی افسردگی اساسی و دست‌کم یک دوره‌ی هیپومنیک تمام‌عیار را تجربه نکرده‌اند، اما به قدر کافی پرانرژی هستند که ملاک‌های مخصوص دوره‌ی هیپومنیک را برآورده سازند.

ویژگی‌های تشخیصی دوره‌ی هیپومنیک

  • دوره‌ی مستمر خُلق بالا، فراگیر، یا تحریک‌پذیر که حداقل ۴ روز ادامه دارد که آشکارا با خُلق طبیعی تفاوت داشته و برای دیگران قابل مشاهده است.
  • در طول این دوره، سه نشانه‌ی زیر یا بیشتر ادامه دارند (چهار نشانه درصورتی‌که خُلق فقط تحریک‌پذیر باشد).
    • عزت‌نفس یا بزرگ‌منشی کاذب
    • افزایش پرحرفی
    • پرش افکار یا شتاب افکار
    • حواس‌پرتی
    • افزایش فعالیت هدفمند یا بی‌قراری روانی-حرکتی
    • درگیری افراطی در فعالیت‌های لذت‌بخش با عواقب بالقوه دردناک
  • ویژگی‌های روان‌پریشی وجود ندارد . همچنین این دوره به قدر کافی شدید نیست که اختلال جدی به بار آورد یا بستری شدن را ایجاب کند.
  • نشانه‌ها ناشی از بیماری جسمانی یا عوارض مواد نیستند.

منبع:

کتاب: آسیب‌شناسی روانی
نویسنده: ریچارد پی هالجین – سوزان کراس ویتبورن
مترجم: یحیی سیدمحمدی

The post اختلال دوقطبی appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> https://behdashtravan.com/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%84%d8%a7%d9%84-%d8%af%d9%88%d9%82%d8%b7%d8%a8%db%8c/feed/ 0 یادگارپرستی یا فتیشیسم چیست؟ https://behdashtravan.com/%db%8c%d8%a7%d8%af%da%af%d8%a7%d8%b1%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%aa%db%8c-%db%8c%d8%a7-%d9%81%d8%aa%db%8c%d8%b4%db%8c%d8%b3%d9%85/ https://behdashtravan.com/%db%8c%d8%a7%d8%af%da%af%d8%a7%d8%b1%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%aa%db%8c-%db%8c%d8%a7-%d9%81%d8%aa%db%8c%d8%b4%db%8c%d8%b3%d9%85/#comments Thu, 11 Oct 2018 11:30:40 +0000 http://behdashtravan.com/?p=3447 یادگارپرستی یا فتیشیسم یادگار‌پرستی، جذابیت جنسی شدید و مکرر به شیئی بی‌جان است. افراد مبتلا به نابهنجاری جنسی یادگارپرستی به یک شیء اشتغال ذهنی دارند و برای رسیدن به ارضای جنسی‌، به این شیء وابسته می‌شوند و آن را به رابطه‌ی جنسی با همسر ترجیح می‌دهند. برآورد کردن میزان شیوع یادگار پرستی دشوار است‌، زیرا …

The post یادگارپرستی یا فتیشیسم چیست؟ appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> یادگارپرستی یا فتیشیسم

یادگار‌پرستی، جذابیت جنسی شدید و مکرر به شیئی بی‌جان است. افراد مبتلا به نابهنجاری جنسی یادگارپرستی به یک شیء اشتغال ذهنی دارند و برای رسیدن به ارضای جنسی‌، به این شیء وابسته می‌شوند و آن را به رابطه‌ی جنسی با همسر ترجیح می‌دهند. برآورد کردن میزان شیوع یادگار پرستی دشوار است‌، زیرا یادگار پرستان که تقریباً همه آنها مرد هستند‌، بعید است در صدد درمان اختلالشان برآیند .

رایج‌ترین اشیای یادگار اقلام معمولی پوشاک‌، مانند لباس‌زیر‌، جوراب‌، کفش‌، و چکمه هستند؛ بااین‌حال در نوشته‌های روان‌پزشکی‌، گزارش‌هایی از دامنه‌ی وسیع یادگارها از جمله مواد لاستیکی‌، اشیای چرمی ‌، پوشاک‌، سنجاق قفلی‌، و حتی دست و پای قطع‌شده وجود دارد. برخی از یادگارها مانند چکمه‌های قهوه‌ای با لبه‌های خزدار جاذبه‌ی بسیار استثنایی دارند. جزء گرایی‌، نابهنجاری جنسی دیگری است که برخی متخصصان آن را نوعی یادگار پرستی می‌دانند‌، افراد مبتلا به جزء گرایی فقط از قسمت خاصی از بدن نظیر پاها ارضای جنسی می‌شوند. مواردی که برانگیختگی جنسی مرد به پوشیدن لباس زنانه بستگی دارد‌، در طبقه‌ی دیگری جای می‌گیرد‌، که یادگار پرستی همراه با مبدل پوشی نامیده می‌شود و بعداً درباره‌ی آن بحث خواهیم کرد. در ضمن اگر استفاده از یک شیء اختصاصاً برای بیشتر کردن تحریک جنسی ترتیب یافته باشد‌، نظیر لرزانه‌، چنین رفتاری یادگار پرستی محسوب نمی‌شود .

یادگار پرست با شیء موردعلاقهی خود تحریک جنسی می‌شود‌، برخی از آنها شیء یادگار را نوازش می‌کنند یا می‌پوشند‌، برخی دیگر با بو کردن آن شیء‌، مالیدن آن‌، یا مشاهده کردن افرادی که آن را هنگام آمیزش جنسی می‌پوشند تحریک می‌شوند‌، در برخی موارد یادگار پرست ممکن است حتی تمایلی به آمیزش جنسی با شریک خود نداشته باشد و در عوض با شیء یادگار استمنا کند‌، برخی مردان فقط در صورتی به نعوظ می‌رسند که شیء یادگار آنها موجود باشد ‌، برخی یادگار پرستان رفتار عجیبی انجام می‌دهند‌، مثلاً یادگار خود را می‌مکند‌، روی آن غلت می‌زنند‌، آن را می‌سوزانند‌، یا به چند قطعه تقسیم می‌کنند‌، این اختلال ممکن است باعث شود برخی افراد دست به سرقت بزنند .

هنگام بحث درباره‌ی یادگارها به خاطر سپردن تفاوت بین آنچه رفتار جنسی «بهنجار» محسوب می‌شود با آنچه منحرف انگاشته می‌شود اهمیت دارد. خیال‌پردازی‌ها و رفتارهایی که گاهی برانگیختگی جنسی فرد را افزایش می‌دهند با اشتغال‌های ذهنی تشریفاتی که در یادگار پرستی واقعی مشاهده می‌شوند تفاوت دارند. یادگار پرستی نوعی رفتار وسواس گونه را شامل می‌شود که از کنترل فرد خارج است و می‌تواند مایه‌ی پریشانی و مشکلات میان فردی قابل‌ملاحظه‌ای باشد. گرچه برخی افراد رفتار یادگار پرستانه‌ی خود را به همراه یادگارها وارد رابطه‌ی جنسی با همسری می‌کنند که این رفتار متفاوت را می‌پذیرد‌، اما در اغلب موارد رفتار یادگار پرستانه در عملکرد جنسی بهنجار اختلال ایجاد می‌کند و زمانی که مشکلاتی در رابطه وجود دارد‌، احتمال آن بیشتر است .

به نظر می‌رسد که یادگار پرستی مانند عورت نمایی ایجاد می‌شود‌، به این صورت که در تجربیات اولیه‌ی زندگی‌، بین برانگیختگی جنسی و یادگار پیوندی برقرار می‌شود. وقتی‌که فرد بزرگ‌تر می‌شود‌، به‌جای اینکه ارضای جنسی را با فرد دیگری تداعی کند‌، آن را با شیء یادگار خود تداعی می‌کند. برای مثال یادگار پرستانی که اشیای مرتبط با نوزاد مانند پوشک ‌، ملافه‌ی تخت بچه‌، یا شورت لاستیکی را ترجیح می‌دهند‌، امکان دارد در اوایل کودکی بین احساس‌های تناسلی لذت‌بخش و لمس کردن این اشیاء ارتباط نیرومندی برقرار کرده باشد.

یک گروه پژوهشگر برای آزمودن این فرضیه‌ی یادگیری (در آزمایش‌هایی که با معیارهای امروزی غیر اخلاقی محسوب می‌شوند) گزارش دادند که توانسته‌اند آزمودنی‌های مرد را برای فراگیری یادگار شرطی کنند (راچمن ۱۹۶۶؛ راچمن و هاجسون ۱۹۶۸). در یکی از این تحقیقات‌، پژوهشگران تصاویر زنان لخت یا نیمه‌لخت (محرک غیر شرطی) را به مردان نشان دادند و بعد آنها را با تصاویر چکمه‌های خزدار (محرک شرطی) همایند نموده و از وسیله‌ای برای اندازه‌گیری پاسخ نعوظی این مردان استفاده کردند. بعد از چند بار همایندی تصاویر زنان با چکمه‌ها (و کفش‌های دیگر) این مردان با تصاویر کفش‌ها به‌تنهایی (محرک شرطی) تحریک جنسی شدند .

بعداً با نشان دادن مکرر کفش‌ها و چکمه‌ها بدون تصاویر زنان‌، این رفتار خاموش شد . و به مرور زمان این مردان علاقه به این اشیاء را که دیگر پیوندهای جنسی نداشتند از دست دادند .

با اینکه تحقیق بحث‌برانگیز بود‌، مدلی را برای درمان یادگار پرستان در اختیار گذاشت و پژوهشگران نتیجه گرفتند که خاموشی و سایر روش‌های رفتاری‌، راهبردهای درمانی مؤثری هستند. یک روش درمان از راه بیزاری است‌، که به موجب آن درحالی‌که فرد مشغول استمنا کردن با شیء یادگار خود می‌باشد‌، او را در معرض تنبیه قرار می‌دهند؛ مثلاً دارویی که موجب استفراغ می‌شود به او می‌دهند‌، یا وی را هیپنوتیزم می‌کنند تا احساس تهوع کند .

روش رفتاری دیگری که با فرآیند بازآموزی دمساز است شرطی‌سازی مجدد ارگاسمی نامیده می‌شود‌، در این روش که دیویسون (۱۹۶۸) آن را برای درمان نابهنجاری‌های جنسی ابداع کرد‌، از مرد خواسته می‌شود با تصور کردن شیء غیر قابل قبولی خود را تحریک کند‌، بعد درحالی‌که به محرک جنسی مناسبی‌، مانند تصویر شریک جنسی بزرگ‌سال نگاه می‌کند‌، استمنا کند. اگر برانگیختگی جنسی او کاهش یافت می‌تواند دوباره به تصور شیء غیرقابل‌قبول برگردد‌، اما فقط در حال تمرکز کردن روی محرک قابل‌قبول می‌تواند به ارگاسم برسد. به مرور زمان این فرد برای تحریک جنسی‌، کمتر به شیء غیرقابل‌قبول متکی می‌شود و به‌طور فزاینده‌ای به محرک جنسی مطلوب روی می‌آورد.

ویژگی‌های تشخیصی

  • افراد مبتلا به این اختلال‌، برای مدت حداقل ۶ ماه‌، خیال‌پردازی‌های برانگیزنده‌ی جنسی شدید‌، امیال جنسی‌، یا رفتارهای مکرری دارند که اشیای بی‌جان را شامل می‌شوند .
  • این خیال‌پردازی‌ها‌، امیال جنسی‌، یا رفتارها‌، پریشانی یا اختلال قابل‌ملاحظه‌ای به وجود می‌آورند
  • اشیای یادگار به لباس‌های زنانه‌ای که در مبدل پوشی مصرف می‌شوند یا وسایلی که برای تحریک بساوشی اندام تناسلی‌، نظیر لرزانه (ویبراتور) به کار برده می‌شوند‌، محدود نمی‌شوند.

منبع:

کتاب: آسیب‌شناسی روانی
نویسنده: ریچارد پی هالجین – سوزان کراس ویتبورن
مترجم: یحیی سیدمحمدی

The post یادگارپرستی یا فتیشیسم چیست؟ appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

]]> https://behdashtravan.com/%db%8c%d8%a7%d8%af%da%af%d8%a7%d8%b1%d9%be%d8%b1%d8%b3%d8%aa%db%8c-%db%8c%d8%a7-%d9%81%d8%aa%db%8c%d8%b4%db%8c%d8%b3%d9%85/feed/ 1