یادآوری می‌کنم که تشخیص و درمان اختلال روانی از سوی روان‌شناس انجام می‌شود. پس اگر نشانه‌هایی که در زیر آمده است را در کودکتان یافتید به او برچسب اختلال روانی نزنید. چون ممکن است که تشخیص شما نادرست و دچار سوگیری باشد.

نشانه‌ها و معیارهای DSM 5 برای اختلال استرس پس از سانحه PTSD در کودکان ۶ ساله یا کم‌تر

A: در کودکان ۶ ساله یا کم‌تر، قرار گرفتن در معرض یک یا چند رویداد زیر: مرگ یا تهدید به مرگ، جراحت جدی واقعی یا خیالی، تجاوز جنسی واقعی یا تهدید به آن، به یک یا چند روش زیر:

۱- کودک رویدادهای تروماتیک را به صورت مستقیم تجربه می‌کند.

۲- کودک شاهد پیش‌آمدن رویداد تروماتیک برای دیگران است. به ویژه برای مراقبین اصلی کودک مانند پدر و مادر، خواهر، برادر و ….

توجه: شاهد بودن، شامل مشاهده‌ی این رویدادها نمی‌شود: رویدادهایی که در رسانه‌های الکترونیکی، تلویزیون، فیلم‌های سینمایی یا عکس‌های گوناگون نمایش داده می‌شوند.

۳- کودک از بروز رویدادهای تروماتیک که برای یکی از والدین یا کسانی که از او مراقبت می‌کنند آگاه می‌شود.

B: حضور یک یا چند نشانه‌ی ناخواسته و مزاحم در ارتباط با رویدادهای تروماتیک، که پس از بروز رویداد تروماتیک آغاز شده است:

۱- خاطرات غیرارادی، تکراری و مزاحم از رویدادهای تروماتیک خودبه‌خود یا به علت برخی از محرک‌ها می‌آیند. خاطرات خودبه‌خود و مزاحم ممکن است الزاماً ناراحت‌کننده به نظر نرسند و ممکن است خودشان را در بازی‌های کودکان نشان دهند.

۲- کودک پیاپی خواب‌های بدی می‌بیند که محتوای آن با رویدادهای تروماتیک مرتبط هستند. اطمینان یافتن از این موضوع که محتوای ترسناک رؤیاها با رویدادهای تروماتیک مرتبط است ممکن است امکان‌پذیر نباشد.

۳- واکنش‌های گسسته مانند فلش‌بک که در آن‌ها کودک به گونه‌ای احساس یا عمل می‌کند که گویی رویدادهای تروماتیک دوباره در حال رخ دادن هستند. چنین واکنش‌هایی ممکن است روی یک پیوستار رخ دهند که شدیدترین حالت آن، از دست‌دادن آگاهی از محیط پیرامون به طور کامل است. این‌گونه بازسازی رویدادهای مرتبط با تروما ممکن است خودش را در بازی‌های کودکان نشان دهد.

۴- هنگامی‌که کودک در معرض محرک‌های درونی یا بیرونی که به طور غیرمستقیم یا مستقیم شبیه به جنبه‌های رویدادهای تروماتیک هستند قرار می‌گیرد؛ به استرس روانی شدید یا طولانی‌مدت دچار می‌شود.

۵- کودک به محرک‌هایی که او را به یاد رویدادهای تروماتیک می‌اندازند واکنش‌های فیزیولوژیک شدید نشان می‌دهد.

C: یک یا چند مورد از نشانه‌های زیر که نشان‌دهنده‌ی یکی از این دو مورد هستند، باید حضور داشته باشند:

الف- پرهیز پیاپی و همیشگی از محرک‌های مرتبط با رویدادهای تروماتیک.

ب- تغییراتی منفی در افکار و خلق مرتبط با رویدادهای تروماتیک.

پرهیز همیشگی از محرک‌ها

۱- پرهیز یا تلاش برای خودداری از کارها، مکان‌ها یا یادآورنده‌های فیزیکی و ملموس که باعث به یادآوردن رویدادهای تروماتیک می‌شوند.

۲- پرهیز یا تلاش برای خودداری از مردم، گفت‌وگوها یا موقعیت‌های میان‌فردی که زمینه‌ساز به یادآوردن رویدادهای تروماتیک می‌شوند.

تغییرات منفی در افکار (شناخت‌ها)

۳- افزایش چشمگیر فراوانی حالات هیجانی منفی مانند ترس، احساس گناه، اندوه، شرم و سردرگمی.

۴- کودک به کارهای مهم زندگی‌اش به شدت بی‌علاقه شده است یا در آن‌ها شرکت چندانی نمی‌کند. برای نمونه بازی با خود یا دیگر کودکان.

۵- از دیگران دوری می‌کند و گوشه‌گیر شده است.

۶- در بیش‌تر موقعیت‌ها، هیجان‌های مثبت خود را ابراز نمی‌دهد.

D: در برانگیختگی و چگونگی واکنش کودک، تغییراتی پدید آمده است که با رویدادهای تروماتیک مرتبط هستند. این تغییرات پس از بروز رویدادهای تروماتیک آغاز شده یا بدتر شده‌اند. این موضوع را دو مورد یا بیش از دو مورد زیر نشان می‌دهند:

۱- کودک زودرنج است و ناگهان با کوچک‌ترین تحریک یا حتی بدون هیچ تحریکی از خشم منفجر می‌شود. که بیش‌تر به صورت پرخاشگری کلامی یا فیزیکی نسبت به دیگران یا اشیا نشان داده می‌شود.

۲- کودک همیشه گوش‌به‌زنگ است و بیش‌ازاندازه به پیرامونش توجه می‌کند.

۳- واکنش‌های از جا پریدن کودک بیش‌ازاندازه زیاد و افراطی است.

۴- نمی‌تواند به آسانی تمرکز حواس داشته باشد.

۵- اختلال در خواب دارد. برای نمونه نمی‌تواند به آسانی به خواب برود یا به خواب ادامه دهد. یا در خواب بی‌تاب و بی‌قرار است.

E: مدت این ناراحتی بیش از ۱ ماه است.

F: ناراحتی باعث می‌شود در روابط کودک با والدین، خواهران و برادران، کودکان هم‌سن و سال، یا دیگر مراقبت‌کنندگان رنج شخصی یا نابسامانی شدید پدید آید. یا رفتارهای کودک در مهدکودک باعث بروز مشکلاتی شود.

G: ناراحتی کودک را نمی‌توان به اثرات فیزیولوژیک یک ماده مانند داروی تجویزی یا الکل یا یک عارضه‌ی پزشکی دیگر نسبت داد.

نوع فرعی

به همراه سمپتوم‌های گسستگی: سمپتوم‌های فرد معیارهای لازم برای اختلال PTSD را دارند و در واکنش به استرس‌زاها، فرد سمپتوم‌های همیشگی یا پیاپی یکی از این دو را نشان می‌دهد:

۱- دیپرسونالیزیشن: فرد احساس می‌کند که از خودش جدا شده و انگار فرد دیگری است که از بیرون به بدن خود یا به فرآیندهای ذهنی و افکار خود نگاه می‌کند. برای نمونه احساس می‌کند که در خواب و رویاست. احساس می‌کند که شخصیتش، خودش یا بدنش وجود ندارند و غیرواقعی هستند. یا احساس می‌کند که زمان به کندی می‌گذرد.

۲- دیریالیزیشن: فرد احساس می‌کند که محیط پیرامون و اشیای دور و بر او غیرواقعی هستند. برای نمونه جهان پیرامون خود را غیرواقعی و رؤیا مانند، دور یا مخدوش و تحریف‌شده تجربه می‌کند. احساس می‌کند که انسان‌های پیرامونش از مقوا درست شده‌اند. این مورد نباید به دلیل تأثیر فیزیولوژیک و مستقیم یک ماده (مانند از حال رفتن و بیهوشی) یا به علت یک عارضه‌ی پزشکی دیگر (مانند تشنج‌های جزئی و پیچیده) باشند.

اسپسیفایر

به همراه بروز دیرهنگام: هنگامی‌که معیارهای کامل تا حداقل ۶ ماه پس از رویداد مورد نظر وجود ندارند. هر چند آغاز و بروز برخی از سمپتوم‌ها ممکن است بلافاصله باشد.

منبع

آقای روانشناس

The post اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD در کودکان appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.

شاید با اصطلاح موجی شدن آشنا باشید. موجی شدن سربازان در جنگ به معنای بروز اختلال استرس پس از سانحه PTSD در فرد است. اختلال PTSD تنها به جنگ محدود نمی‌شود و می‌تواند پس از حادثه‌های تلخ و ناگوار دیگری هم آغاز شود. اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD یکی از زیرگروه‌های اختلالات مرتبط با تروما و استرس است. در این نوشته شما را با این اختلال روان‌شناختی آشنا خواهم کرد.

اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD

اختلال استرس پس از سانحه PTSD (Post-Traumatic Stress Disorder) اختلال روانی است که پس از یک رویداد ناگوار و آسیب‌زا مانند تجاوز جنسی، جنگ، تصادف رانندگی و دیگر عواملی که جان فرد را تهدید می‌کند بروز پیدا می‌کند. رویداد تروماتیک، رویدادی است که فرد را با تهدید شدن به مرگ، احتمال مرگ واقعی، جراحت جسمانی جدی و یا خشونت و تجاوز جنسی روبه‌رو می‌کند. ترس و فشار روانی که پس از برخورد با این رویدادها در فرد پدید می‌آید بیش‌ازاندازه است و فرد توانایی کنترل شرایط را از دست می‌دهد.

انسان در زندگی روزمره با رویدادهای ناگوار گوناگونی روبه‌رو می‌شود اما هر رویدادی را نمی‌تواند تروماتیک دانست. برای نمونه ورشکستگی، مشکلات زناشویی و طلاق، مرگ عزیزان و … جز رویدادهای زمینه‌ساز PTSD نیستند. پس هر رویداد ناگواری زمینه‌ساز PTSD نمی‌شود. آمارها نشان می‌دهد احتمال خودکشی در کسانی که دچار اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD هستند بیش از دیگران است پس این اختلال روانی باید جدی گرفته شود. اختلال PTSD در کودکان نیز می‌تواند بروز کند و نباید از درمان آن چشم‌پوشی کرد چون اگر این اختلال درمان نشود زمینه‌ساز مشکلات بزرگ‌تری در بزرگ‌سالی خواهد شد.

نشانه‌ها و معیارهای DSM 5 برای اختلال استرس پس از سانحه PTSD

نشانه‌ها و معیارهایی که می‌خوانید برای بزرگ‌سالان، نوجوانان و کودکان بزرگ‌تر از ۶ سال است و در کتاب DSM 5 نوشته شده است.

A: قرار گرفتن در معرض مرگ یا تهدید شدن به مرگ، جراحت شدید یا تجاوز جنسی به یکی از شیوه‌های زیر:

1. فرد رویداد یا رویدادهای تروماتیک را به طور مستقیم تجربه می‌کند.
2. فرد رویداد یا رویدادهای تروماتیک که برای دیگران پیش آمده را به طور مستقیم مشاهده کند.
3. فرد از رویداد یا رویدادهای تروماتیک که برای یکی از اعضای خانواده یا دوستان نزدیکش پیش آمده آگاه شود. در صورت وقوع مرگ یا تهدید شدن به مرگ، برای یکی از اعضای خانواده یا دوستان، این رویدادها باید فاجعه‌آمیز، خشونت‌بار یا تصادفی باشند.
4. فرد بارها یا به شدت در معرض جزئیات ناراحت‌کننده‌ی رویدادهای تروماتیک قرار می‌گیرد. برای نمونه نخستین کسانی که به محل حادثه می‌روند تا جنازه‌ها و بقایای انسانی را جمع‌آوری کنند. یا افسران پلیس که پیاپی بدرفتاری با کودکان یا کودک‌آزاری را مشاهده می‌کنند و از آن آگاه می‌شوند.

نکته: قرار گرفتن در معرض جزئیات ناراحت‌کننده‌ی رویدادهای تروماتیک، درصورتی‌که از طریق رسانه‌های اجتماعی، اینترنت، تلویزیون کلیپ‌های ویدیویی یا تصاویر باشد. جزء معیارهای شماره‌ی ۴ نیست. مگر این‌که با شغل و کار فرد در ارتباط باشد. برای نمونه فرد به خاطر شغلش ناچار باشد اخبار رویداد تروماتیک را در روزنامه‌ها بخواند یا کلیپ‌هایش را در اینترنت یا تلویزیون نگاه کند.

B: حضور یک یا چند نشانه از نشانه‌های زیر در رابطه با نفوذ یا ورود افکار مزاحم و ناخواسته مربوط به رویدادهای تروماتیک که پس از رخ دادن آن‌ها آغاز شده‌اند.

1. خاطرات تکراری، مزاحم و ناخواسته از رویداد یا رویدادهای تروماتیک به طور ناخواسته یا به خاطر برخی محرک‌ها به یاد فرد می‌آیند. کودکان بزرگ‌تر از ۶ سال ممکن است به پیاپی به بازی‌هایی بپردازند که در آن‌ها، موضوعات یا جنبه‌هایی از رویداد تروماتیک به نمایش در می‌آیند.
2. کابوس‌های تکراری و آزاردهنده که در آن‌ها، محتوا یا احساسات موجود در رؤیا با رویدادهای تروماتیک در ارتباط هستند.
3. واکنش‌های گسستگی مانند فلش‌بک که در آن‌ها فرد طوری احساس یا عمل می‌کند که انگار رویدادهای تروماتیک دوباره در حال رخ دادن هستند. این گونه واکنش‌ها ممکن است روی یک پیوستار قرار گیرند که در شدیدترین حالت آن ممکن است که فرد آگاهی خود را درباره‌ی پیرامونش به طور کامل از دست بدهد.
   توجه: ممکن است کودکان در بازی‌های خود، رویدادهای تروماتیک را بازسازی کنند.
4. هنگامی که فرد در معرض محرک‌های درونی یا بیرونی قرار می‌گیرد به فشار روانی شدید یا درازمدت دچار می‌شود. این محرک‌های بیرونی و درونی به طور مستقیم یا غیرمستقیم به یکی از جنبه‌های رویدادهای تروماتیک شبیه هستند.
5. فرد همیشه به محرک‌هایی که او را به یاد رویدادهای تروماتیک می‌اندازند واکنش‌های شدید فیزیولوژیکی نشان می‌دهد.

C: فرد همیشه از محرک‌هایی که با رویدادهای تروماتیک تداعی شده‌اند خودداری می‌کند. این خودداری کردن پس از رخ دادن رویداد تروماتیک آغاز شده‌اند. این موضوع را یک یا هر دو مورد زیر نشان می‌دهند:

1. فرد از خاطرات، افکار یا احساساتی که به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم با رویدادهای تروماتیک در ارتباط هستند اجتناب می‌کند یا تلاش می‌کند اجتناب کند. این اجتناب از محرک‌های درونی است.
2. فرد از برخی محرک‌های یادآور بیرونی (مانند برخی افراد، مکان‌ها، گفت‌وگوها، کارها، چیزها و موقعیت‌ها) که باعث می‌شوند خاطرات، افکار یا احساسات ناراحت‌کننده درباره‌ی رویدادهای تروماتیک، یا در ارتباط نزدیک با آن‌ها زنده شوند اجتناب می‌کند. یا تلاش می‌کند اجتناب کند.

D: در شناخت‌ها (فعالیت‌های فکری و ذهنی) و در مود یا خلق فرد، تغییراتی منفی و مرتبط با رویدادهای تروماتیک ایجاد می‌شود که بعد از وقوع رویدادهای تروماتیک آغاز می‌شوند. یا اگر پیش‌تر آغاز شده‌اند شدیدتر و بدتر می‌شوند. این موضوع را دو یا چند مورد از موارد زیر نشان می‌دهند:

1. ناتوانی در به یاد آوردن یکی از جنبه‌های مهم رویدادهای تروماتیک (معمولاً در اثر فراموشی گسسته نه در اثر آسیب مغزی، الکل یا مواد مخدر).
2. فرد در مورد خودش، دیگران، یا دنیا باورها یا انتظارات منفی، همیشگی و اغراق‌آمیز دارد. (مانند: من آدم بدی هستم. به هیچ‌کس نمی‌توان اعتماد کرد. جهان جای خطرناکی است). این موضوع می‌تواند به شیوه‌ی دیگری نیز خودش را نشان دهد. برای نمونه: من روحیه‌ام را برای همیشه از دست دادم. یا، کل سیستم عصبی من برای همیشه دچار مشکل شده است.
3. فرد افکار منفی همیشگی، درباره‌ی دلیل یا پیامدهای رویداد تروماتیک دارد که باعث می‌شوند فرد خودش را دیگران را مقصر بداند.
4. فرد همیشه در حالت هیجانی منفی قرار دارد برای نمونه ترس، وحشت، خشم، احساس عذاب وجدان، گناه، و ….
5. از علاقه‌ی فرد به کارهای مهم زندگی یا میزان مشارکتش در آن‌ها به شدت کاسته شده است.
6. احساس می‌کند نمی‌خواهد با دیگران ارتباط داشته باشد یا با آن‌ها غریبه شده است.
7. فرد به طور دائم نمی‌تواند هیجان‌های مثبت را تجربه کند. برای نمونه نمی‌تواند شادی را تجربه کند. از زندگی خود رضایت ندارد. یا نمی‌تواند کسی را عاشقانه دوست داشته باشد.

E: در برانگیختگی و شیوه‌ی واکنش فرد تغییراتی پدید آمده که با رویدادهای تروماتیک مرتبط است. این تغییرات پس از رخ دادن یک رویداد تروماتیک آغاز یا بدتر شده‌اند. این موضوع را دو یا چند مورد از گزینه‌های زیر نشان می‌دهند:

1. زودرنج است و ناگهان بدون هیچ تحریک یا با کوچک‌ترین تحریکی از خشم منفجر می‌شود. این زودرنجی یا انفجار خشم، بیش‌تر به صورت پرخاشگری زبانی یا فیزیکی در برابر دیگران یا اشیا نشان داده می‌شود.
2. بی‌احتیاط است کارهای خطرناک می‌کند یا رفتارهای خودتخریبی نشان می‌دهد.
3. همیشه گوش‌به‌زنگ است و بیش‌ازاندازه به پیرامونش توجه می‌کند.
4. واکنش‌های «از جاپریدگی» فرد بیش‌ازاندازه زیاد و افراطی است.
5. نمی‌تواند به‌سادگی تمرکز حواس داشته باشد.
6. دچار اختلال خواب است. نمی‌تواند به‌سادگی به خواب برود. بدخواب می‌شود یا در خواب بی‌تاب و بی‌قرار است.

F: مدت ناراحتی‌های معیارهای B, C, D, E بیش از یک ماه است.

G: این ناراحتی‌ها به رنج شخصی یا نابسامانی شدید در عملکرد شغلی، اجتماعی، خانوادگی و سایر جنبه‌های مهم زندگی بینجامند.

H: این اختلال با بیماری جسمانی یا مصرف مستقیم ماده (مانند دارو، مواد مخدر یا الکل) قابل توجیه نباشد. پس اگر چنین مواردی دلیل بهتری برای این حالت باشد نمی‌توانیم فرد را دچار PTSD بنامیم.

اسپسیفایر

به همراه سمپتوم‌های گسستگی: سمپوتوم‌های فرد معیارهای لازم برای اختلال PTSD را دارند. هم‌چنین در واکنش به استرس‌زاها فرد سمپوتوم‌های همیشگی یکی از این دو را نشان می‌دهند.

1. دیپرسونالیزیشن: فرد احساس می‌کند که از خودش جدا شده انگار فرد دیگری است که از بیرون به بدنش یا به فرآیندهای روانی و افکارش نگاه می‌کند. برای نمونه احساس می‌کند در خواب و رواست. احساس می‌کند که شخصیتش، خودش یا بدنش وجود ندارند و غیرواقعی هستند. یا احساس می‌کند که زمان به‌کندی می‌گذرد.
2. دیریالیزیشن: فرد احساس می‌کند که محیط پیرامونش غیرواقعی است. برای نمونه محیط پیرامونش را به‌صورت جهانی غیرواقعی، رؤیایی، مخدوش و تحریف‌شده تجربه می‌کند. احساس می‌کند که انسان‌های پیرامونش مقوایی هستند.

توجه: برای به کار بردن این اسپسیفایر، سمپتوم‌های گسستگی نباید به دلیل تأثیرات فیزیولوژیک و تحت تأثیر مصرف ماده (مانند مواد مخدر، الکل، دارو) یا به دلیل عارضه‌ی پزشکی مانند تشنج‌های جزئی و پیچیده باشند.

به همراه ظهور دیرهنگام: هنگامی‌که معیارهای کامل تا حداقل ۶ ماه بعد از رویداد مورد نظر وجود ندارند. هر چند آغاز و بروز برخی از سمپتوم‌های ممکن است بلافاصله باشد.

روان‌درمانی اختلال استرس پس از حادثه PTSD

روان‌درمانی اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD به روش‌های گوناگونی انجام می‌شود که بستگی به رویکرد روان‌شناس دارد. یکی از بهترین روش‌ها برای درمان PTSD، روش درمان شناختی-رفتاری یا CBT است. درمان PTSD ممکن است ماه‌ها به طول بیانجامد بهبود فرد به این بستگی دارد که تا چه اندازه با روان‌شناس همکاری کند. یکی دیگر از روش‌های درمانی PTSD، حساسیت‌زدایی با حرکات چشم و پردازش دوباره یا EMDR است. EMDR تکنیکی است که از حرکت‌های چشم برای کمک به مغز به منظور پردازش تداعی‌ها و منطقی‌سازی رویدادهای تروماتیک بهره می‌گیرد. این روش درمانی نیز یکی از روش‌هایی است که در درمان PTSD بسیار اثرگذار بوده است.

دارو درمانی اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD

دارو درمانی می‌تواند به بهبود اختلال PTSD کمک کند اما باعث درمان کامل این اختلال روانی نمی‌شود. داروهای ضدافسردگی SSRI در بهبود PTSD اثرگذار هستند.

سوالات خود را برای بهداشت روان ارسال کنید.

منبع

آقای روان‌شناس

The post اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD appeared first on مجله تخصصی روانشناسی بهداشت روان.